USTAWA z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

USTAWA

z dnia 27 kwietnia 2001 r.

Prawo ochrony środowiska

Tytuł I

Przepisy ogólne

Dział I

Zakres obowiązywania ustawy

Art. 1.

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego

zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności:

1) zasady ustalania:

a) warunków ochrony zasobów środowiska,

b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c) kosztów korzystania ze środowiska,

2) udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie,

3) udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska,

4) obowiązki organów administracji,

5) odpowiedzialność i sankcje.

Art. 2.

1. Przepisów ustawy, z wyjątkiem tytułu I działu IV rozdziału 1 i 2, nie

stosuje się do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie:

1) obowiązku posiadania pozwolenia,

2) ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o

ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 12,

poz. 136 i Nr 39, poz. 462).

4. Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy

administracji właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

Dział II

Definicje i zasady ogólne

Art. 3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) aglomeracji rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych

granicach administracyjnych,

2) autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli

przepisy o autostradach płatnych mają zastosowanie do tej drogi,

3) eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to

użytkowanie instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności,

4) emisji rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w

wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:

a) substancje,

b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne,

5) hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do

16 000 Hz,

6) instalacji - rozumie się przez to:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie,

do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na

terenie jednego zakładu,

c) obiekty budowlane niebędące urządzeniami technicznymi ani ich

zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję,

7) istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu

funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować

zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko,

8) kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań

obejmujących w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację

gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności,

prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień

roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym

terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację

przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych,

9) metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie

ustawy metodę pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności

sposób poboru próbek, sposób interpretacji uzyskanych danych, a także

metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w

środowisku,

10) najlepszej dostępnej technice - rozumie się przez to najbardziej

efektywny oraz zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia

danej działalności, wykorzystywany jako podstawa ustalania granicznych

wielkości emisyjnych, mających na celu eliminowanie emisji lub, jeżeli nie

jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na środowisko

jako całość, z tym że pojęcie:

a) technika oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki

dana instalacja jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz

likwidowana,

b) dostępne techniki oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który

umożliwia ich praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z

uwzględnieniem warunków ekonomicznych i technicznych oraz rachunku

kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, a które to techniki

prowadzący daną działalność może uzyskać,

c) najlepsza technika oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu

wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości,

11) oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie

na zdrowie ludzi,

12) odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu przepisów ustawy z

dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr ..., poz. ...),

13) ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie

działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi

przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na:

a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami

środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego,

14) organie administracji - rozumie się przez to:

a) ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów,

działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy

administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,

b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie

porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i

jego ochrony,

15) organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji

powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska,

stosownie do ich właściwości określonej w tytule VII w dziale I,

16) organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne,

których statutowym celem jest ochrona środowiska,

17) PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane

trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylofibromodifenylometan oraz

mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej

0,005% wagowo łącznie,

18) polach elektromagnetycznych rozumie się przez to pole elektryczne,

magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300

GHz,

19) podaniu do publicznej wiadomości - rozumie się przez to ogłoszenie

informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w

sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego

przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na

terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot

ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo

przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na

przedmiot ogłoszenia,

20) podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to:

a) przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo

działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 86,

poz. 958 i Nr 114, poz. 1193) oraz osoby prowadzące działalność

wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli

zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,

oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub

indywidualnej specjalistycznej praktyki,

b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy -

Prawo działalności gospodarczej,

c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a),

korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska

wymaga pozwolenia,

21) pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy,

22) porze dnia oraz porze nocy - rozumie się przez to przedział czasu

odpowiednio od godz. 6 do godz. 22 (pora dnia) i od godz. 22 do godz. 6

(pora nocy),

23) poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję,

pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego,

magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej

niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania

zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem,

24) poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w

zakładzie,

25) powierzchni ziemi - rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu,

glebę oraz znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania

człowieka, z tym że pojęcie gleba oznacza górną warstwę litosfery,

złożoną z części mineralnych, materii organicznej, wody, powietrza i

organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie,

26) powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze,

z wyłączeniem wnętrz budynków i miejsc pracy,

27) poziomie hałasu - rozumie się przez to równoważny poziom dźwięku A

wyrażony w decybelach (dB),

28) poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie

substancji w powietrzu w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej

substancji w odniesieniu do ustalonego czasu i powierzchni,

29) pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na

wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art.

181 ust. 1,

30) produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję,

energię, instalację, urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część,

31) prowadzącym instalację lub zakład - rozumie się przez to właściciela

instalacji lub zakładu albo podmiot, który włada instalacją lub zakładem

na podstawie innego tytułu prawnego,

32) równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na

określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym

oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej i układu warunków

siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej,

33) standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości

emisji,

34) standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to wymagania, które

muszą być spełnione w określonym czasie przez środowisko jako całość lub

jego poszczególne elementy przyrodnicze,

35) staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach

powiatu,

36) substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki,

mieszaniny lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku

działalności człowieka,

37) substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej

substancji albo mieszaniny substancji, które ze względu na swoje

właściwości chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mogą, w razie

nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować zagrożenie życia lub

zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być surowiec,

produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii,

38) ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi:

a) wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,

b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy

przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach

określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,

c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z

powierzchni zanieczyszczonych, w tym z centrów miast, terenów

przemysłowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów o

trwałej nawierzchni,

d) wody odciekowe ze składowisk odpadów, wykorzystane solanki, wody

lecznicze i termalne,

e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód

wprowadzanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych

w wodzie wprowadzanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilością

zawartymi w pobranej wodzie,

f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów gospodarki rybackiej, jeżeli

występują w nich nowe substancje lub zwiększone zostaną ilości

substancji w stosunku do zawartych w pobranej wodzie,

39) środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym

także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności

powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, zwierzęta i rośliny,

krajobraz oraz klimat,

40) terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych

przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób

uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja

1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz.

1086 i Nr 120, poz. 1268), niezbędny do celów obronności lub

bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych lub Szefowi

Urzędu Ochrony Państwa,

41) tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie

wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek

zobowiązaniowy,

42) urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w

tym środki transportu,

43) wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych

substancji lub energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy

substancji lub energii, w szczególności w gazach odlotowych, wprowadzanych

ściekach oraz wytwarzanych odpadach,

44) władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela

nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na

podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny

podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający,

45) właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to:

a) komendanta powiatowego - w sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym

ryzyku,

b) komendanta wojewódzkiego - w sprawach dotyczących zakładów o dużym

ryzyku,

46) wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie

ścieków do gleby,

47) wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie,

48) zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z

terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz

znajdującymi się na nim urządzeniami,

49) zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która jest szkodliwa dla

zdrowia ludzi lub stanu środowiska, powoduje szkodę w dobrach

materialnych, pogarsza walory estetyczne środowiska lub koliduje z innymi,

uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska,

50) zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospo-

darczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych,

gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz

trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania

możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności

lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Art. 4.

1. Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i

obejmuje korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu

zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku

oraz uprawiania sportu, w zakresie:

1) wprowadzania do środowiska substancji lub energii,

2) innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w

rozumieniu ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U.

Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989

r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39,

poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40,

poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r.

Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133,

poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 89,

poz. 991, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz.

43).

2. Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego

może być, w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia,

ustalającego w szczególności zakres i warunki tego korzystania, wydanego

przez właściwy organ ochrony środowiska.

3. Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza

ramy korzystania powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku

uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów

ustawy - Prawo wodne.

Art. 5.

Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z

uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów.

Art. 6.

1. Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest

obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie

jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością,

podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.

Art. 7.

1. Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków

tego zanieczyszczenia.

2. Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania

temu zanieczyszczeniu.

Art. 8.

Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu,

energetyki, transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami,

gospodarki przestrzennej, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i

wykorzystywania terenu powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska i

zrównoważonego rozwoju.

Art. 9.

Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach

określonych ustawą.

Art. 10.

Każdy w przypadkach określonych w ustawie ma prawo do uczestniczenia w

postępowaniu w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowiska lub

przyjęcia projektu polityki, strategii, planu lub programu rozwoju i

restrukturyzacji oraz projektu studium i planu zagospodarowania przestrzennego.

Art. 11.

Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest

nieważna.

Art. 12.

1. Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy ochrony środowiska są

obowiązane, z zastrzeżeniem ust. 2, do stosowania metodyk referencyjnych,

jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.

2. Jeżeli na podstawie ustaw wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki

referencyjnej, dopuszczalne jest stosowanie innej metodyki pod warunkiem

udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników.

Dział III

Polityka ekologiczna oraz programy ochrony środowiska

Art. 13.

Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do

realizacji ochrony środowiska.

Art. 14.

1. Polityka ekologiczna państwa, na podstawie aktualnego stanu środowiska,

określa w szczególności:

1) cele ekologiczne,

2) priorytety ekologiczne,

3) rodzaj i harmonogram działań proekologicznych,

4) środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym mechanizmy prawno-

ekonomiczne i środki finansowe.

2. Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane

w niej działania w perspektywie obejmują kolejne 4 lata.

Art. 15.

1. Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii marszałków

województw, opracowuje projekt polityki ekologicznej państwa.

Art. 16.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki

ekologicznej państwa.

Art. 17.

1. Zarząd województwa, powiatu i gminy w celu realizacji polityki ekologicznej

państwa, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy

ochrony środowiska, uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 14.

2. Projekty programów ochrony środowiska są opiniowane odpowiednio przez zarząd

jednostki wyższego szczebla lub ministra właściwego do spraw środowiska.

3. W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, program

ochrony środowiska obejmuje działania powiatu i gminy.

Art. 18.

1. Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik

województwa, rada powiatu albo rada gminy.

2. Z wykonania programów zarząd województwa, powiatu i gminy sporządza co 2

lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie

powiatu lub radzie gminy.

Dział IV

Informacje o środowisku

Rozdział 1

Dostęp do informacji

Art. 19.

1. Organy administracji są obowiązane udostępniać każdemu informacje o

środowisku i jego ochronie, znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają:

1) projekty polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w

art. 40 ust. 1, przed skierowaniem ich do postępowania z udziałem

społeczeństwa oraz uzyskania opinii organu, o którym mowa w art. 45 i 381,

2) polityki, strategie, plany lub programy, o których mowa w art. 40 ust. 1,

3) prognozy oddziaływania na środowisko,

4) wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4,

5) postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 2,

6) wnioski o udzielenie wskazań lokalizacyjnych oraz wskazania

lokalizacyjne, o których mowa w art. 46 ust. 5,

7) raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

8) analizy porealizacyjne,

9) dokumenty, o których mowa w art. 66 ust. 1,

10) opracowania ekofizjograficzne,

11) wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 106, a

także decyzje, o których mowa w art. 108 ust. 1,

12) zgłoszenia, o których mowa w art. 152 ust. 1,

13) wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia, o których mowa w art. 181

ust. 1,

14) przeglądy ekologiczne,

15) rejestry substancji niebezpiecznych, o których mowa w art. 267 ust. 1,

16) raporty o bezpieczeństwie oraz decyzje, o których mowa w art. 259 ust. 1,

17) projekty zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych przed ich

skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa i zewnętrzne plany

operacyjno-ratownicze po ich przyjęciu,

18) wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1,

19) decyzje o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i

umorzeniu opłat za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar

pieniężnych,

20) decyzje określające wymiar kary biegnącej,

21) wnioski o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426

ust. 1,

22) dokumentacje mierniczo-geologiczne zlikwidowanych zakładów górniczych,

23) wyniki prac badawczych i studialnych z zakresu ochrony środowiska,

24) z zakresu ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz.U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89,

poz. 415, z 1995 r. Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r.

Nr 14, poz. 72, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 349 i Nr 133, poz. 885, z

1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21):

a) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na usunięcie drzew lub

krzewów,

b) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na zamierzone uwolnienie

organizmów genetycznie zmodyfikowanych do środowiska w celach

eksperymentalnych lub wprowadzenie do obrotu produktu zawierającego

organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającego się z takich

organizmów albo ich części,

c) decyzje o wymiarze administracyjnych kar pieniężnych za:

- zniszczenie terenów zieleni, drzew lub krzewów spowodowane

niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych, wykorzystaniem sprzętu

mechanicznego lub urządzeń technicznych lub zastosowaniem środków

chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności,

- usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia,

- niszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni,

zadrzewień, drzew lub krzewów,

25) z zakresu ustawy o odpadach:

a) wnioski o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami

niebezpiecznymi oraz decyzja zatwierdzająca ten program, a także

informacje o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania

wytworzonymi odpadami,

b) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenie na prowadzenie

działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub

unieszkodliwiania odpadów,

c) dokumenty sporządzane na potrzeby ewidencji odpadów,

26) z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i

porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i

Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 272) - wnioski o wydanie

zezwolenia oraz zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na

zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów komunalnych,

27) z zakresu ustawy Prawo wodne - wnioski o wydanie pozwolenia oraz

pozwolenie wodnoprawne na pobór wód,

28) z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz.U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121,

poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668

oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157) - rejestry poważnych

awarii.

3. Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają także inne informacje w

postaci dokumentów, danych gromadzonych w szczególności w formie pisemnej,

wizualnej, fonicznej lub baz danych na innych nośnikach, dotyczące:

1) stanu elementów przyrodniczych i ich wzajemnego oddziaływania,

2) emisji oraz działań i środków wpływających lub mogących wpływać

negatywnie na środowisko,

3) wpływu stanu środowiska na zdrowie i warunki życia ludzi oraz na dobra

kultury,

4) działań oraz środków w szczególności administracyjnych i ekonomicznych,

mających na celu ochronę środowiska,

5) planów, programów oraz analiz finansowych, związanych z podejmowaniem

rozstrzygnięć istotnych dla ochrony środowiska.

4. Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udostępnia się na pisemny wniosek,

z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Informację niewymagającą wyszukiwania, która może być przekazana w formie

ustnej, udostępnia się bez pisemnego wniosku.

6. Organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 2, są

obowiązane do prowadzenia publicznie dostępnych wykazów danych o tych

dokumentach oraz mogą zamieszczać w tych wykazach dane o dokumentach, o

których mowa w ust. 3.

7. Publicznie dostępne wykazy danych o dokumentach, o których mowa w ust. 2

pkt 7 i 8, prowadzą także organy administracji właściwe do prowadzenia

postępowania, w ramach którego lub w wyniku którego sporządzane są te

dokumenty.

8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór

publicznie dostępnego wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze

zapewnienie przejrzystości wykazu i łatwości wyszukiwania zawartych w nim

informacji.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, zostaną ustalone:

1) zawartość wykazu, zawierającego w szczególności nazwy zamieszczonych w

nim dokumentów, miejsca i daty ich wydania, miejsca przechowywania, oraz

zastrzeżenia dotyczące udostępniania informacji,

2) forma i układ wykazu.

Art. 20.

1. Organ administracji nie udostępnia informacji, o których mowa w art. 19,

jeżeli ich udostępnienie mogłoby naruszyć przepisy o ochronie danych

jednostkowych uzyskiwanych w badaniach statystycznych statystyki publicznej,

o których mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz.

554 i Nr 121, poz. 769 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz. 668),

oraz nie udostępnia informacji dotyczących:

1) spraw objętych toczącym się postępowaniem sądowym, dyscyplinarnym lub

karnym, jeżeli ujawnienie informacji mogłoby zakłócić przebieg

postępowania,

2) spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli

udostępnienie mogłoby naruszyć te prawa,

3) dokumentów lub danych dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli nie miały

one obowiązku ich dostarczenia i złożyły zastrzeżenie o ich

nieudostępnianiu,

4) dokumentów lub danych, których ujawnienie mogłoby spowodować zagrożenie

środowiska.

2. Organ administracji może:

1) odmówić udostępnienia informacji, jeżeli:

a) wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie

opracowywania lub przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się,

b) wniosek o udostępnienie informacji jest w sposób oczywisty niemożliwy

do zrealizowania lub sformułowany w sposób zbyt ogólny,

2) na uzasadniony wniosek przekazującego informacje, o których mowa w art.

19 ust. 2 i 3, wyłączyć z udostępniania dane o wartości handlowej, w tym

zwłaszcza dane technologiczne, o ile ich ujawnienie mogłoby pogorszyć jego

konkurencyjną pozycję.

3. Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli informacja dotyczy:

1) ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca

ich wprowadzania,

2) stanu, składu i ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz

miejsca ich wprowadzania,

3) rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów oraz miejsca ich wytwarzania,

4) poziomu emitowanego hałasu,

5) poziomu emitowanych pól elektromagnetycznych.

4. Odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji.

Art. 21.

1. Organ administracji jest obowiązany udostępnić informację bez zbędnej

zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze

względu na stopień skomplikowania sprawy; w tym przypadku przepisy art. 36

Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3. Dokumenty, o których dane zamieszczane są w publicznie dostępnych wykazach,

udostępnia się w dniu złożenia wniosku o udostępnienie informacji.

4. W przypadku odmowy udostępnienia informacji ust. 1 i 2 stosuje się

odpowiednio.

Art. 22.

Jeżeli jest możliwe oddzielenie części informacji podlegającej wyłączeniu z

udostępniania z przyczyn, o których mowa w art. 20 i 21, organ administracji

udostępnia pozostałą część informacji.

Art. 23.

Organ administracji, udostępniając informacje przekazane przez osoby trzecie,

wskazuje źródło ich pochodzenia.

Art. 24.

1. Wyszukiwanie i przeglądanie w siedzibie organu administracji dokumentów

wyszczególnionych w publicznie dostępnym wykazie jest bezpłatne.

2. Za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych oraz

ich przesyłanie organ administracji pobiera opłatę w wysokości

odzwierciedlającej związane z tym uzasadnione koszty.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat

za udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie oraz sposób

uiszczania opłat, biorąc pod uwagę, iż opłaty te nie powinny stanowić

przeszkody w dostępie do informacji.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) wysokość opłat za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów

lub danych oraz ich przesyłanie,

2) współczynniki różnicujące wysokość opłat,

3) terminy i sposób uiszczania opłat.

Rozdział 2

Państwowy monitoring środowiska oraz rozpowszechnianie informacji o środowisku

Art. 25.

1. Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring

środowiska.

2. Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz

stanu środowiska oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania

informacji o środowisku.

3. Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony

środowiska poprzez systematyczne informowanie organów administracji i

społeczeństwa o:

1) jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości

środowiska określonych przepisami oraz obszarach występowania przekroczeń

tych standardów,

2) występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach

tych zmian, w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących

pomiędzy emisjami i stanem elementów przyrodniczych.

Art. 26.

1. Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań

monitoringowych, informacje w zakresie:

1) jakości powietrza,

2) jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód

wewnętrznych i wód morza terytorialnego,

3) jakości gleby i ziemi,

4) hałasu,

5) promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych,

6) stanu zasobów środowiska, w tym lasów,

7) rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód,

gleby i ziemi,

8) wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2. Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując

ujednolicone metody zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

Art. 27.

1. Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie

ustawy do wykonywania badań monitoringowych,

2) danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w

programach badań statystycznych statystyki publicznej,

3) informacji udostępnionych przez inne organy administracji,

4) pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także

ewidencji, do których prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo

na mocy decyzji,

5) innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub

nieodpłatnie od podmiotów niebędących organami administracji.

2. Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania

organów Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają

przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Art. 28.

Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy

decyzji do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości

emisji, gromadzą i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i

nieodpłatnie udostępniają informacje na potrzeby państwowego monitoringu

środowiska.

Art. 29.

1. Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają

obowiązek wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.

2. Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być

wykorzystane na potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do

ich nieodpłatnego udostępniania organom, o których mowa w ust. 1.

Art. 30.

1. Informacje dotyczące:

1) klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1,

2) wyników pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3) obszarów, na których obowiązują ograniczenia wynikające z przepisów

wydanych na podstawie art. 92 ust. 1,

4) wyników badań, o których mowa w art. 109 ust. 2,

5) terenów, o których mowa w art. 110,

6) wyników pomiarów, o których mowa w art. 118 ust. 1,

7) terenów, o których mowa w art. 118 ust. 6 i art. 119 ust. 1,

8) wyników pomiarów, o których mowa w art. 123 ust. 2,

9) terenów, o których mowa w art. 124,

10) wyników pomiarów, o których mowa w art. 62a ustawy - Prawo wodne,

są umieszczane w szczególności w elektronicznych bazach danych, dostępnych za

pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych.

2. Dostępne bazy danych prowadzą:

1) wojewoda - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 8-10

oraz, z zastrzeżeniem pkt 2, w zakresie informacji, o których mowa w ust.

1 pkt 6 i 7,

2) starosta w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5 oraz,

gdy dotyczy to terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, w

zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

sposób udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) minimalny zakres udostępnianych informacji,

2) forma udostępniania informacji.

Dział V

Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska

Art. 31.

Każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem

społeczeństwa.

Art. 32.

1. Przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ

administracji właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie:

1) podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie

dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości

składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej

wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania,

2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

2. Organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej

wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o

decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w

niniejszym dziale.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej

wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie

internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi

taką stronę.

Art. 33.

1. Organizacje ekologiczne, które powołując się na miejsce swego działania,

zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału

społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony; przepisu art. 31 § 4

Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu

organizacji ekologicznej służy zażalenie.

Art. 34.

1. Organ administracji właściwy do opracowania dokumentów, o których mowa w

art. 40 i 265, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa poprzedzającego ich

przyjęcie; przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

2. Do dokumentów, o których mowa w ust. 1, załącza się informacje o zgłoszonych

uwagach, wnioskach oraz sposobie ich wykorzystania.

Art. 35.

Do prowadzenia postępowań wymagających udziału społeczeństwa przepisy art. 20

stosuje się odpowiednio.

Art. 36.

Do uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa

przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących skarg i wniosków

nie stosuje się.

Art. 37.

Do przedsięwzięcia realizowanego na terenach zamkniętych nie stosuje się

przepisów art. 31-36.

Art. 38.

1. Organizacje ekologiczne, jednostki pomocnicze samorządu gminnego, samorząd

pracowniczy, jednostki ochotniczych straży pożarnych oraz związki zawodowe

mogą współdziałać w dziedzinie ochrony środowiska z organami administracji.

2. Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą powoływać zakładowe komisje

ochrony środowiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowiska w celu

organizowania i przeprowadzania społecznej kontroli ochrony środowiska na

terenie zakładu pracy.

3. Organy administracji mogą udzielać pomocy organizacjom ekologicznym w ich

działalności w dziedzinie ochrony środowiska.

Art. 39.

Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o

zastosowanie środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju

promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne

są z art. 80.

Dział VI

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

Rozdział 1

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji

planów i programów

Art. 40.

1. Przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagają:

1) projekt koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju,

projekty planów zagospodarowania przestrzennego oraz projekty strategii

rozwoju regionalnego,

2) projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu,

energetyki, transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki

odpadami, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania

terenu, których opracowywanie przez centralne lub wojewódzkie organy

administracji przewidziane jest w ustawach.

2. Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagane

jest też w przypadku wprowadzania zmian do przyjętych dokumentów, o których

mowa w ust. 1.

3. Organ administracji opracowujący projekty dokumentów, o których mowa w ust.

1 pkt 2, lub wprowadzający zmiany do tych dokumentów może, w porozumieniu z

organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, odstąpić od

przeprowadzenia określonego w niniejszym rozdziale postępowania w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko, gdy uzna, biorąc pod uwagę w szczególności

charakter działań przewidzianych w tych dokumentach oraz rodzaj i skalę

oddziaływania na środowisko, a także cechy obszaru objętego tym

oddziaływaniem, iż realizacja tych dokumentów nie spowoduje znaczącego

oddziaływania na środowisko.

Art. 41.

1. Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany

do przyjętego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, sporządza

prognozę oddziaływania na środowisko.

2. Prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, powinna:

1) zawierać informacje o zawartości, głównych celach projektowanego

dokumentu oraz jego powiązaniach z innymi dokumentami,

2) określać, analizować i oceniać istniejący stan środowiska oraz

potencjalne zmiany tego stanu w przypadku braku realizacji projektowanego

dokumentu,

3) określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych

przewidywanym znaczącym oddziaływaniem,

4) określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska

istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, w szczególności

dotyczące obszarów chronionych,

5) określać, analizować i oceniać cele ochrony środowiska ustanowione na

szczeblu międzynarodowym albo krajowym, istotne z punktu widzenia

projektowanego dokumentu oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy

środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu,

6) określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływania na

środowisko,

7) przedstawiać rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub

kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących

być rezultatem realizacji projektowanego dokumentu,

8) przedstawiać rozwiązania alternatywne do rozwiązań zawartych w

projektowanym dokumencie wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz opis metod

dokonania oceny prowadzącej do tego wyboru, w tym także wskazania

napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we

współczesnej wiedzy,

9) zawierać informacje o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy,

10) zawierać informacje o przewidywanych metodach analizy realizacji

projektowanego dokumentu,

11) zawierać informacje o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na

środowisko,

12) zawierać streszczenie sporządzone w języku niespecjalistycznym.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza

oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy uwzględnić:

1) formę sporządzenia prognozy,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w prognozie,

3) zakres terytorialny prognozy,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w

prognozie.

Art. 42.

1. Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany

do przyjętego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, uzgadnia z

organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, zakres i

stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na

środowisko.

2. Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do sporządzania prognoz

oddziaływania na środowisko projektów miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

Art. 43.

1. Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany

do przyjętego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, poddaje go, wraz

z prognozą oddziaływania na środowisko, opiniowaniu przez organ ochrony

środowiska oraz organ, o którym mowa w art. 45.

2. Organ administracji, z zastrzeżeniem ust. 3, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

projektów, o których mowa w art. 40 ust. 1.

3. Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15,

poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr

109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42 i Nr 14, poz.

124).

Art. 44.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do

przyjętego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, bierze pod uwagę

ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opinię organu ochrony

środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 45, a także rozpatruje uwagi i

wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Art. 45.

Jeżeli postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza

centralny organ administracji rządowej, organem administracji właściwym do

uzgadniania zakresu i szczegółowości wymaganych informacji w prognozie

oddziaływania na środowisko oraz opiniowania projektów, o których mowa w art.

40, jest Główny Inspektor Sanitarny.

Rozdział 2

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

planowanych przedsięwzięć

Art. 46.

1. Wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia

postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie

się przez to inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko,

polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym

również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4.

3. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część

postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 4.

4. Decyzją, o której mowa w ust. 1, jest:

1) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawana na

podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

2) decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego oraz

decyzja o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub

jego części, wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo

budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120,

poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42),

3) koncesja na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie

kopalin ze złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz

składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach

górniczych, wydawana na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo

geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496,

z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r.

Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268),

4) pozwolenie wodnoprawne w zakresie:

a) wykonywania urządzeń wodnych,

b) poboru wód podziemnych,

c) rolniczego wykorzystania ścieków,

wydawane na podstawie przepisów ustawy - Prawo wodne,

5) decyzja ustalająca warunki prowadzenia robót polegających na regulacji

wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych,

odwodnień budowlanych oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki

wodne na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na

terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej

wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach

krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa,

występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk,

przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów

wodnych, wydawana na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody,

6) decyzja zatwierdzająca projekt scalania lub wymiany gruntów, wydawana na

podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz.U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1994 r.

Nr 127, poz. 627, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12,

poz. 136),

7) decyzja o zmianie lasu na użytek rolny, wydawana na podstawie ustawy z

dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86,

poz. 958 i Nr 120, poz. 1268),

8) decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady, wydawana na podstawie ustawy

z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz.U. Nr 127,

poz. 627, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 133,

poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550, Nr

86, poz. 958 i Nr 109, poz. 1157), gdy decyzja ta dotyczy odcinków, które

we wskazaniach lokalizacyjnych zostały wskazane jako newralgiczne z uwagi

na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia konfliktów

społecznych.

5. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się

także przed udzieleniem wskazań lokalizacyjnych autostrady.

6. Przepisy dotyczące decyzji, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio

do wskazań lokalizacyjnych udzielanych na mocy przepisów ustawy o

autostradach płatnych. Przepisy dotyczące organów właściwych do wydania tych

decyzji stosuje się do organu właściwego do udzielania wskazań

lokalizacyjnych.

7. Postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie przeprowadza

się, jeżeli:

1) wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2, dotyczącej tego samego

przedsięwzięcia, zostało poprzedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4

pkt 4 lub 5,

2) wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 4, dotyczącej tego samego

przedsięwzięcia, zostało poprzedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4

pkt 5

i postępowanie to zostało przeprowadzone przed wydaniem tej decyzji.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, do postępowania w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko poprzedzającego wydanie decyzji, o której mowa w

ust. 4 pkt 4 lub 5, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 6 i art.

52 ust. 4 i 5.

9. Decyzje, o których mowa w ust. 4, wymagają uzasadnienia.

10. Uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o

sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem

społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy

porealizacyjnej, o której mowa w art. 56.

Art. 47.

W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się,

analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) dobra kultury,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a)-c),

e) dostępność do złóż kopalin,

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego

oddziaływania na środowisko,

3) wymagany zakres monitoringu.

Art. 48.

1. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ

administracji właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4.

2. Decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4, wydaje się, z zastrzeżeniem ust. 4,

po uzgodnieniu:

1) z organem ochrony środowiska, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 1, 2 i 4-7,

2) z organem określonym w art. 57, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2.

3. Organ występujący o uzgodnienie przedkłada:

1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów

odrębnych dokumentacją,

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje

zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu

nie jest wymagane.

4. W sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, do przeprowadzenia

uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art.

57, jest obowiązany wnioskodawca, który przedkłada:

1) projekt budowlany,

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje

zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu

nie jest wymagane.

Uzgodnienie następuje w drodze decyzji.

Art. 49.

1. Wnioskodawca przed wystąpieniem o wydanie decyzji, o których mowa w art. 46

ust. 4, oraz wskazań lokalizacyjnych, o których mowa w art. 46 ust. 5, może

zwrócić się z zapytaniem do organu właściwego do wydania decyzji o określenie

zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla

przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wydanie decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 2, dla tego samego przedsięwzięcia było poprzedzone

wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. Do zapytania, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć informacje o

planowanym przedsięwzięciu, zawierające w szczególności dane o:

1) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz

dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną,

3) rodzaju technologii,

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia,

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych

surowców, materiałów, paliw oraz energii,

6) rozwiązaniach chroniących środowisko,

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji

lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko.

4. Organ, określając zakres raportu, uwzględnia wymagania, o których mowa w

art. 52 ust. 1, 2 i 6, w stopniu uzasadnionym rodzajem i usytuowaniem

przedsięwzięcia oraz skalą jego oddziaływania na środowisko.

5. Postanowienie ustalające zakres raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii

wojewody, a w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5 - ministra właściwego

do spraw środowiska oraz Głównego Inspektora Sanitarnego.

Art. 50.

1. Jeżeli wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko wnioskodawca dołącza go, z zastrzeżeniem ust. 3, do wniosku o

wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4.

2. W postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2

do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7, załącza

się informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3.

3. W postępowaniu o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt scalania lub

wymiany gruntów rolnych i leśnych raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko sporządza organ prowadzący postępowanie.

Art. 51.

1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla

których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2.

2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do

wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7, określając

jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe kryteria określone w ust. 8

pkt 2 i ocenia potrzebę sporządzenia raportu dla przedsięwzięć określonych w

ust. 8 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 7.

3. Organ właściwy do wydania decyzji stwierdza obowiązek sporządzenia raportu i

określa jego zakres po zasięgnięciu opinii:

1) organu ochrony środowiska, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art.

46 ust. 4 pkt 1, 2 i 4-7,

2) organu określonego w art. 57, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2.

4. Organ zasięgający opinii przedkłada wniosek o wydanie decyzji wraz z

wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją oraz informacje

zawierające dane określone w art. 49 ust. 3.

5. Na postanowienie w sprawie obowiązku sporządzenia i zakresu raportu

przysługuje zażalenie.

6. Jeżeli w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o

oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, raport powinien być sporządzony

także w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, dotyczącym tego samego

przedsięwzięcia; gdy wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2,

było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu, przepisów ust. 2 i art. 50 ust. 2 nie stosuje się.

7. Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko

stwierdza się obligatoryjnie dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt

2, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od

ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania.

8. Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko

przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1, określi w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz

rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być

wymagany, biorąc pod uwagę: rodzaj działalności, wielkość produkcji i inne

parametry techniczne,

2) szczegółowe kryteria związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do

sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia,

wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na

środowisko.

Art. 52.

1. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać:

1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:

a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu

w fazie realizacji i eksploatacji,

b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c) przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego

przedsięwzięcia,

2) opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem

przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia,

3) opis analizowanych wariantów, w tym wariantu:

a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia,

b) najkorzystniejszego dla środowiska,

wraz z uzasadnieniem ich wyboru,

4) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych

wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na

środowisko,

5) uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego

oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny,

powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, klimat, dobra materialne, dobra

kultury, krajobraz, oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementami,

6) opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na

środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane,

krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na

środowisko, wynikające z:

a) istnienia przedsięwzięcia,

b) wykorzystywania zasobów środowiska,

c) emisji,

oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę,

7) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie

lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko,

8) jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji,

porównanie, z zastrzeżeniem ust. 2, proponowanej technologii z technologią

spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143,

9) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest

ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz określenie granic

takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań

technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z

nich,

10) przedstawienie zagadnień w formie graficznej,

11) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym

przedsięwzięciem,

12) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego

przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji,

13) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we

współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport,

14) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w

raporcie,

15) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport,

16) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.

2. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej

obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej

techniki z najlepszą dostępną techniką.

3. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać

oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz

likwidacji.

4. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzany w

postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę powinien:

1) zawierać informacje, o których mowa w ust. 1, ze szczegółowością i

dokładnością odpowiednią do posiadanych danych wynikających z projektu

budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji

autostrady,

2) określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony

środowiska, zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu oraz w innych decyzjach dotyczących ochrony środowiska.

5. Zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określony w

postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

uwzględnia się w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla

tego samego przedsięwzięcia.

6. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przed

udzieleniem wskazań lokalizacyjnych wydawanych na podstawie przepisów ustawy

o autostradach płatnych, oprócz informacji, o których mowa w ust. 1 i 3,

powinien wskazywać także propozycję określenia odcinków newralgicznych z

uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia

konfliktów społecznych, dla których na etapie wydawania decyzji o ustaleniu

lokalizacji autostrady, konieczne będzie przeprowadzenie kolejnego

postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

7. Raport, o którym mowa w ust. 6, w zakresie, w jakim dotyczy on

zidentyfikowania istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu

oddziaływania autostrady dóbr kultury oraz ustalenia wpływu na te dobra,

sporządza biegły z listy rzeczoznawców ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego.

8. Minister właściwy do spraw środowiska oraz minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakie powinien spełniać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko dla autostrady, biorąc pod uwagę konieczność identyfikacji

istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej

autostrady zasobów środowiska, dóbr kultury oraz ustalenie wpływu na te

zasoby i dobra.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, ustalone zostaną:

1) formy sporządzania raportu,

2) zakresy zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione,

3) zakresy terytorialne raportu,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w

raporcie.

Art. 53.

Organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4, zapewnia

możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany

jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Art. 54.

Z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia konfliktów

społecznych organ właściwy do udzielenia wskazań lokalizacyjnych na podstawie

przepisów ustawy o autostradach płatnych wskazuje w nich odcinki newralgiczne,

dla których na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady

konieczne będzie przeprowadzenie kolejnego postępowania w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko.

Art. 55.

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika

zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ

administracji, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 1 i 3-8, wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku

zgody wnioskodawcy, odmówi zgody na realizację przedsięwzięcia.

Art. 56.

1. Organ administracji może:

1) decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4, nałożyć obowiązki dotyczące

zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko,

2) decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, dla przedsięwzięć, dla

których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko, nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia analizy

porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedłożenia.

2. W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje się

porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na

środowisko i w decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, z rzeczywistym

oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu

jego ograniczenia.

Art. 57.

1. Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji, o której

mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2, oraz wydawania opinii odpowiednio w sprawie

obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko

lub jego zakresu jest w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w

art. 51 ust. 1 pkt 2, powiatowy inspektor sanitarny.

2. Organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5, jest Główny

Inspektor Sanitarny.

Rozdział 3

Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko

Art. 58.

W razie stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko,

pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek:

1) realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzjami, o których mowa w

art. 46 ust. 4,

2) realizacji projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których

mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2,

przeprowadza się postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na

środowisko.

Art. 59.

Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza

się także w przypadku, gdy możliwe oddziaływanie pochodzące spoza granic

Rzeczypospolitej Polskiej mogłoby ujawnić się na jej terytorium.

Art. 60.

1. Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko w przypadku stwierdzenia możliwości

transgranicznego oddziaływania na środowisko na skutek realizacji planowanego

przedsięwzięcia:

1) wydaje postanowienie o przeprowadzeniu postępowania dotyczącego

transgranicznego oddziaływania na środowisko, w którym określa obowiązek

sporządzenia przez wnioskodawcę dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia

tego postępowania w języku państwa, na którego terytorium może oddziaływać

przedsięwzięcie, oraz zakres tej dokumentacji,

2) niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o

możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko planowanego

przedsięwzięcia i przekazuje dokumentację potrzebną do podjęcia działań, o

których mowa w art. 61.

2. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje zażalenie.

Art. 61.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o możliwym

transgranicznym oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia

niezwłocznie powiadamia o tym państwo, na którego terytorium przedsięwzięcie

to może oddziaływać, oraz proponuje termin na odpowiedź, czy państwo to jest

zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko.

2. Minister właściwy do spraw środowiska załącza do powiadomienia dane, o

których mowa w art. 49 ust. 3.

Art. 62.

Jeżeli państwo, o którym mowa w art. 61 ust. 1, powiadomi, iż jest

zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z organem

administracji przeprowadzającym postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko, uzgadnia z tym państwem terminy etapów postępowania.

Art. 63.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko przekazuje go niezwłocznie państwu

uczestniczącemu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2. Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko prowadzi, za pośrednictwem ministra właściwego do

spraw środowiska, konsultacje z państwem, na którego terytorium może

oddziaływać przedsięwzięcie, w sprawie środków eliminowania lub ograniczania

transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji,

o których mowa w ust. 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub

zawiłość sprawy.

4. W konsultacjach, o których mowa w ust. 2, uczestniczy minister właściwy do

spraw środowiska, a w konsultacjach, o których mowa w ust. 3, organ

administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko.

Art. 64.

1. Uwagi i wnioski złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko oraz wyniki konsultacji, o których mowa w

art. 63, rozpatruje się przy wydawaniu decyzji, o których mowa w art. 46

ust. 4, oraz przy wydawaniu postanowienia w sprawie ustalenia zakresu raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

2. Wydanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, nie powinno nastąpić przed

zakończeniem postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na

środowisko.

Art. 65.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje państwu uczestniczącemu w

postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko decyzje, o których mowa

w art. 46 ust. 4.

Art. 66.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu dokumentów zawierających

informacje o przedsięwzięciu podejmowanym poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, które może oddziaływać na środowisko na jej terytorium,

niezwłocznie przekazuje je wojewodzie właściwemu ze względu na obszar

możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

2. Wojewoda w zakresie, w jakim jest to niezbędne do analizy oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko, wykłada do wglądu w języku polskim dokumenty,

o których mowa w ust. 1; przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 stosuje się

odpowiednio.

3. Wojewoda przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt

stanowiska dotyczącego przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia państwo podejmujące

przedsięwzięcie, które może oddziaływać na środowisko na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, o stanowisku dotyczącym tego przedsięwzięcia.

Art. 67.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w przypadku uchylenia,

zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4.

Art. 68.

Do postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów polityk,

strategii, planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, których

realizacja może spowodować transgraniczne oddziaływanie na środowisko; przepisy

art. 61-66 stosuje się odpowiednio.

Art. 69.

Do postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko

przepisy art. 20 i 21 stosuje się odpowiednio.

Art. 70.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się, o ile umowy międzynarodowe nie

przewidują innego trybu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko.

Dział VII

Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji

inwestycji

Art. 71.

1. Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do

sporządzania i aktualizacji koncepcji polityki przestrzennego

zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospodarowania

przestrzennego województw, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

2. W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w

szczególności:

1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu

zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami

oraz przywracania środowiska do właściwego stanu,

2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie

optymalnych efektów w zakresie ochrony środowiska.

3. Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym

stopniu zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych.

Art. 72.

1. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz

miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki

utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami

środowiska, w szczególności przez:

1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym

na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania

gruntami,

2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i

przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż,

3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze

szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków,

gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz

urządzania i kształtowania terenów zieleni,

4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed

zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki rolnej,

5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków

klimatycznych,

6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby,

ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz

w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przy przeznaczaniu

terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich

zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje

pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i

prawidłowych warunków życia.

3. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz

w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także

sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności

człowieka oraz klęsk żywiołowych.

4. Wymagania, o których mowa w ust. 13, określa się na podstawie opracowań

ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju planu, cech poszczególnych

elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań.

5. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na

potrzeby planów zagospodarowania przestrzennego, charakteryzującą

poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym planem i ich wzajemne

powiązania.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje i zakres opracowań ekofizjograficznych, o których

mowa w ust. 4.

7. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

Art. 73.

1. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o

warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności

ograniczenia wynikające z:

1) ustanowienia w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody parku

narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego

krajobrazu, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego,

stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin,

2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania,

3) ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z

wód dorzecza oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów

ochronnych zbiorników wód podziemnych.

2. Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz

inne obiekty liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający

ograniczenie ich oddziaływania na środowisko, w tym:

1) ochronę walorów krajobrazowych,

2) możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3. W granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest

zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia

ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa

takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do

ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych

awarii.

4. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być

lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych,

od obiektów użyteczności publicznej, budynków zamieszkania zbiorowego i

obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3.

Art. 74.

1. W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne

korzystanie z terenu.

2. Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz

organy administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu

oraz organy administracji właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.

Art. 75.

1. W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest

obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w

szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i

stosunków wodnych.

2. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i

przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim

jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji.

3. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować

działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności

przez kompensację przyrodniczą.

4. Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa

zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3.

Art. 76.

1. Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub

instalacja nie mogą być oddane do użytku, jeżeli nie spełniają wymagań

ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2.

2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub zmodernizowanego

obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są:

1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach

administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko,

2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z

ustaw lub decyzji,

3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania

ze środowiska,

4) dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających

z mocy prawa standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków

emisji.

3. Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub

instalacja nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia

rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo

określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu

rozruchu.

4. Na 30 dni przed terminem oddania do użytku nowo zbudowanego lub

zmodernizowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji

realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

o którym mowa w art. 51 ust. 1, inwestor jest obowiązany poinformować

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie:

1) oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji,

2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

Dział VIII

Edukacja ekologiczna, badania z zakresu ochrony środowiska oraz reklama

Art. 77.

1. Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w

podstawach programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów

prowadzących do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Art. 78.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek

społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w

publikacjach i audycjach.

Art. 79.

Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością

naukową i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-

badawcze, obejmujące swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny

naukowe wiążące się z ochroną środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych

programach oraz w swej działalności badania dotyczące zagadnień ochrony

środowiska i badania te rozwijać.

Art. 80.

Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści

propagujących model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i

zrównoważonego rozwoju, a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody

do promowania produktów i usług negatywnie wpływających na środowisko

przyrodnicze.

Tytuł II

Ochrona zasobów środowiska

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 81.

1. Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz

przepisów szczególnych.

2. Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne.

3. Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją

złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i

górnicze.

4. Szczegółowe zasady:

1) ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu,

zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni -

określają przepisy ustawy o ochronie przyrody,

2) ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach,

3) ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia

13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 147, poz. 713, z 1997

r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554, Nr 110, poz. 715 i Nr

133, poz. 884, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 401 oraz

z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o

rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 i Nr 101, poz. 1178

oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) i ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o

rybołówstwie morskim (Dz.U. Nr 34, poz. 145 oraz z 1999 r. Nr 70, poz.

778),

4) ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z

dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. Nr 111, poz. 724, z

1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 12, poz. 136

oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21),

5) ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3

lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78,

z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r.

Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268).

Art. 82.

Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez:

1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a

także podejmowanie działań służących ich nieprzekraczaniu lub

przywracaniu,

2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

Art. 83.

1. Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą

występowania i rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2. Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów

i są wyrażane jako poziomy substancji lub energii.

Art. 84.

1. W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w

przypadkach wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu

prawa miejscowego, tworzone są programy. Programy są publikowane w

wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2. W programie ustala się:

1) obszar objęty zakresem jego obowiązywania,

2) naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu

naruszenia,

3) podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania

standardów jakości środowiska,

4) harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań,

5) podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie,

6) w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze

środowiska, związane z ograniczaniem oddziaływania na środowisko,

polegające na:

a) obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji

lub energii w środowisku,

b) obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników

prowadzonych pomiarów oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań

określonych w posiadanych pozwoleniach,

c) ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot

pozwoleń, nie krócej jednak niż do 2 lat,

7) obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi

przyjmującemu program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na

realizację programu,

8) sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3. Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie:

1) oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej

zwłaszcza na podstawie danych państwowego monitoringu środowiska,

2) analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym,

technicznym lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem

konieczności stosowania technologii, o których mowa w art. 143, albo

najlepszych dostępnych technik,

3) analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z

uwzględnieniem ich optymalizacji,

4) analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na

terenie objętym programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w

korzystaniu z tych obszarów.

4. Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do

programu, podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale I w

dziale IV w tytule I.

Dział II

Ochrona powietrza

Art. 85.

Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w

szczególności przez:

1) utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla

nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach,

2) zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do

dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Art. 86.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, z zastrzeżeniem ust. 3, w drodze rozporządzenia:

1) dopuszczalne poziomy niektórych substancji w powietrzu,

2) alarmowe poziomy niektórych substancji w powietrzu, których nawet

krótkotrwałe przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi,

3) warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i

ciśnienie,

4) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację,

5) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów - odrębnie dla

dopuszczalnych poziomów substancji i odrębnie dla alarmowych poziomów

substancji w powietrzu,

6) zróżnicowane dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu dla:

a) terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów

ochrony uzdrowiskowej,

b) obszarów parków narodowych,

c) obszarów ochrony uzdrowiskowej.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania,

2) czas obowiązywania dopuszczalnych poziomów niektórych substancji dla

terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony

uzdrowiskowej, oraz dla tych obszarów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy

zapachowej jakości powietrza i metody oceny zapachowej jakości powietrza.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) dopuszczalny poziom substancji zapachowych w powietrzu,

2) dopuszczalna częstość przekraczania poziomu substancji zapachowych w

powietrzu,

3) zróżnicowane dopuszczalne częstości przekraczania poziomu substancji

zapachowych w powietrzu w zależności od sposobu zagospodarowania terenu i

jakości zapachu (neutralny, przyjemny, nieprzyjemny),

4) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, może zostać ustalony czas

obowiązywania standardów zapachowej jakości powietrza.

Art. 87.

1. Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2. Strefę stanowi:

1) aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2) obszar powiatu niewchodzący w skład aglomeracji, o której mowa w pkt 1.

Art. 88.

1. Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska.

2. Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w

poszczególnych strefach wojewoda dokonuje przynajmniej co pięć lat, z

zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej

substancji, wyodrębniając strefy, w których:

1) przekroczone są poziomy dopuszczalne,

2) poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od

górnego progu oszacowania,

3) poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy

od dolnego progu oszacowania,

4) poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3. Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu określoną w przepisach wydanych na podstawie

art. 90 ust. 3.

4. Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed

upływem 5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej

substancji wprowadzanej do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

Art. 89.

1. Wojewoda co roku dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu w danej

strefie, a następnie dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom:

1) choćby jednej substancji przekracza poziom dopuszczalny powiększony o

margines tolerancji,

2) choćby jednej substancji mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a

poziomem dopuszczalnym powiększonym o margines tolerancji,

3) substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego.

2. Przez margines tolerancji rozumie się określoną w przepisach wydanych na

podstawie ust. 4 wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego poziomu

substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku podjęcia działań, o których

mowa w art. 91 ust. 1.

3. Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar,

na którym poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny,

zalicza się do strefy, o której mowa w ust. 1 pkt 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, marginesy tolerancji dla

dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, ustalone zostaną:

1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację,

2) margines tolerancji, wyrażony jako malejąca wartość procentowa w stosunku

do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych latach.

Art. 90.

1. Wojewoda dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie

pomiarów:

1) w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2) w innych strefach:

a) w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu

oszacowania, a nie przekracza poziomu dopuszczalnego,

b) w których poziom substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny.

2. W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 pkt 1 i 2 wojewoda może dokonać

oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomiarów i metod

modelowania albo samodzielnego stosowania modelowania lub innych technik

szacowania.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres

dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi

oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz

metodyki referencyjne modelowania jakości powietrza.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe

w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust.

2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu

pomiarów z uwagi na:

a) ochronę zdrowia ludzi,

b) ochronę roślin,

c) oddziaływanie transportu,

3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów:

a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany

lub z małych instalacji,

b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

4) sposób wyboru punktów pomiarowych,

5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o

kombinacje metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o

metody modelowania lub inne metody szacowania w zależności od podziału na

strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

6) metodyki referencyjne.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania,

2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

Art. 91.

1. Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, wojewoda, po zasięgnięciu

opinii właściwych starostów, określa, w drodze rozporządzenia, program

ochrony powietrza, mający na celu osiągnięcie dopuszczalnych poziomów

substancji w powietrzu.

2. Dla stref, w których został przekroczony poziom więcej niż jednej

substancji, sporządza się wspólny program ochrony powietrza dotyczący

wszystkich tych substancji.

3. Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenie w strefach, o których mowa w

art. 89 ust. 1 pkt 1, występują na terenie innego województwa niż

zlokalizowane są strefy, właściwi wojewodowie współdziałają w sporządzaniu

programów, o których mowa w ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, ustalone zostaną:

1) forma sporządzania programu.

2) niezbędne części składowe programu,

3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie.

Art. 92.

1. W przypadku ryzyka występowania przekroczeń dopuszczalnych lub alarmowych

poziomów substancji w powietrzu w danej strefie wojewoda, po zasięgnięciu

opinii właściwego starosty, określi, w drodze rozporządzenia, plan działań

krótkoterminowych, w którym ustala się działania mające na celu:

1) zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń,

2) ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

2. Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać:

1) listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do

ograniczenia lub zaprzestania wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do

powietrza,

2) sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych

urządzeń napędzanych silnikami spalinowymi,

3) sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze

\rodowiska oraz zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia

przekroczeń,

4) określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3. Przepisów ust. 1 i 2 oraz art. 93 w zakresie obowiązku określania planu

działań krótkoterminowych w przypadku wystąpienia przekroczenia

dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz obowiązku wdrażania tych

planów nie stosuje się do stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, w

odniesieniu do substancji, których poziomy są przekroczone.

Art. 93.

1. Wojewoda niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa

w art. 92 ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o

ryzyku wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych albo alarmowych poziomów

substancji w powietrzu albo o wystąpieniu takich przekroczeń.

2. Powiadomienie powinno zawierać w szczególności:

1) datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo

przekroczenie oraz przyczyny tego stanu,

2) prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych

zmian, obszaru, którego dotyczy oraz czasu trwania przekroczenia albo

ryzyka jego wystąpienia,

3) wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie oraz środki

ostrożności, które mają być przez nie podjęte,

4) informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

Art. 94.

1. Wojewoda przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska:

1) wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2,

2) wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3) wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref,

o których mowa w art. 89,

4) informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji

w powietrzu, o których mowa w art. 93.

2. Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o

programach ochrony powietrza, o których mowa w art. 91.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) terminy przekazywania informacji,

2) forma przekazywanych informacji,

3) układ przekazywanych informacji,

4) wymagane techniki przekazywania informacji.

Art. 95.

1. Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu

substancji w powietrzu, w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, wojewoda może, w

drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska, który prowadzi

działalność powodującą wprowadzanie substancji do powietrza, obowiązek

prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać

wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego

dotyczą.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna

się z urzędu.

Art. 96.

Wojewoda może, w drodze rozporządzenia, w celu zapobieżenia negatywnemu

oddziaływaniu na środowisko lub na dobra kultury określić dla terenu województwa

bądź jego części rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także

sposób realizacji i kontroli tego obowiązku.

Dział III

Ochrona wód

Art. 97.

1. Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym

utrzymywanie ilości wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi

biologicznej, w szczególności przez:

1) utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w

przepisach,

2) doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu,

gdy nie jest on osiągnięty.

2. Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i

energii w wodach oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

Art. 98.

1. Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w

szczególności na:

1) zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie

oddziaływania na obszary ich zasilania,

2) utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2. Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach

określonych ustawą - Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód

podziemnych.

3. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się

na zaspokojenie potrzeb bytowych ludzi.

Art. 99.

1. Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony

poziomu jakości wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

2. Na potrzeby ochrony wód określane są warunki korzystania z wód dorzecza.

3. Integralną część warunków korzystania z wód dorzecza stanowią programy

ochrony wód dla obszarów, na których poziomy jakości wód nie są osiągnięte.

Art. 100.

1. Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane

rozwiązania, które ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów

niezbędnych ze względu na specyfikę przedsięwzięcia.

2. Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona

dopuszczalna wyłącznie w okresie niezbędnym.

3. Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany

do podjęcia działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być

niezbędna.

Dział IV

Ochrona powierzchni ziemi

Art. 101.

Ochrona powierzchni ziemi polega na zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w

szczególności poprzez:

1) racjonalne gospodarowanie,

2) zachowanie wartości przyrodniczych,

3) zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,

4) ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,

5) utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej na poziomie

wymaganych standardów,

6) doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów,

gdy nie są one dotrzymane,

7) zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem archeologicznych dóbr

kultury.

Art. 102.

1. Władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub

ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu,

jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5, do przeprowadzenia ich

rekultywacji.

2. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, iż zanieczyszczenie gleby lub

ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu,

dokonane po dniu objęcia przez niego władania, spowodował inny wskazany

podmiot, to obowiązek rekultywacji spoczywa na tym podmiocie.

3. Jeżeli zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie

terenu odbyło się za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on

obowiązany do ich rekultywacji solidarnie ze sprawcą.

4. Starosta dokonuje rekultywacji, jeżeli:

1) podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo

niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, nie

dysponuje prawami do powierzchni ziemi, pozwalającymi na jej

przeprowadzenie, lub

2) nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku

rekultywacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna, lub

3) zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie

naturalnego ukształtowania terenu nastąpiło w wyniku klęski żywiołowej.

5. Starosta dokonuje rekultywacji także wówczas, gdy z uwagi na zagrożenie

życia lub zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w

środowisku konieczne jest natychmiastowe jej dokonanie.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, koszty rekultywacji ponosi

podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne

przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, koszty rekultywacji ponosi władający

powierzchnią ziemi; przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

8. Obowiązek poniesienia kosztów rekultywacji, ich wysokość oraz sposób

uiszczenia określa, w drodze decyzji, starosta.

9. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów, o których mowa w ust. 6-

8, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997

r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998

r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062 oraz z 2000

r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz.

1315), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują staroście.

Art. 103.

1. Rekultywacja w związku z niekorzystnym przekształceniem naturalnego

ukształtowania terenu polega na jego przywróceniu do stanu poprzedniego.

2. Rekultywacja zanieczyszczonej gleby lub ziemi polega na ich przywróceniu do

stanu wymaganego standardami jakości.

3. Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo

ziemi, poniżej których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi

nie jest naruszona.

4. Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej

faktycznego zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja

wynika z planu zagospodarowania przestrzennego.

Art. 104.

Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady

pochodzące z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód

płynących, nie mogą przekraczać standardów jakości, określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 105.

Art. 105.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:

1) określi standardy jakości gleby,

2) może określić standardy jakości ziemi.

2. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione:

1) grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji aktualnej lub

planowanej,

2) standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w

glebie albo ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów

oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność i głębokość.

3. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac

ziemnych, w tym używanych do tego celu osadów pochodzących z dna

zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących,

2) referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby lub ziemi,

3) referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie

i ziemi.

Art. 106.

1. Obowiązany do rekultywacji powinien, z zastrzeżeniem art. 108, uzgodnić jej

warunki z organem ochrony środowiska.

2. Uzgodnienie następuje w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin

zakończenia rekultywacji.

3. We wniosku o uzgodnienie należy wskazać:

1) obszar wymagający rekultywacji,

2) funkcje pełnione przez wymagającą rekultywacji powierzchnię ziemi,

3) planowany zakres i sposób rekultywacji oraz termin jej zakończenia.

Art. 107.

1. Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie standardów jakości gleby lub

ziemi, starosta może, w drodze decyzji, nałożyć na władający powierzchnią

ziemi podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do rekultywacji,

obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości substancji w glebie lub ziemi.

Podmiot obowiązany jest w tym przypadku przechowywać wyniki pomiarów przez 5

lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

2. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna

się z urzędu.

Art. 108.

1. W przypadkach, o których mowa w art. 102 ust. 4 i 5, starosta określa, w

drodze decyzji, zakres, sposób oraz termin rozpoczęcia i zakończenia

rekultywacji.

2. Władający powierzchnią ziemi obowiązany jest umożliwić prowadzenie

rekultywacji z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w

ust. 1.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna

się z urzędu.

Art. 109.

1. Oceny jakości gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach

państwowego monitoringu środowiska.

2. Starosta prowadzi okresowe badania jakości gleby i ziemi.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) sposób wyboru punktów poboru próbek,

2) wymagana częstotliwość pobierania próbek.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby

prezentacji wyników badań.

6. W przypadku stwierdzenia naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi

wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.

Art. 110.

Starosta prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o

terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub

ziemi, z wyszczególnieniem obszarów, na których obowiązek rekultywacji

obciąża starostę.

Art. 111.

1. Kolejność realizowania przez starostę zadań w zakresie rekultywacji

powierzchni ziemi określają powiatowe programy ochrony środowiska.

2. Starosta może przeprowadzić rekultywację powierzchni ziemi pomimo nieujęcia

zadania w programie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli stwierdzi, iż

nieprzeprowadzenie rekultywacji spowoduje pogorszenie stanu środowiska w

znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Dział V

Ochrona przed hałasem

Art. 112.

Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego

środowiska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym

poziomie,

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest

on dotrzymany.

Art. 113.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy

hałasu w środowisku.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) zróżnicowane poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów

przeznaczonych:

a) pod zabudowę mieszkaniową,

b) pod szpitale i domy opieki społecznej,

c) pod budynki związane ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i

młodzieży,

d) na cele uzdrowiskowe,

e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe poza miastem,

2) poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej

źródłem hałasu,

3) poziomy hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

Art. 114.

1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o

których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w

art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że należy do terenu dla którego

dopuszczalny poziom hałasu jest najniższy.

Art. 115.

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ

administracji właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu ocenia, na podstawie faktycznego zagospodarowania i

wykorzystywania nieruchomości sąsiednich, czy teren, na którym planuje się

przedsięwzięcie, należy do rodzajów terenu, o których mowa w art. 113 ust. 2

pkt 1; przepisy art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 116.

1. Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub

zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na

określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących,

jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na

terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2. Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze

rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw transportu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części,

na których obowiązują ograniczenia lub zakazy,

2) rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia,

które mogą być charakteryzowane poprzez:

a) przeznaczenie jednostki,

b) parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu,

3) zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie

roku, dni tygodnia lub doby.

4. Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest

konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i

zbiorników wodnych.

Art. 117.

1. Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach

państwowego monitoringu środowiska.

2. Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla:

1) aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy,

2) terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w

ust. 2 tereny, dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego

środowiska.

Art. 118.

1. Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117

ust. 2 pkt 1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2. Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z

map akustycznych, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części

graficznej.

4. Część opisowa powinna zawierać w szczególności:

1) charakterystykę obszaru podlegającego ocenie,

2) identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu,

3) uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego,

4) metody wykorzystane do dokonania oceny,

5) zestawienie wyników badań,

6) identyfikację terenów zagrożonych hałasem,

7) liczbę ludności zagrożonej hałasem,

8) analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska,

9) wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5. Część graficzna powinna zawierać w szczególności:

1) mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł,

2) mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których

występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

3) mapę terenów zagrożonych hałasem,

4) mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w

ust. 4 pkt 9.

6. Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, dla którego przekroczone są

poziomy hałasu w stopniu wymagającym podjęcia przedsięwzięć ochronnych w

pierwszej kolejności.

7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wartości progowe poziomów hałasu, których przekroczenie powoduje zaliczenie

obszaru, na którym poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, do kategorii

terenu zagrożonego hałasem.

8. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, zostaną ustalone:

1) wartości progowe poziomów hałasu na terenach przeznaczonych na cele, o

których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1,

2) wartości progowe poziomów hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub

działalności będącej źródłem hałasu,

3) wartości progowe poziomów hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4) okresy, do których odnoszą się wartości progowe poziomów hałasu jako czas

odniesienia.

Art. 119.

1. Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy

się programy działań, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do

dopuszczalnego.

2. Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy

uchwala rada powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2,

programy określa, w drodze rozporządzenia, wojewoda.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska

przed hałasem.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzania programu,

2) niezbędne części składowe programu,

3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie,

4) sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych

terenów z wykorzystaniem wskaźników charakteryzujących wielkość

przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i liczbę mieszkańców na danym

terenie.

Art. 120.

Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa,

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi

sanitarnemu mapy akustyczne, o których mowa w art. 118.

Dział VI

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi

Art. 121.

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego

stanu środowiska poprzez:

1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub

co najmniej na tych poziomach,

2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do

dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Art. 122.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól

elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych

poziomów.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla:

a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b) miejsc dostępnych dla ludności,

2) zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się

parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól

elektromagnetycznych na środowisko, do których odnoszą się poziomy pól

elektromagnetycznych,

3) dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla

poszczególnych zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól

elektromagnetycznych.

3. Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone

zostaną przez wskazanie metod:

1) wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla

poszczególnych zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2,

2) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku

występują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów,

o których mowa w ust. 2.

Art. 123.

1. Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian

dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2. Wojewoda prowadzi okresowe badania kontrolne poziomów pól

elektromagnetycznych w środowisku.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) sposób wyboru punktów pomiarowych,

2) wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby

prezentacji wyników pomiarów.

Art. 124.

Wojewoda prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o

terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól

elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących:

1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

2) miejsc dostępnych dla ludności.

Dział VII

Ochrona kopalin

Art. 125.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich

zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.

Art. 126.

1. Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony,

przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy

zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny.

2. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest

obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak

również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych,

sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać

do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

Dział VIII

Ochrona zwierząt oraz roślin

Art. 127.

1. Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:

1) zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu

równowagi przyrodniczej,

2) tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez

zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku,

3) zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko,

które mogłyby niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz

roślin,

4) zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2. Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez:

1) obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo,

2) ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin,

3) ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz

roślin,

4) odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie

reprodukcji dziko występujących zwierząt oraz roślin,

5) zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami,

6) ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów

zieleni,

7) zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy

przemawiają za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu

oraz inne potrzeby związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej,

równowagi przyrodniczej i zaspokajania potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych

ludzi,

8) nadzorowanie wprowadzania do środowiska organizmów genetycznie

zmodyfikowanych.

Art. 128.

1. Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej Siłami Zbrojnymi zapewnia się

poprzez:

1) sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości

przyrodniczej,

2) oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych,

takich jak miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin

poddanych ochronie, oraz wprowadzanie na nich stosownych ograniczeń

działalności szkoleniowej,

3) stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających

szkody oraz sukcesywne usuwanie szkód,

4) przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania

na terenie poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony

zwierząt oraz roślin.

2. Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w

instrukcjach szkoleniowych dla poligonów.

3. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania

instrukcji szkoleniowej w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz

roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych na poligonach.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione:

1) zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy

uwzględnić wymagania ochrony zwierząt oraz roślin,

2) sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin,

3) uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich

funkcjonowania, które należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony

zwierząt oraz roślin.

5. W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych

przepisy ust. 14 stosuje się odpowiednio.

Dział IX

Ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną

środowiska

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 129.

1. Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości

korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z

dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone,

właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub jej części.

2. W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel

może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również

zmniejszenie wartości nieruchomości.

3. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi

wieczystemu nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także

osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.

4. Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od

dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego

ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

5. W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o

zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia

sposobu korzystania z nieruchomości.

Rozdział 2

Ograniczenia związane z ochroną zasobów środowiska

Art. 130.

1. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów

środowiska może nastąpić przez:

1) poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o

ochronie przyrody,

2) zatwierdzenie warunków korzystania z wód dorzecza lub ustanowienia

obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych na podstawie przepisów

ustawy - Prawo wodne.

2. Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z

nieruchomości w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym.

Art. 131.

1. W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w

art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze

decyzji, wysokość odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od

dnia doręczenia jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu

powszechnego. Droga sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez

właściwy organ w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez

poszkodowanego.

3. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa

w ust. 1.

Art. 132.

Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z

nieruchomości, o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady

i tryb określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543).

Art. 133.

Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po

uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości

według zasad i trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce

nieruchomościami.

Art. 134.

Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są:

1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa

miejscowego przez organ samorządu terytorialnego,

2) reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa jeżeli ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady

Ministrów, właściwego ministra albo wojewody.

Rozdział 3

Obszary ograniczonego użytkowania

Art. 135.

1. Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy

porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania

dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie

mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub

innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych,

kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji

elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i

radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.

2. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, tworzy

wojewoda w drodze rozporządzenia, określając granice obszaru, ograniczenia w

zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz

sposób korzystania z terenu wynikający z postępowania w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu

ekologicznego.

3. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, tworzy rada

powiatu w drodze uchwały; przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4. Do czasu ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania zawiesza się

postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę lub udzielenia zgody na

zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, umożliwiającej realizację

przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 136.

1. W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska, w wyniku

ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, właściwymi w sprawie

odszkodowania lub nakazania wykupu nieruchomości są sądy powszechne.

2. Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten,

którego działalność spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z

ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.

Tytuł III

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 137.

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu

wprowadzania do środowiska substancji lub energii.

Art. 138.

1. Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony

środowiska jest, z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba

że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie

tytułu prawnego inny podmiot.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do instalacji, z których

emisja wymaga pozwolenia, mogą być przeniesione wyłącznie w drodze umowy

sporządzonej w formie aktu notarialnego.

Art. 139.

Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi

obiektami.

Art. 140.

1. Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie

wymagań ochrony środowiska, w szczególności przez:

1) odpowiednią organizację pracy,

2) powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom

posiadającym odpowiednie kwalifikacje zawodowe,

3) zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami

ochrony środowiska, z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne

odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie,

4) podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w

środowisku wynikających z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska

przez pracowników, a także podejmowania właściwych środków w celu

wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2. Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę

środowiska.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, rodzaje czynności, instalacje lub urządzenia, których

wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych kwalifikacji ze względu na

możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń,

2) wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych

czynności w zakresie:

a) kwalifikacji zawodowych,

b) przeszkolenia pracowników.

Dział II

Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty

Rozdział 1

Instalacje i urządzenia

Art. 141.

1. Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia

standardów emisyjnych.

2. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia

stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia

ludzi.

Art. 142.

1. Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od

normalnych powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może

występować dłużej niż jest to konieczne.

2. Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu,

awarii i likwidacji instalacji lub urządzenia.

Art. 143.

Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny

instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu

uwzględnia się w szczególności:

1) stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń,

2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii,

3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i

paliw,

4) stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość

odzysku powstających odpadów,

5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji,

6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie

zastosowane w skali przemysłowej,

7) wykorzystanie analizy cyklu życia produktów,

8) postęp naukowo-techniczny.

Art. 144.

1. Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów

jakości środowiska.

2. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie

powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości

środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego

użytkowania, eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

4. Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143,

a także dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w

przepisach odrębnych, nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości

środowiska.

Art. 145.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy

emisyjne z instalacji w zakresie:

1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) wytwarzania odpadów,

3) emitowania hałasu.

2. Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się:

1) w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako:

a) stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych, lub

b) masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

c) stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu,

2) w razie wytwarzania odpadów - jako stosunek jednostki objętości albo masy

powstających odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu,

3) w razie powodowania hałasu - jako poziom mocy akustycznej instalacji.

3. W rozporządzeniu, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) zróżnicowane wartości standardów:

a) w zależności od rodzaju działalności, technologii lub operacji

technicznej,

b) w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji,

2) sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice

odstępstw,

3) warunki uznawania standardów za dotrzymane.

Art. 146.

1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do

zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na:

1) stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających

ograniczanie ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

2) podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w

procesach technologicznych i operacjach technicznych w celu ograniczenia

ich skutków dla środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego

oddziaływania na środowisko eksploatowanych instalacji i urządzeń, może

określić, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie stosowania:

1) paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych

właściwościach, cechach lub parametrach,

2) określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczenie emisji.

3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na

termin oddania instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.

4. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

postępowania w razie zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach

technicznych dotyczących eksploatacji instalacji lub urządzenia.

5. W rozporządzeniu, o których mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone:

1) rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji

lub urządzenia,

2) środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub

użytkownik urządzenia,

3) przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia

powinien poinformować o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, termin, w jakim informacja ta powinna zostać złożona, oraz jej

wymaganą formę.

Art. 147.

1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2, są

obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji.

2. Prowadzący instalację jest obowiązany do ciągłych pomiarów wielkości emisji

w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii.

3. Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być

związany z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo

urządzenia.

4. Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z

której emisja wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych

pomiarów wielkości emisji z tej instalacji.

5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu

14 dni od zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba

że organ właściwy do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.

6. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do

ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania

przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

Art. 148.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, z zastrzeżeniem ust. 5, w

drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości

emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1-4.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji,

2) przypadki, w których wymagane są okresowe pomiary emisji z instalacji

albo urządzenia, oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów,

3) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4) sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie

prowadzenia pomiarów w zależności odpowiednio od:

1) rodzaju instalacji albo urządzenia,

2) nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia,

3) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo

urządzenia.

4. Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości

emisji, rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo

energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5. Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one

określone w przepisach odrębnych.

Art. 149.

1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1-4, prowadzący instalację

przedkłada organowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne

znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli

wielkości emisji.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub

urządzenia, które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia

systematycznej kontroli wielkości emisji powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska, oraz terminy i sposób ich prezentacji.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi

na:

a) rodzaj instalacji lub urządzenia,

b) nominalną wielkość emisji,

c) parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia,

2) formy przedkładanych wyników pomiarów,

3) układy przekazywanych wyników pomiarów,

4) wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów,

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

Art. 150.

1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego

instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki, o których

mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1,

jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie

standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się

przepis art. 147 ust. 6.

2. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć

obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów określając zakres i terminy ich

przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

3. Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie

standardów emisyjnych, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji,

nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek

przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres i terminy ich

przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek

prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Art. 151.

Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego

wydania może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których

mowa w art. 147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić

dodatkowe wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym

szczególne względy ochrony środowiska.

Art. 152.

1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie

oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z

zastrzeżeniem ust. 8.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja

instalacji,

3) rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub

wielkość świadczonych usług,

4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny),

5) wielkość i rodzaj emisji,

6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji,

7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z

obowiązującymi przepisami.

3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania

zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.

4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji można przystąpić, jeżeli organ

właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

5. Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie,

gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w

terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć

organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:

1) rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksploatacji instalacji,

2) zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.

7. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dokonać w terminie 14 dni od dnia

rezygnacji z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany

danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.

8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z

uwagi na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

Art. 153.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których

eksploatacja wymaga zgłoszenia, uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na

środowisko.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje

instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) powodowanie hałasu,

4) wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego

rodzaju instalacji może być uzależniony od:

1) stosowanej techniki,

2) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

Art. 154.

1. Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w

zakresie ochrony środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której

emisja nie wymaga pozwolenia, o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony

środowiska.

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepis art. 188 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna

się z urzędu.

Art. 155.

Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w

ustawie oraz w przepisach odrębnych.

Art. 156.

1. Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie

dostępnych terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach

przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz

uroczystości i imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych,

handlowych, rozrywkowych i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do

publicznej wiadomości informacji i komunikatów służących bezpieczeństwu

publicznemu.

Art. 157.

1. Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu

funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany

hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń

znajdujących się w miejscach kultu religijnego.

Rozdział 2

Substancje

Art. 158.

Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej

substancji jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w

związku z charakterem prowadzonej działalności.

Art. 159.

1. Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:

1) opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym

wprowadzeniem do środowiska,

2) załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie

wynikają z wprowadzenia substancji do środowiska.

2. Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować

zanieczyszczenie, informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać

sposób postępowania w celu ograniczenia szkód.

Art. 160.

1. Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach

odrębnych, wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

2. Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w

szczególności:

1) azbest,

2) PCB.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, inne - poza azbestem i PCB - substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska, kierując się koniecznością ograniczania

ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację,

2) nazwa substancji.

Art. 161.

1. Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być

wykorzystywane, przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych

środków ostrożności.

2. Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone

lub unieszkodliwione.

3. Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie,

iż były w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie

dla środowiska, stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i

urządzeniami, w których są lub były wykorzystywane te substancje.

Art. 162.

1. Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska

podlegają sukcesywnej eliminacji.

2. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska

jest obowiązany do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania

oraz sposobu ich eliminowania.

3. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska

powinien okresowo przedkładać wojewodzie informacje o rodzaju, ilości i

miejscach ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4-6.

4. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju,

ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów

ust. 2 nie stosuje się.

5. Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub

prezydentowi miasta.

6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada wojewodzie

informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7. Wojewoda prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania

substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

8. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w

których substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub

były wykorzystywane.

9. Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne

zagrożenie dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są

lub były one wykorzystywane, określają przepisy ustawy o odpadach.

Art. 163.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia wymagania w

zakresie:

1) wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska,

2) wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były

lub są wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania

dotyczące:

1) wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji,

2) wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w

których były lub są wykorzystywane poszczególne substancje.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio

do potrzeb:

1) wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i

przemieszczaniu substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu

instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,

2) sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są

wykorzystywane substancje, oraz pomieszczeń, w których one się znajdują,

3) przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania

substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są

wykorzystywane, a także zakres i formę dokumentowania postępowania z nimi

oraz czas przechowywania dokumentacji,

4) terminy przedkładania odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji o:

a) rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b) instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są

wykorzystywane,

c) czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w

których były lub są one wykorzystywane,

d) czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla

środowiska,

5) zakres przedkładanych odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji, o których mowa w pkt 4, z

uwzględnieniem:

a) formy przedkładanych informacji,

b) układu przekazywanych informacji,

c) wymaganych technik przedkładania informacji,

6) przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania

substancji, oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników,

7) przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane

instalacje lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane

substancje.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze

rozporządzenia, instalacje lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, które traktuje

się jak instalacje lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane te

substancje.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje

instalacji lub urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie,

odpowiednio:

1) terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji

urządzenia,

2) wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przedkładania wojewodzie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta

informacji o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone:

1) terminy przedkładania informacji,

2) forma przedkładanej informacji,

3) układ przedkładanych informacji,

4) wymagane techniki przedkładania informacji.

8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia przez wojewodę rejestru substancji,

instalacji i urządzeń, w których substancje te były lub są wykorzystywane.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone:

1) forma i układ rejestru,

2) zawartość rejestru,

3) warunki i okres przechowywania rejestru.

Art. 164.

Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o:

1) substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie

się przez to także substancje i przedmioty, w których zawarte są

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

2) instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to

instalacje i urządzenia, które nie zostały poddane wymaganemu ustawą

procesowi oczyszczenia.

Art. 165.

Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi oraz wprowadzania do

środowiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne.

Rozdział 3

Produkty

Art. 166.

Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i

bezpieczeństwa użytkownika, należy ograniczać:

1) zużycie substancji i energii,

2) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie

oddziaływać na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego

zużyciu,

3) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających:

a) naprawę produktu,

b) demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających

szczególnego postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,

c) użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do

innych celów użytkowych po zużyciu produktu.

Art. 167.

Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą jego bezpiecznego dla

środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub

unieszkodliwienia.

Art. 168.

Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt

wymagań ochrony środowiska.

Art. 169.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia szczegółowe

wymagania w celu spełnienia obowiązków, o których mowa w art. 166 i 167.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy,

2) wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio

do potrzeb:

1) rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji

określonych produktów lub których wykorzystywanie jest zabronione,

2) dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne,

3) właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym:

a) standardy emisyjne z urządzeń,

b) dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,

c) zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d) cechy i parametry produktu,

4) wymagania dotyczące informacji, o której mowa w art. 167, w tym

oznaczania produktu lub jego części, oraz formy i treści informacji o

zawartości w nim określonych substancji,

5) terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać

poszczególne produkty lub grupy produktów.

Art. 170.

1. Wprowadzane do obrotu jednorazowe naczynia i sztućce z tworzyw sztucznych,

powinny być opatrzone informacją o ich negatywnym oddziaływaniu na

środowisko.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ograniczenia

wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko może

określić, w drodze rozporządzenia, inne niż wymienione w ust. 1 produkty z

tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać informację o negatywnym

oddziaływaniu na środowisko.

3. W rozporządzeniu ,o którym mowa w ust. 2, ustalone zostaną:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy,

2) termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczania

informacji.

4. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób zamieszczania i treść informacji o negatywnym

oddziaływaniu produktu na środowisko na produktach, o których mowa w ust. 1 i

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone:

1) wielkość informacji,

2) wzory informacji,

3) grafika i kolory informacji.

Art. 171.

Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom,

o których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169

i 170.

Art. 172.

Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach

odrębnych.

Dział III

Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty

Art. 173.

Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg,

linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez:

1) stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie

zanieczyszczeń, a w szczególności:

a) zabezpieczeń akustycznych,

b) zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych

do gleby lub ziemi,

c) środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie

eksploatacji dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz

portów,

2) właściwą organizację ruchu.

Art. 174.

1. Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów

nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2. Emisje polegające na:

1) wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3) wytwarzaniu odpadów,

4) powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej,

lotniska oraz portu nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować

przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego

zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej

lub lotniska utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie

może spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym

obszarem.

Art. 175.

1. Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem,

z zastrzeżeniem ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w

środowisku substancji lub energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych

obiektów.

2. W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach

wskazujących na możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w

znacznych ilościach zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową,

lotniskiem lub portem jest obowiązany do ciągłych pomiarów ich poziomów w

środowisku.

3. W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub

portu, zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest

obowiązany do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu 14 dni

od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

5. Do prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio

art. 147 ust. 6.

Art. 176.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w

środowisku, o których mowa w art. 175 ust. 1-3.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone przypadki, w

których w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów wymagane są:

1) ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

2) okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

3) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych,

5) sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie

prowadzenia pomiarów:

1) w zależności od:

a) kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii

tramwajowej,

b) rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c) parametrów technicznych drogi, parametrów eksploatacyjnych linii

kolejowej albo linii tramwajowej,

2) w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej,

lotniska oraz portu:

a) na terenach gęsto zaludnionych,

b) na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska

na podstawie przepisów szczególnych,

3) dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii

tramwajowych.

Art. 177.

1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią

kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony

środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej

obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów, które ze względu na

szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska

wynikających z eksploatacji tych obiektów, powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska, oraz terminy i sposób ich prezentacji.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi

na cechy obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich

usytuowanie,

2) forma przedkładanych wyników pomiarów,

3) układ przedkładanych wyników pomiarów,

4) wymagane techniki przedkładania pomiarów,

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

Art. 178.

1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek

prowadzenia w określonym czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w

środowisku wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów,

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 175 ust. 1-3 lub

określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 95 ust. 1 lub art. 107 ust. 1,

jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku,

które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania

standardów jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje

się przepis art. 147 ust. 6.

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3. Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku,

które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania

standardów jakości środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze

decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową,

lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów poziomów

substancji lub energii w środowisku wykraczających poza obowiązki, o których

mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania, a

także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich

przedkładania.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek

prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Art. 179.

1. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów,

których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na

znacznych obszarach, sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym

eksploatacja obiektu może powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów

hałasu w środowisku.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

drogi, linie kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować

negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, dla których

wymagane jest sporządzanie map akustycznych oraz sposoby określania granic

terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów, o których mowa w

art. 176 ust. 3.

3. Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na

obszarach poszczególnych powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się

odpowiednio art. 118 ust. 3-5.

4. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada fragment mapy

akustycznej obejmującej określony powiat właściwemu wojewodzie i staroście.

5. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem, jest obowiązany

sporządzić po raz pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia,

w którym zostały one zaliczone do obiektów, których eksploatacja może

powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach.

Dział IV

Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 180.

Eksploatacja instalacji powodująca:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) wytwarzanie odpadów,

4) emitowanie hałasu,

5) emitowanie pól elektromagnetycznych,

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

Art. 181.

1. Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:

1) zintegrowanego,

2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

3) wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

4) na wytwarzanie odpadów,

5) na emitowanie hałasu do środowiska,

6) na emitowanie pól elektromagnetycznych.

2. Warunki i tryb wydawania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa w

ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo

wodne, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Do pozwoleń wodnoprawanych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi

stosuje się odpowiednio art. 187 i 198.

Art. 182.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 26, nie są wymagane w

przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

Art. 183.

1. Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2. O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy

do wydania pozwolenia.

Rozdział 2

Wydawanie pozwoleń

Art. 184.

1. Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189, na wniosek prowadzącego

instalację.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja

instalacji,

3) informację o tytule prawnym do instalacji,

4) informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach

oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji,

5) ocenę stanu technicznego instalacji,

6) informację o rodzaju prowadzonej działalności,

7) opis możliwych wariantów funkcjonowania instalacji,

8) bilans masowy i rodzaje wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw,

wraz ze schematem technologicznym,

9) informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację,

10) wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i

proponowanych - w trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w

warunkach odbiegających od normalnych, w szczególności takich jak:

rozruch, awaria, wyłączenia,

11) informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach

odbiegających od normalnych,

12) informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na

środowisko,

13) wyniki pomiarów wielkości emisji z istniejącej instalacji,

14) zmiany wielkości emisji jakie nastąpiły po wydaniu ostatniego pozwolenia

dla istniejącej instalacji,

15) planowane działania, w tym przewidywane środki techniczne mające na celu

zapobieganie lub ograniczanie emisji,

16) proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych, w

szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości emisji,

17) przewidywany sposób zakończenia eksploatacji instalacji niestwarzający

zagrożenia dla środowiska,

18) czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

3. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo

uruchamianych lub w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać

informacje o spełnianiu wymogów, o których mowa w art. 143.

4. Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć:

1) dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania

w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną,

2) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli

został sporządzony, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu, jeżeli jej uzyskanie było wymagane,

3) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

5. Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art.

208, 221, 232 i 235 oraz przepisy ustawy o odpadach.

Art. 185.

1. Jeżeli w postępowaniu o wydanie pozwolenia zachodzi prawdopodobieństwo, że w

sprawie mogą być jeszcze inne strony nieznane organowi administracji,

informację o wszczęciu postępowania należy podać do publicznej wiadomości.

2. Podanie do publicznej wiadomości, o którym mowa w ust. 1, czyni zadość

obowiązkowi zawiadomienia stron w rozumieniu Kodeksu postępowania

administracyjnego.

Art. 186.

Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli:

1) nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i

204 ust. 1 lub przepisach ustawy o odpadach,

2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych

standardów emisyjnych,

3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości

środowiska,

4) wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa

w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1,

5) wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub

ograniczeniu pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i

art. 195 ust. 1 pkt 1, a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w

przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna.

Art. 187.

1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z

ochroną środowiska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu

środowiska w znacznych rozmiarach, w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181

ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu

wystąpienia negatywnych skutków w środowisku.

2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji

bankowej lub polisy ubezpieczeniowej.

3. Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy

wskazany przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji

bankowej lub polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego

pozwolenie.

4. Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie

wystąpienia negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez

podmiot z obowiązków określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181

ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na

rzecz organu wydającego pozwolenie.

Art. 188.

1. Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

2. Pozwolenie określa:

1) rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania

zanieczyszczeniom,

2) wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania

instalacji, nie większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji

instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania,

3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych

technologicznie warunków eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w

szczególności w przypadku rozruchu i unieruchomienia instalacji, a także

warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w takich

przypadkach oraz warunki emisji,

4) rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw,

5) źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub

energii,

6) zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i

ewidencjonowania wielkości emisji,

7) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej

do monitorowania procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest

wymagane,

8) sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa

w pkt 6, organowi właściwemu do wydania pozwolenia,

9) wymagane działania, w tym środki techniczne mające na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji.

3. Pozwolenie może określać:

1) sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji,

2) wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń.

4. Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile

zostało ono ustanowione.

5. Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211, 224,

233 i 236 oraz przepisy ustawy o odpadach.

Art. 189.

Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego nabyciem instalacji lub

jej oznaczonej części.

Art. 190.

1. Zainteresowany nabyciem całej instalacji może złożyć wniosek o przeniesienie

na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej

instalacji.

2. Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje

rękojmię prawidłowego wykonania tych obowiązków.

3. Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze

decyzji.

4. Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w

związku z eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację,

wynikające z pozwolenia i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i

przepisów ustawy o odpadach.

Art. 191.

1. Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3:

1) wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do instalacji lub jej

oznaczonej części,

2) wygasają po upływie roku od daty ich wydania, jeżeli wnioskodawca nie

uzyskał tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.

2. Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż

jednemu wnioskodawcy.

Art. 192.

Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego

warunków.

Rozdział 3

Wygaśnięcie, cofnięcie i ograniczenie pozwolenia

Art. 193.

1. Pozwolenie wygasa:

1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane,

2) jeżeli prowadzący instalację utracił do niej tytuł prawny, z

zastrzeżeniem art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się

bezprzedmiotowe,

3) na wniosek prowadzącego instalację,

4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej

pozwoleniem w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się

ostateczne,

5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej

pozwoleniem przez dwa lata,

6) w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4.

2. Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6, wygasają z chwilą, gdy

pozwolenie zintegrowane stanie się ostateczne.

3. Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji,

wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w

ust. 1.

4. Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli

prowadzący instalację uzyska nowe pozwolenie oraz jeżeli nastąpiło

przeniesienie praw i obowiązków, o którym mowa w art. 190 ust. 1-3.

Art. 194.

1. Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli

instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie

pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub

zdrowia ludzi.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub

ograniczenia pozwolenia, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 195.

1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli:

1) eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków

pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach,

2) przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu

uniemożliwiającym emisję na warunkach określonych w pozwoleniu,

3) instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227-229.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w

przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego

instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym terminie.

Art. 196.

1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli:

1) przemawiają za tym względy ochrony środowiska, lub

2) korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

2. Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do

cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3. Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia.

4. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od

dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do sądu

powszechnego; droga sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez

właściwy organ w terminie 3 miesięcy od zgłoszenia żądania przez

poszkodowanego.

5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa

w ust. 2.

6. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym

decyzja o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.

Art. 197.

1. Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku

prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres

i termin wykonania tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub

ograniczeniu pozwolenia.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu

administracji wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.

Art. 198.

1. Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia,

jeżeli prowadzący instalację usunął negatywne skutki w środowisku powstałe w

wyniku prowadzonej działalności lub skutki takie nie wystąpiły, organ

właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek prowadzącego instalację o

zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2. W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie negatywnych

skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ

właściwy do wydania pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten cel

zabezpieczenia w wysokości niezbędnej do usunięcia tych skutków.

Art. 199.

Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia

wszczyna się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub

zainteresowanego jej nabyciem.

Art. 200.

W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze

środowiska przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o

zwrocie zabezpieczenia albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.

Rozdział 4

Pozwolenia zintegrowane

Art. 201.

1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której

funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności,

może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów

przyrodniczych albo środowiska jako całości.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych

elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw

środowiska uwzględni rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach

oraz wynikające z funkcjonowania instalacji oddziaływanie na poszczególne

elementy przyrodnicze albo na środowisko jako całość.

Art. 202.

1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się

warunki emisji na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w

art. 181 ust. 1 pkt 2-6.

2. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się wielkość emisji gazów lub pyłów

wprowadzanych do powietrza z instalacji niezależnie od tego, czy wymagane

byłoby dla niej, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na wprowadzanie gazów

lub pyłów do powietrza.

3. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalny poziom hałasu niezależnie

od tego, czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie

pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska.

4. W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby

postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o

odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby, zgodnie z

tymi przepisami, uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

5. Jeżeli z instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym odprowadzane są ścieki

do kanalizacji, w pozwoleniu określa się warunki, jakim powinny one

odpowiadać.

6. W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki poboru wód na zasadach

określonych w przepisach ustawy - Prawo wodne.

Art. 203.

Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego

zakładu obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.

Art. 204.

1. Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego powinny spełniać wymagania

ochrony środowiska wynikające z najlepszej dostępnej techniki, a w

szczególności, z zastrzeżeniem art. 207 ust. 2, nie mogą powodować

przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.

2. Przez graniczne wielkości emisyjne rozumie się takie dodatkowe standardy

emisyjne, które nie mogą być przekraczane przez instalacje wymagające

pozwolenia zintegrowanego.

Art. 205.

Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszej

dostępnej techniki nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości

środowiska.

Art. 206.

1. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych

dostępnych technikach oraz koordynuje przepływ tych informacji na potrzeby

organów właściwych do wydawania pozwoleń oraz zainteresowanych podmiotów

korzystających ze środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia

do wydawania zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić,

w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania wynikające z najlepszej

dostępnej techniki, jakie muszą spełniać instalacje, o których mowa w art.

201 ust. 2, w tym:

1) graniczne wielkości emisyjne,

2) w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy

granicznymi wielkościami emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub

pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków, wytwarzania odpadów i

emitowania hałasu oraz pól elektromagnetycznych,

3) progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych

wielkości emisyjnych oraz czas ich stosowania,

4) wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności,

5) inne niezbędne wymagania techniczne.

3. Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3

wartość, o którą do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne

wielkości emisyjne.

4. Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie:

1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) wytwarzania odpadów,

3) emitowania hałasu

stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

5. Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone

odpowiednio jako:

1) masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy

wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu,

2) stężenie substancji w ściekach,

3) masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie,

4) temperatura ścieków.

Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6. Graniczne wielkości emisji w razie wytwarzania pól elektromagnetycznych mogą

być określone jako:

1) napięcia znamionowe linii i stacji elektroenergetycznych,

2) maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo dla instalacji

emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300

000 MHz: radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.

Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 207.

1. Najlepsza dostępna technika powinna spełniać wymagania, przy których

określaniu uwzględnia się jednocześnie:

1) rachunek kosztów i korzyści,

2) czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego

rodzaju instalacji,

3) zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich

ograniczanie do minimum,

4) podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub

zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska.

2. Odstępstwo od granicznych wielkości emisji jest dopuszczalne w zakresie

progów tolerancji ustalonych na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 3, pod

warunkiem że:

1) będzie to z korzyścią dla środowiska jako całości,

2) nie zostaną naruszone standardy emisyjne.

3. Jeżeli graniczne wielkości emisyjne nie zostały określone na podstawie art.

206 ust. 2 pkt 1, dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się,

uwzględniając potrzebę przestrzegania obowiązujących standardów emisyjnych.

Art. 208.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać wymagania

określone dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1

pkt 2-6, oraz wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w

rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien także zawierać:

1) informacje o:

a) oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,

b) istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,

2) uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadkach, o których

mowa w art. 207 ust. 2 i 3, wskazujące spełnienie określonych w tych

przepisach wymagań.

3. Wniosek przedkłada się w dwu egzemplarzach.

4. Do wniosku dołącza się:

1) dwa egzemplarze wykonanej przez akredytowaną jednostkę oceny zgodności z

minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki dla

instalacji, która jest przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia

zintegrowanego, o ile wymagania te zostały określone na podstawie art. 206

ust. 2,

2) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej.

5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wymagany zakres akredytacji dla jednostek sporządzających oceny zgodności

instalacji z minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej

techniki, uwzględniając potrzebę zapewnienia wiarygodności tej oceny.

Art. 209.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie ministrowi

właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1,

kopie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz oceny zgodności z

minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki.

Art. 210.

1. Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest

wniesienie opłaty rejestracyjnej na wyodrębniony rachunek bankowy prowadzony

przez ministra właściwego do spraw środowiska.

2. Wpływy z tytułu opłaty rejestracyjnej są środkami specjalnymi w rozumieniu

ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155,

poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz..485, Nr 70, poz. 778 i

Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48,

poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315) i

przeznaczane są na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw

środowiska, o których mowa w art. 206 i 212.

3. Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 3000 EURO.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej

do wydania pozwolenia ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w

instalacjach oraz koniecznością zgromadzenia środków umożliwiających

wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 i 212.

Art. 211.

1. Pozwolenie zintegrowane powinno spełniać wymagania określone dla pozwoleń, o

których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 26.

2. Pozwolenie zintegrowane powinno także określać:

1) rodzaj prowadzonej działalności,

2) sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości,

3) sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko,

4) wymóg informowania o wystąpieniu awarii przemysłowej, jeżeli nie wynika

on z art. 264,

5) sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w

tym sposoby usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku

prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane.

3. W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania dla

instalacji, jeśli jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony

środowiska jako całości.

4. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie kopię wydanego

pozwolenia zintegrowanego ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo

podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1.

Art. 212.

1. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie

pozwolenia zintegrowanego, ocen zgodności z minimalnymi wymaganiami oraz

wydanych pozwoleń zintegrowanych, a także analizuje wnioski i wydane

pozwolenia z punktu widzenia spełnienia wymagań wynikających z najlepszej

dostępnej techniki, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 206 ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa w art. 213

ust. 1, może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub

udostępnienie innych niż wskazane w ust. 1 dokumentów związanych z wydawaniem

pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie to przysługuje podmiotowi, o którym mowa

w art. 213 ust. 1, także w stosunku do wojewody.

3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez

starostę pozwoleń zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska

kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o

stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia

zintegrowanego.

4. W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi

właściwemu do spraw środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu

administracyjnym i postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5. Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez

ministra działań w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu

pozwoleń zintegrowanych.

Art. 213.

1. Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust. 1 i

2, minister właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo

prawnej, która ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie i

wyposażenie będzie gwarantowała należyte ich wykonywanie.

2. Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie ustawy z dnia 10

czerwca 1994 o zamówieniach publicznych (Dz.U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z

1999 r. Nr 45, poz. 437 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr

110, poz. 1167), na okres od 5 do 8 lat.

3. Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia

wymagania, o których mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez

wybrany podmiot bezpieczeństwa powierzonych oraz sporządzonych w związku z

wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

4. Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu

albo wygaśnięciu jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski nie później niż na 60

dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie umowy, jej wypowiedzenia albo

wygaśnięcia.

5. W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości:

1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i

adres siedziby osoby prawnej, z którą zawarto umowę,

2) datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo

datę zakończenia ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie

umowy.

6. W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ

właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego przedkłada kopię wniosku o

wydanie pozwolenia, kopię oceny zgodności z minimalnymi wymaganiami

wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki oraz kopię wydanego pozwolenia

temu podmiotowi.

7. W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o którym

mowa w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw

środowiska powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań

dokumentów i baz danych.

8. Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 214.

1. Przed dokonaniem zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym,

polegających na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji, prowadzący

instalację jest obowiązany poinformować o planowanych zmianach organ właściwy

do wydania pozwolenia.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może uznać, że planowane zmiany w instalacji

wymagają zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego i

zobowiązać prowadzącego instalację, w terminie 30 dni od otrzymania

informacji, do złożenia wniosku o zmianę pozwolenia.

Art. 215.

1. Przed dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej pozwoleniem

zintegrowanym, prowadzący instalację jest obowiązany poinformować organ

właściwy do wydania pozwolenia o planowanych zmianach i złożyć wniosek o

zmianę wydanego pozwolenia zintegrowanego.

2. Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego oraz decyzja o zmianie pozwolenia

zintegrowanego powinny zawierać dane, o których mowa w art. 184 i 208, oraz

określać wymagania zawarte w art. 188 i 211, które mają związek z planowanymi

zmianami, o których mowa w ust. 1.

Art. 216.

1. Organ właściwy do wydania pozwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje

analizy wydanego pozwolenia zintegrowanego.

2. Wydane pozwolenie zintegrowane analizowane jest również jeżeli nastąpiła

zmiana w najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne

zmniejszenie wielkości emisji bez powodowania nadmiernych kosztów lub wynika

to z potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian przepisów o

ochronie środowiska.

Art. 217.

W przypadku gdy analizy dokonane w oparciu o art. 216 wykazały konieczność

zmiany treści pozwolenia zintegrowanego, którego termin ważności upłynie później

niż rok po zakończeniu analiz, stosuje się odpowiednio przepisy art. 195.

Art. 218.

Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego lub decyzji o zmianie

pozwolenia zintegrowanego.

Art. 219.

W razie możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko

instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, przepisy art. 58-70

stosuje się odpowiednio.

Rozdział 5

Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

Art. 220.

1. Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2. Nie wymaga pozwolenia wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z

instalacji:

1) z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza odbywa się w sposób

niezorganizowany, bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków

technicznych,

2) wentylacji grawitacyjnych,

3) energetycznych:

a) opalanych węglem kamiennym o łącznej nominalnej mocy do 5 MWt,

b) opalanych koksem, drewnem, słomą, olejem napędowym i opałowym o łącznej

nominalnej mocy do 10 MWt,

c) opalanych paliwem gazowym o łącznej nominalnej mocy do 15 MWt,

4) innych niż energetyczne o łącznej nominalnej mocy do 1 MWt, opalanych

węglem kamiennym, koksem, drewnem, słomą, olejem napędowym i opałowym,

paliwem gazowym,

5) do przetaczania paliw płynnych,

6) do suszenia zboża,

7) w lakierniach zużywających na dobę mniej niż 3 kg lakierów wodnych i

lakierów o wysokiej zawartości cząstek stałych,

8) stosowanych w gastronomii,

9) w oczyszczalniach ścieków,

10) w zbiornikach bezodpływowych kanalizacji lokalnej,

11) w przechowalniach owoców i warzyw,

12) stosowanych w hutach szkła - o wydajności mniejszej niż 1 tona na dobę,

13) stosowanych w fermach hodowlanych, z wyłączeniem instalacji zaliczonych

do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których

mowa w art. 51 ust. 1,

14) do suszenia, brykietowania i mielenia węgla - o mocy przerobowej

mniejszej niż 30 ton surowca na godzinę,

15) stosowanych w młynach spożywczych,

16) do produkcji wapna palonego - przy wydajności mniejszej niż 10 ton na

dobę.

Art. 221.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 24, powinien także

zawierać:

1) czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do

powietrza w ciągu roku,

2) określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów

przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu,

3) opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów

poddanych ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie

uzdrowiskowym (Dz.U. Nr 23, poz. 150, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r.

Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 162, poz. 1116

oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

4) określenie aerodynamicznej szorstkości terenu,

5) aktualny stan jakości powietrza,

6) określenie warunków meteorologicznych,

7) graficzne przedstawienie wyników obliczeń stanu jakości powietrza, z

uwzględnieniem referencyjnych metodyk modelowania.

2. Informacje, o których mowa:

1) w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w

zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w mg/m3

gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,5

kPa, a także w kg/h oraz w Mg/rok,

2) w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do

pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do

powietrza oraz proponowany zakres, metodykę i sposób wykonywania tych

pomiarów.

Art. 222.

1. W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w

powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza

ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń wartości odniesienia w

powietrzu i standardów zapachowej jakości powietrza.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla

niektórych substancji w powietrzu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura

i ciśnienie,

2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację,

3) okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia,

4) zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla:

a) terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów

ochrony uzdrowiskowej,

b) obszarów parków narodowych,

c) obszarów ochrony uzdrowiskowej,

5) referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mogą zostać ustalone:

1) czas obowiązywania wartości odniesienia,

2) warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.

Art. 223.

Jeżeli dla gazów lub pyłów brak jest wartości odniesienia, składający wniosek o

wydanie pozwolenia jest obowiązany do przedłożenia uzasadnionej propozycji tej

wartości.

Art. 224.

1. Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o

których mowa w art. 188, powinno określać:

1) charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub

pyłów wprowadzanych do powietrza.

2. Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2,

ustala się rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do

powietrza dla każdego źródła powstawania, miejsca wprowadzania i całej

instalacji, wyrażone:

1) w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu

101,5 kPa albo w kg/h,

2) w Mg/rok.

3. W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub

pyłów, które wprowadzone do powietrza nie powodują przekroczenia 10%

dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia;

w takim przypadku w pozwoleniu wskazuje się rodzaje gazów i pyłów, których

wielkości emisji nie określono.

4. Jeżeli dla instalacji są ustalone standardy emisyjne, to w pozwoleniu na

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie określa się innych rodzajów

gazów lub pyłów niż objęte standardem; w takim przypadku w pozwoleniu

wskazuje się na odstąpienie od określania warunków emisji dla pozostałych

gazów i pyłów.

Art. 225.

1. Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza,

wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza dla nowo

budowanej instalacji lub zmienianej w sposób istotny jest możliwe, jeżeli

zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości wprowadzanych do powietrza

gazów lub pyłów powodujących naruszenia tych standardów, wprowadzanych z

innych instalacji usytuowanych na tym obszarze.

2. Łączna redukcja ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów z innych

instalacji powinna być o co najmniej 30% większa niż ilość gazów lub pyłów

dopuszczonych do wprowadzania do powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub

instalacji zmienionej w sposób istotny.

3. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, gdy nie spowoduje to

zwiększenia zagrożenia zdrowia ludzi.

Art. 226.

1. Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1, wymaga

przeprowadzenia postępowania kompensacyjnego, o którym mowa w art. 227-229.

2. Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami określonymi w

rozdziałach 2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszego

rozdziału.

Art. 227.

W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy

wyrazili zgodę na ograniczenie ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub

pyłów.

Art. 228.

Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć:

1) wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza,

2) zgodę uczestników postępowania na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości

wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów.

Art. 229.

1. Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo

zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż

od dnia, w którym decyzje, o których mowa w ust. 2, staną się ostateczne.

2. Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania

pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji

objętych postępowaniem kompensacyjnym w zakresie, w jakim uczestnicy

postępowania wyrazili zgodę.

3. Z chwilą gdy decyzje, o których mowa w ust. 2, stały się ostateczne, organ

właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę.

4. Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego,

nie stanie się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy

do wydania pozwolenia stwierdza jej wygaśnięcie.

Rozdział 6

Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska

Art. 230.

1. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w

środowisku przekracza dopuszczalne poziomy, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 231

ust. 2.

2. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska nie jest wymagane, gdy hałas

powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej

przedsiębiorcą.

Art. 231.

1. W przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na

emitowanie hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są

dopuszczalne poziomy hałasu, organ w drodze postanowienia, wzywa prowadzącego

zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia; na postanowienie to

przysługuje zażalenie.

2. Obowiązek posiadania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska powstaje

po upływie 6 miesięcy od daty doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust.

Art. 232.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, oprócz

informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien zawierać:

1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla pory dnia i nocy,

2) charakterystykę terenu, na którym usytuowany jest zakład, i terenów

otaczających, wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, lub w razie braku planu, zgodnie z art. 115 - w zasięgu

oddziaływania hałasu emitowanego przez zakład,

3) aktualny stan akustyczny środowiska wokół zakładu.

2. Informacje, o których mowa w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać:

1) określenie poziomu mocy akustycznej źródeł hałasu,

2) proponowane wartości dopuszczalne poziomu hałasu emitowanego przez

zakład określone dla pory dnia i nocy.

Art. 233.

1. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska, oprócz wymagań, o których

mowa w art. 188 ust. 2 i 3, powinno także określać dla pory dnia i nocy:

1) czas pracy źródeł,

2) dopuszczalne warianty pracy instalacji, z uwzględnieniem wykorzystywanych

urządzeń.

2. Wymagania, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, powinny zawierać wartości

dopuszczalne poziomu hałasu emitowanego przez zakład, określone oddzielnie

dla pory dnia i nocy.

Rozdział 7

Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych

Art. 234.

Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych jest wymagane dla:

1) linii i stacji elektroenergetycznych o napięciu znamionowym 110 kV lub

wyższym,

2) instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych,

których równoważna moc promieniowana izotropowo jest równa 15 W lub

wyższa, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03

MHz do 300 000 MHz.

Art. 235.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych do

środowiska, oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien

zawierać propozycje zabezpieczenia przed dostępem ludności oraz oznaczenia

obszarów występowania pól elektromagnetycznych o wartościach większych niż

dopuszczalne.

2. Informacje, o których mowa:

1) w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenia zakresów

częstotliwości pól elektromagnetycznych emitowanych przez instalacje oraz

napięcia znamionowe w odniesieniu do linii i stacji elektroenergetycznych,

2) w art. 184 ust. 2 pkt 12, powinny wskazywać, w formie opisowej i

graficznej, miejsca występowania w otoczeniu instalacji pól

elektromagnetycznych o wartościach granicznych dla obszarów zabudowy

mieszkaniowej oraz dla miejsc dostępnych dla ludności.

Art. 236.

1. Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych, oprócz ustaleń, o których

mowa w art. 188, powinno zawierać określenie granic obszarów w otoczeniu

instalacji niedostępnych dla ludności, w których będą występowały pola

elektromagnetyczne o wartościach większych niż dopuszczalne, oraz sposobu ich

zabezpieczenia przed dostępem ludności, a także ich oznaczenia.

2. Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2,

ustala się:

1) napięcia znamionowe linii i stacji elektroenergetycznych,

2) maksymalną równoważną moc promieniowaną izotropowo dla instalacji

radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących

pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz.

Dział V

Przeglądy ekologiczne

Art. 237.

W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego

oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze

decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do

sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

Art. 238.

Przegląd ekologiczny instalacji zaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znacząco

oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, powinien zawierać:

1) opis obejmujący:

a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji,

b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,

c) rodzaj technologii,

d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej,

e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji dobra kultury poddane ochronie na podstawie ustawy z dnia 15

lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150

oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji, obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów

ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz

przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym,

2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w

przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

3) opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania

na środowisko,

4) porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą

wymagania, o których mowa w art. 143,

5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru

ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w

zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów

budowlanych i sposobów korzystania z nich,

6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w

przeglądzie,

7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.

Art. 239.

W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania może:

1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego,

2) wskazać metody badań i studiów.

Art. 240.

Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania

instalacji niezaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na

środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, organ właściwy do nałożenia

obowiązku sporządzenia przeglądu określa, które z wymagań wymienionych w

art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd ekologiczny.

Art. 241.

1. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z

działalności podmiotu korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja

instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.

2. Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii

tramwajowej, lotniska lub portu, obowiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na

zarządzających tymi obiektami.

Art. 242.

1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, dodatkowe wymagania, jakie powinien spełniać przegląd

ekologiczny dla poszczególnych rodzajów instalacji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegółowe

wymagania odnośnie do:

1) formy sporządzania przeglądu,

2) zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w

przeglądzie,

3) rodzaju dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w

przeglądzie.

Tytuł IV

Poważne awarie

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 243.

Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej awarią, oznacza

zapobieganie zdarzeniom mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków

dla ludzi i środowiska.

Art. 244.

Prowadzący zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii, dokonujący przewozu

substancji niebezpiecznych oraz organy administracji są obowiązani do ochrony

środowiska przed awariami.

Art. 245.

1. Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie

zawiadomić o tym osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz jednostkę

organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza

lub prezydenta miasta.

2. Organy administracji w trybie i na zasadach określonych w dekrecie z dnia 23

kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych (Dz.U.

Nr 23, poz. 93, z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1970 Nr 16, poz. 138, z 1983 r.

Nr 44, poz. 200, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668)

mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych w celu

prowadzenia akcji na rzecz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska

przed skutkami awarii.

Art. 246.

1. W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

podejmie działania i zastosuje środki niezbędne do usunięcia awarii i jej

skutków, określając w szczególności związane z tym obowiązki organów

administracji i podmiotów korzystających ze środowiska.

2. O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa.

Art. 247.

1. W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w

drodze decyzji:

1) zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn,

przebiegu i skutków awarii,

2) wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3. Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a w

szczególności gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie zagrożenia

życia lub zdrowia ludzi lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu

środowiska w znacznych rozmiarach, decyzja może być ogłoszona ustnie, a

informacja o tym zaprotokołowana.

4. Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie

niezwłocznie, gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od

ogłoszenia decyzji.

5. W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w

ust. 1, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie

egzekwowania ustnych poleceń w granicach określonych ustawą z dnia 17 czerwca

1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36,

poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r.

Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r.

Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i poz. 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126

oraz z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315).

Dział II

Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii przemysłowej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 248.

1. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

zwanej dalej awarią przemysłową, w zależności od rodzaju, kategorii i

ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za

zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej zakładem o

zwiększonym ryzyku, albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany

dalej zakładem o dużym ryzyku.

2. Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji

niebezpiecznej, lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest

możliwe w trakcie procesu przemysłowego, przepis ust. 1 stosuje się w

zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć

się w zakładzie.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem

właściwym do spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia rodzaje i

ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie

decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym

ryzyku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) nazwy i ilości substancji niebezpiecznych, decydujące o zaliczeniu do

zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku,

2) oznaczenie numeryczne substancji, o których mowa w pkt 1, pozwalające na

jednoznaczną ich identyfikację,

3) kryteria kwalifikowania substancji niewymienionych na podstawie pkt 1, do

kategorii:

a) bardzo toksycznych,

b) toksycznych,

c) utleniających,

d) wybuchowych,

e) łatwopalnych,

f) wysoce łatwopalnych,

g) skrajnie łatwopalnych,

h) niebezpiecznych w szczególności dla ludzi lub środowiska

oraz ich ilości decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku

albo zakładu o dużym ryzyku.

Rozdział 2

Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii

przemysłowej

Art. 249.

Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym ryzyku lub o

dużym ryzyku jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany,

wykonany, prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i

ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska.

Art. 250.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do

zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:

1) oznaczenie prowadzącego zakład, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu,

3) informację o tytule prawnym,

4) charakter prowadzonej lub planowanej działalności,

5) rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń,

6) rodzaj, kategorię i ilość oraz charakterystykę fizyko-chemiczną, pożarową

i toksyczną substancji niebezpiecznej,

7) charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym

uwzględnieniem czynników mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia

awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków.

3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument

potwierdzający, że zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący zakład nie jest osobą fizyczną,

4. Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w

ust. 1, co najmniej na 30 dni przed uruchomieniem zakładu lub jego części.

5. Każda istotna zmiana ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej

charakterystyki fizyko-chemicznej, pożarowej i toksycznej, zmiana technologii

lub profilu produkcji w stosunku do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym

mowa w ust. 1, powinny zostać zgłoszone właściwemu organowi Państwowej Straży

Pożarnej w terminie 14 dni przed jej wprowadzeniem.

6. Istotną zmianę ilości substancji niebezpiecznej stanowi zwiększenie lub

zmniejszenie ilości określonego rodzaju substancji o więcej niż 20% w

stosunku do danych przedstawionych w zgłoszeniu.

7. Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charakterystyki fizyko-chemicznej,

pożarowej i toksycznej stanowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej

kategorii substancji niebezpiecznych w stosunku do danych przedstawionych w

zgłoszeniu.

8. Termin przewidywanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia

zakładu prowadzący zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi

Państwowej Straży Pożarnej co najmniej 14 dni przed zamknięciem.

9. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5 i 8, prowadzący zakład przekazuje

równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 251.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku sporządza program

zapobiegania poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej programem

zapobiegania awariom, w którym przedstawia system zarządzania zakładem

gwarantujący ochronę ludzi i środowiska.

2. Program zapobiegania awariom powinien zawierać w szczególności:

1) określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową,

2) zasady zapobiegania oraz zwalczania skutków awarii przemysłowej

przewidywane do wprowadzenia,

3) określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i

środowiska w przypadku jej zaistnienia,

4) określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania

awariom w celu oceny jego aktualności i skuteczności.

3. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku przedkłada program

zapobiegania awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej przed

uruchomieniem zakładu oraz przekazuje go równocześnie do wiadomości

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4. Uruchomienie zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku może nastąpić

po upływie 14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ Państwowej Straży

Pożarnej programu zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie

wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

Art. 252.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia

systemu bezpieczeństwa stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania i

organizacji zakładu.

2. W systemie bezpieczeństwa należy uwzględnić:

1) określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników

odpowiedzialnych za działania na wypadek awarii przemysłowej,

2) szkolenia pracowników, których obowiązki są związane z funkcjonowaniem

instalacji, w której znajduje się substancja niebezpieczna,

3) funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń

awarią przemysłową oraz prawdopodobieństwa jej wystąpienia,

4) instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji, w której znajduje się

substancja niebezpieczna, przewidziane dla normalnej eksploatacji

instalacji, a także konserwacji i czasowych przerw w ruchu,

5) instrukcje sposobu postępowania w razie konieczności dokonania zmian w

procesie przemysłowym,

6) analizę przewidywanych sytuacji awaryjnych, służącą należytemu

opracowaniu planów operacyjno-ratowniczych,

7) prowadzenie monitoringu funkcjonowania instalacji, w której znajduje się

substancja niebezpieczna, umożliwiającego podejmowanie działań

korekcyjnych w przypadku wystąpienia zjawisk stanowiących odstępstwo od

normalnej eksploatacji instalacji,

8) systematyczną ocenę programu zapobiegania awariom oraz systemu

bezpieczeństwa, prowadzoną z punktu widzenia ich aktualności i

skuteczności.

Art. 253.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o

bezpieczeństwie.

2. Raport o bezpieczeństwie powinien wykazać, że:

1) prowadzący zakład o dużym ryzyku jest przygotowany do stosowania programu

zapobiegania awariom i do zwalczania awarii przemysłowych,

2) zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o którym mowa

w art. 252,

3) zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i

podjęto środki konieczne do zapobieżenia im,

4) rozwiązania projektowe instalacji, w której znajduje się substancja

niebezpieczna, jej wykonanie oraz funkcjonowanie zapewniają

bezpieczeństwo,

5) zostały opracowane wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze oraz

dostarczono informacje do opracowania zewnętrznych planów operacyjno-

ratowniczych.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem

Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinien

odpowiadać raport o bezpieczeństwie zakładu o dużym ryzyku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzenia raportu,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione,

3) zakres terytorialny raportu,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w

raporcie.

Art. 254.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed uruchomieniem

zakładu, do przedłożenia raportu o bezpieczeństwie komendantowi wojewódzkiemu

Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2. Raport o bezpieczeństwie oraz jego zmiany zatwierdzane są w drodze decyzji

przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, po uzyskaniu

opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

Art. 255.

Rozpoczęcie ruchu zakładu o dużym ryzyku może nastąpić po zatwierdzeniu raportu

o bezpieczeństwie.

Art. 256.

1. Raport o bezpieczeństwie podlega, co najmniej raz na 5 lat, analizie i

uzasadnionym zmianom, dokonywanym przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku, z

zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. Raport o bezpieczeństwie powinien być zmieniony przez prowadzącego zakład o

dużym ryzyku, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa

wynikające ze zmiany stanu faktycznego, postępu naukowo-technicznego lub

analizy zaistniałych awarii przemysłowych.

3. Jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku nie dokonuje zmian, o których mowa w

ust. 2, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany

raportu o bezpieczeństwie, wyznaczając termin dokonania zmian.

Art. 257.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed dokonaniem zmian w

ruchu zakładu mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią

przemysłową, do przeprowadzenia analizy programu zapobiegania awariom,

systemu bezpieczeństwa oraz raportu o bezpieczeństwie.

2. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład

jest obowiązany, przed wprowadzeniem zmian w ruchu zakładu, do uzyskania

zatwierdzenia przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej

zmienionego raportu o bezpieczeństwie, przekazując go równocześnie

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 258.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem zmian w ruchu

zakładu mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową,

jest obowiązany do przeprowadzenia analizy programu zapobiegania awariom i

wprowadzenia, w razie potrzeby, zmian w tym programie.

2. W warunkach, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany do

przedłożenia komendantowi powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej zmian w

programie zapobiegania awariom oraz do przekazania ich równocześnie do

wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

3. Wprowadzenie zmian w ruchu zakładu może nastąpić po upływie 14 dni od dnia

otrzymania przez komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej zmian w

programie zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie

sprzeciwu w drodze decyzji.

Art. 259.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może ustalić, w drodze

decyzji, grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, których

zlokalizowanie w niedużej odległości od siebie może zwiększyć

prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej lub pogłębić jej skutki, w

szczególności ze względu na skoncentrowanie posiadanych rodzajów, kategorii i

ilości substancji niebezpiecznych.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej Straży

Pożarnej może zobowiązać prowadzących zakłady do:

1) wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie w programie

zapobiegania awariom, raportach o bezpieczeństwie i w wewnętrznych planach

operacyjno-ratowniczych zwiększonego prawdopodobieństwa wystąpienia awarii

przemysłowej lub zwiększenia skutków jej wystąpienia,

2) dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów

operacyjno-ratowniczych oraz do opracowywania informacji, o zagrożeniach

awariami przemysłowymi w zakładach o dużym ryzyku lub w zakładach o

zwiększonym ryzyku i przewidywanych środkach bezpieczeństwa.

Art. 260.

1. W celu zapobiegania, zwalczania i ograniczania skutków awarii przemysłowej

opracowuje się wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

2. Plany operacyjno-ratownicze zawierają w szczególności:

1) zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla

ludzi i środowiska,

2) propozycje metod i środków służących ochronie ludzi i środowiska przed

skutkami awarii przemysłowej,

3) informację o występujących zagrożeniach, podjętych środkach

zapobiegawczych i o działaniach, które będą podjęte w przypadku

wystąpienia awarii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu i właściwym

organom Państwowej Straży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta,

4) wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej i przywrócenia

środowiska do stanu poprzedniego, a w przypadku gdy nie jest to możliwe -

określenie zabiegów, których celem jest rekultywacja,

5) wskazanie sposobów zapobiegania transgranicznym skutkom awarii

przemysłowej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem

Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny

odpowiadać wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzenia planów,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone,

3) zakres terytorialny planów.

Art. 261.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do:

1) opracowania wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, a w razie

zagrożenia awarią przemysłową lub jej wystąpienia - do niezwłocznego

przystąpienia do jego realizacji,

2) dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej

informacji niezbędnych do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-

ratowni-czego, z uwzględnieniem transgranicznych skutków awarii

przemysłowych.

2. Sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego i dostarczenie

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2, następuje przed uruchomieniem

zakładu o dużym ryzyku.

3. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania analizy

i przećwiczenia realizacji wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co

najmniej raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i dokonania w nim

uzasadnionych zmian; w szczególności należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone

w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej,

stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania skutków awarii

przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.

4. Prowadzący zakład o dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o przeprowadzonej analizie wewnętrznego planu operacyjno-

ratowniczego i o jej rezultatach.

Art. 262.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku zapewnia możliwość udziału w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-

ratowniczego, pracownikom zakładu w szczególności narażonym bezpośrednio na

skutki awarii przemysłowej oraz pełniącym funkcję społecznych inspektorów pracy

lub przedstawicielom związków zawodowych odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i

higienę pracy.

Art. 263.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi

wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska wykazu zawierającego dane o rodzaju, kategorii i ilości substancji

niebezpiecznych znajdujących się na terenie zakładu, a także do corocznego

aktualizowania wykazu, według stanu na dzień 31 grudnia, w terminie do końca

stycznia roku następnego.

Art. 264.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku w razie wystąpienia

awarii przemysłowej jest obowiązany do:

1) natychmiastowego zawiadomienia o tym fakcie właściwego organu Państwowej

Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

2) niezwłocznego przekazania, organom, o których mowa w pkt 1, informacji:

a) o okolicznościach awarii,

b) o niebezpiecznych substancjach związanych z awarią,

c) umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii dla ludzi i środowiska,

d) o podjętych działaniach ratunkowych, a także działaniach mających na

celu ograniczenie skutków awarii i zapobieżenie jej powtórzeniu się,

3) stałej aktualizacji informacji, o których mowa w pkt 2, odpowiednio do

zmiany sytuacji.

Rozdział 3

Obowiązki organów administracji związane z awarią przemysłową

Art. 265.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji

przedstawionych przez prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia

awarii przemysłowej, sporządza zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla

terenu narażonego na skutki awarii przemysłowej, położonego poza zakładem o

dużym ryzyku.

2. Koszty sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego ponosi

prowadzący zakład o dużym ryzyku.

3. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, i sposób ich uiszczenia określa,

w drodze decyzji, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej;

uzasadnienie decyzji powinno zawierać szczegółowy wykaz wykonanych prac i

zestawienie kosztów ich realizacji.

4. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów sporządzenia

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy działu III

ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych

przysługują komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej.

5. Zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy sporządza się przed uruchomieniem

zakładu.

6. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

7. Po przeprowadzeniu postępowania wymagającego udziału społeczeństwa komendant

wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno-

ratowniczy.

8. W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno-

ratowniczego ust. 1-3, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

9. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do

przeprowadzania analizy i przećwiczenia realizacji zewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i

dokonania w nim ewentualnych zmian; w szczególności należy brać pod uwagę

zmiany wprowadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek ochrony

przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania

skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.

10. Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81,

poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106.

poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106,

poz. 668 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).

Art. 266.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w razie zagrożenia awarią

przemysłową lub jej wystąpienia niezwłocznie przystępuje do realizacji

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od

sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, jeżeli z informacji

dostarczonych przez prowadzącego zakład wynika w sposób niebudzący

wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się skutków awarii

poza zakład.

Art. 267.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podaje do publicznej

wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o

aktualizowanym corocznie rejestrze substancji niebezpiecznych znajdujących

się w zakładach zlokalizowanych na obszarze jego właściwości miejscowej.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej poza informacją, o której

mowa w ust. 1, podaje do publicznej wiadomości także:

1) informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o

decyzji, o której mowa w art. 259 ust. 1,

2) informacje o zatwierdzonych raportach o bezpieczeństwie lub ich zmianach,

3) informacje o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych lub

ich zmianach,

4) instrukcje o postępowaniu mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii.

3. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej co najmniej raz na 3 lata,

dokonuje analizy dokumentów zawierających dane, o których mowa w ust. 2 pkt

4 i art. 259 ust. 2 pkt 2, co do ich zgodności z wymogami bezpieczeństwa oraz

aktualności, a w razie potrzeby wprowadza w nich odpowiednie zmiany.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres informacji wymaganych do podania do publicznej wiadomości,

o których mowa w ust. 1 i 2.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone:

1) formy prezentacji informacji,

2) szczegółowy zakres zagadnień, które powinny zostać przekazane w

informacji.

Art. 268.

Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej w razie wystąpienia awarii

przemysłowej są obowiązane do:

1) podjęcia działań operacyjno-ratowniczych we współpracy z prowadzącym

zakład,

2) zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii i

sformułowania zaleceń dla prowadzącego zakład,

3) sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środki

zaradcze,

4) opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w przyszłości określonych

środków zapobiegawczych,

5) sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu

Państwowej Straży Pożarnej.

Art. 269.

Komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w ramach czynności kontrolno-

rozpoznawczych przeprowadzanych co najmniej raz w roku w zakładzie stwarzającym

zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowych, ustala spełnienie wymogów

bezpieczeństwa, a w szczególności czy:

1) podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej,

2) zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej

w zakładzie i poza jego granicami, uwzględniając skutki transgraniczne,

3) dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ustawie, takich jak

zgłoszenie zakładu o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku, program

zapobiegania awariom, raport o bezpieczeństwie, wewnętrzny plan operacyjno-

ratowniczy, informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego, przedkładane właściwym organom Państwowej Straży

Pożarnej są rzetelne i odzwierciedlają stan bezpieczeństwa w zakładzie.

Dział III

Współpraca międzynarodowa

Art. 270.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie

informacji otrzymanych od prowadzącego zakład o dużym ryzyku stwierdzi, że

możliwe skutki awarii przemysłowej mogą mieć zasięg transgraniczny,

niezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska istotne dla

sprawy informacje, a w szczególności raport o bezpieczeństwie oraz wewnętrzny

i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

2. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji, o której mowa

w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą

wystąpić skutki awarii, o usytuowaniu zakładu o dużym ryzyku. Do

zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą raportu o bezpieczeństwie oraz

zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy w części dotyczącej zagrożeń

transgranicznych.

3. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji od komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o wystąpieniu awarii przemysłowej na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie zawiadamia państwo, na

którego terytorium mogą wystąpić skutki tej awarii, i przekazuje wszystkie

istotne dla sprawy informacje.

Art. 271.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o wystąpieniu

awarii przemysłowej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której skutki

mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie

zawiadamia o tym Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w sytuacji określonej w ust. 1,

niezwłocznie podejmuje akcję ratowniczą.

3. Na potrzeby wystąpienia z roszczeniem wobec podmiotów odpowiedzialnych

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji

ratowniczej, dokona szacunku strat powstałych wskutek transgranicznego

oddziaływania awarii przemysłowej na środowisko oraz kosztów akcji

ratunkowej.

Tytuł V

Środki finansowo-prawne

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 272.

Środki finansowo-prawne ochrony środowiska stanowią w szczególności:

1) opłata za korzystanie ze środowiska,

2) administracyjna kara pieniężna,

3) zróżnicowane stawki podatków i innych danin publicznych służące celom

ochrony środowiska.

Art. 273.

1. Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) pobór wód,

4) składowanie odpadów.

2. Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub

naruszenie warunków korzystania ze środowiska, ustalonych decyzją w zakresie

określonym w ust. 1, a także w zakresie magazynowania odpadów i emitowania

hałasu do środowiska.

3. Przepisy ustawy o ochronie przyrody i przepisy ustawy - Prawo geologiczne i

górnicze oraz innych ustaw określają odrębne przypadki i zasady ponoszenia

opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.

Art. 274.

1. Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar

pieniężnych zależy odpowiednio od:

1) ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2) ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę

powierzchniową czy podziemną.

2. Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy, z zastrzeżeniem ust. 4, od

rodzaju substancji zawartych w ściekach i ich ilości, a w wypadku wód

chłodniczych - od temperatury tych wód.

3. Przez substancje zawarte w ściekach rozumie się także substancje wyrażone

jako wskaźniki, o których mowa w art. 295 ust. 1.

4 Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit.

c) - zależy od wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu, z

którego te ścieki są odprowadzane.

5. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju

składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od

czasu składowania odpadów.

6. Wysokość kary zależy odpowiednio od:

1) ilości, stanu i składu ścieków,

2) ilości i rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich

składowania albo magazynowania,

3) pory doby i wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

7. Przez skład ścieków rozumie się stężenie zawartych w nich substancji.

8. Przez stan ścieków rozumie się temperaturę, odczyn i poziom sztucznych

substancji promieniotwórczych.

Art. 275.

Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar

pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty

korzystające ze środowiska.

Art. 276.

1. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub

innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.

2. W razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków

określonych w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska

ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną.

Art. 277.

1. Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi

na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce

korzystania ze środowiska.

2. Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z

eksploatacji urządzeń, wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego

właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze

środowiska.

3. Administracyjne kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi na

rachunek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzje w

przedmiocie wymierzenia kary.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią przychody odpowiednich funduszy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

Art. 278.

Marszałek województwa i wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządzają

sprawozdania z wykonania przychodów i rozchodów, o których mowa w art. 277, na

zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 279.

1. Jeżeli warunki korzystania ze środowiska są określone w pozwoleniu, o którym

mowa w art. 181 ust. 1 pkt 13, 5 i 6, oraz w pozwoleniu wodnoprawnym na

pobór wód w rozumieniu ustawy - Prawo wodne, podmiotem obowiązanym do

poniesienia opłaty za korzystanie ze środowiska lub administracyjnej kary

pieniężnej jest podmiot, którego dotyczy pozwolenie.

2. W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze

środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnych kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz

odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach.

3. Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał

wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem

korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie

ze środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 4, podmiot, który przekazał te

odpady.

4. Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi,

który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami,

podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za

korzystanie ze środowiska, jest podmiot, któremu przekazano te odpady.

Art. 280.

Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty

za korzystanie ze środowiska lub administracyjnej kary pieniężnej przyjmuje się

rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest najwyższa.

Art. 281.

1. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar

pieniężnych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy działu

III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych

przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska.

2. Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1, oraz

administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów

ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płatności

należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności

oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy

działu IV stanowią inaczej.

Art. 282.

Postępowanie w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnych kar pieniężnych wszczyna się z urzędu albo na wniosek podmiotu

korzystającego ze środowiska, którego dotyczy opłata albo kara.

Art. 283.

1. Stawki podatków i innych danin publicznych powinny być różnicowane, z

uwzględnieniem celów służących ochronie środowiska.

2. Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w szczególności tak, aby

zapewnić niższą cenę rynkową :

1) benzyny bezołowiowej w stosunku do benzyny zawierającej ołów,

2) olejów napędowego i opałowego o niższej zawartości siarki w stosunku do

olejów o wyższej zawartości siarki,

3) olejów napędowego i smarowego, wytwarzanych z udziałem komponentów

uzyskiwanych z regeneracji olejów zużytych, w stosunku do olejów

wytwarzanych bez udziału tych komponentów,

4) biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w szczególności roślin

uprawnych, w stosunku do paliw pochodzących ze źródeł nieodnawialnych.

Dział II

Opłaty za korzystanie ze środowiska

Rozdział 1

Wnoszenie opłat

Art. 284.

1. Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość

należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.

2. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze

środowiska w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie

substancji lub energii do środowiska oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór

wód w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.

Art. 285.

1. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym

korzystanie ze środowiska miało miejsce.

2. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca

następującego po upływie każdego kwartału.

Art. 286.

1. Podmiot korzystający ze środowiska w terminie wniesienia opłaty przedkłada

marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w

art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat.

2. Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot

korzystający ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub

prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wzory wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze

środowiska i sposób ich przedstawiania.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma wykazu,

2) zawartość wykazu, w tym wymaganie aby wykaz zawierał zbiorcze zestawienie

informacji o zakresie korzystania ze środowiska, o którym mowa w art. 273

ust. 1,

3) układ wykazu,

4) wymagane techniki przedkładania wykazu.

Art. 287.

1. Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co

kwartał, ewidencję zawierającą odpowiednio:

1) informacje o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do

powietrza oraz dane, na podstawie których określono te ilości,

2) informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej,

3) informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub

do ziemi,

4) informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z

którego odprowadzane są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c).

2. Zasady prowadzenia ewidencji odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

Art. 288.

1. W razie nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo

uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia marszałek województwa

wymierza opłatę w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli

oraz wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

2. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot

korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat,

2) innych danych technicznych i technologicznych.

Art. 289.

1. Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród

wymienionych w art. 273 ust. 1, których kwartalna wysokość, z zastrzeżeniem

ust. 2, nie przekracza 25% najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników,

obowiązującego w dniu 30 września roku poprzedniego, określonego na podstawie

odrębnych przepisów.

2. Sejmik województwa może, w drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić

podwyższenie wartości procentowej, o której mowa w ust. 1, jednak nie więcej

niż do 50%.

Rozdział 2

Stawki opłat za korzystanie ze środowiska

Art. 290.

1. Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z zastrzeżeniem art. 291 ust. 1:

1) 273 zł za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2) 175 zł za 1 kg substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi,

3) 20 zł za 1 dam3 wód chłodniczych,

4) 200 zł za umieszczenie 1 Mg odpadów na składowisku,

5) 3 zł za pobór 1 m3 wody podziemnej,

6) 1,50 zł za pobór 1 m3 wody powierzchniowej,

7) 3 zł za 1 m2 powierzchni na jeden rok, z której odprowadzane są ścieki,

o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c).

2. Rada Ministrów w drodze rozporządzeń:

1) określi jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 1,

2) może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależności od:

a) rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w ściekach i temperatury

ścieków,

b) jakości i rodzaju pobranej wody,

c) obszaru kraju,

d) sposobu zagospodarowania terenu w przypadku stawek opłat za wody

opadowe i roztopowe.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych

dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów

środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień degradacji poszczególnych

obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych form korzystania ze

środowiska,

2) uciążliwość gazów, pyłów, substancji lub energii zawartych w ściekach

oraz odpadów dla środowiska,

3) potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód

jezior,

4) możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną

racjonalność odzysku odpadów.

4. Rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, powinny być ogłoszone nie później

niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok, od którego mają

obowiązywać.

Art. 291.

1. Stawki opłat określone w art. 290 ust. 1 oraz ustalone na podstawie art. 290

ust. 2 podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego podwyższeniu

w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem przyjętemu w ustawie budżetowej za rok poprzedni.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż w terminie do dnia 31

października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski wysokość stawek opłat na

następny rok, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę

określoną w ust. 1.

Rozdział 3

Opłaty podwyższone

Art. 292.

Podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% w przypadku

braku wymaganego pozwolenia na:

1) wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów,

2) pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Art. 293.

1. Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję

eksploatacji składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z

zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej

stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę

składowania.

2. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce

magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji

zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot

korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,1 stawki

opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

4. W przypadku pozbycia się odpadów:

1) nad brzegami zbiorników wodnych, a zwłaszcza w strefach ochronnych ujęć

wód i na terenach wypływu wód z warstw wodonośnych,

2) na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody,

3) na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach przeznaczonych na

cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,15

jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą

dobę składowania.

5. Podmiot korzystający ze środowiska w przypadku pozbycia się odpadów do

śródlądowych wód powierzchniowych i podziemnych, morskich wód wewnętrznych

lub wód morza terytorialnego ponosi opłatę podwyższoną w wysokości 100-

krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.

Rozdział 4

Przepisy szczególne dotyczące opłat za pobór wody, wprowadzanie ścieków

i za składowanie odpadów

Art. 294.

Zwolniony z opłat jest pobór wody:

1) dokonywany na potrzeby przerzutów wody,

2) na potrzeby energetyki wodnej, pod warunkiem zwrotu takiej samej ilości

wody, co najmniej nie gorszej jakości, w odległości mniejszej niż 1 km od

miejsca jej poboru,

3) powierzchniowej na potrzeby związane z wytwarzaniem energii cieplnej lub

elektrycznej w części odpowiadającej ilości tej wody odprowadzanej do

odbiornika, pod warunkiem że pobór ten oraz odprowadzanie wód chłodniczych

i wód pochodzących z obiegów chłodzących są zgodne z pozwoleniem,

4) na potrzeby funkcjonowania pomp cieplnych oraz geotermii,

wykorzystujących energię wody podziemnej, pod warunkiem zwrotu do wód

podziemnych takiej samej ilości wody co najmniej nie gorszej jakości,

5) na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, pod

warunkiem że pobór ten oraz odprowadzenie wykorzystanej wody jest zgodne z

pozwoleniem,

6) na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych i gruntów

leśnych,

7) pochodzącej z odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych i

zakładów górniczych.

Art. 295.

1. Opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem

ust. 3-6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego

zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej,

sumy jonów chlorków i siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod

uwagę wskaźnik, który powoduje opłatę najwyższą.

2. Do opłaty ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 1, dolicza się

opłatę za inne substancje zawarte w ściekach.

3. Opłatę za wprowadzanie wód zasolonych ponosi się za sumę jonów chlorków i

siarczanów.

4. Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest

ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji

zawartych w pobranej wodzie.

5. Opłatę za wprowadzanie wód chłodniczych ponosi się w zależności od ich

temperatury.

6. Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c), ponosi się w

postaci zryczałtowanej.

7. Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu

wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub kolektorów

eksploatowanych przez podmioty korzystające ze środowiska, z tym że w

przypadku wprowadzania wód chłodniczych wraz z innymi rodzajami ścieków ilość

i skład ścieków ustala się przed ich zmieszaniem.

Art. 296.

Zwolnione z opłat jest wprowadzanie:

1) do ziemi - ścieków w celu rolniczego wykorzystania, w przypadku

posiadania pozwolenia wodnoprawnego na takie ich wykorzystanie,

2) do wód - wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących,

jeżeli ich temperatura nie przekracza +26oC albo naturalnej temperatury

wody, w przypadku gdy jest ona wyższa niż +26oC,

3) do wód - wód zasolonych, jeżeli wartość sumy jonów chlorków i siarczanów

w tych wodach nie przekracza 500 mgl.

Art. 297.

Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku,

z zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3-5.

Dział III

Administracyjne kary pieniężne

Rozdział 1

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary

Art. 298.

1. Administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska za:

1) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust.

1 pkt 1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do

powietrza,

2) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust.

1 pkt 1 i 3, ilości, stanu lub składu ścieków,

3) przekroczenie określonej w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1

pkt 1, i pozwoleniach na pobór wód, ilości pobranej wody,

4) naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji

składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób

magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do

rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów,

5) przekroczenie, określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust.

1 pkt 1 i 5, poziomów hałasu.

2. W przypadkach, o których mowa w ust.1 pkt 1, 2, 4 i 5, wymierzenie

administracyjnej kary pieniężnej odbywa się poprzez:

1) ustalenie wymiaru kary biegnącej, określającego godzinową albo dobową

stawkę kary w okresie, w którym trwa naruszenie lub przekroczenie,

2) wymierzenie kary za okres, w którym trwało naruszeniu lub przekroczenie.

Art. 299.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub

naruszenie na podstawie:

1) kontroli, a w szczególności dokonywanych w ich trakcie pomiarów albo

innych ustaleń,

2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska,

obowiązany do dokonania takich pomiarów, z zastrzeżeniem art. 305 ust. 1.

2. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki

inspektor ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów,

zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki

pomiarów.

Art. 300.

1. Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wydaje, z zastrzeżeniem art. 305, decyzję ustalającą wymiar kary

biegnącej.

2. Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając

przekroczenie lub naruszenie w skali doby.

3. Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do

powietrza wymiar kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w

skali godziny.

4. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:

1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali

doby albo godziny,

2) wymiar kary biegnącej,

3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień

albo godzinę, następujące bezpośrednio po zakończeniu pomiarów lub innych

ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.

Art. 301.

1. Kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu

stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust.1, zmiany wielkości

przekroczenia lub naruszenia.

2. Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego

ze środowiska, zawierający:

1) wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń,

2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń,

3) informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych

pomiarów lub ustaleń.

4. Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych w art. 299

ust. 1 pkt 1, pomiary, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinny być

przeprowadzone w miejscach i w sposób zgodny z pomiarami dokonanymi przez

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który stwierdził przekroczenie.

5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji, wymiar

nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny

albo doby od terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli w terminie 30 dni

nie zakwestionuje zasadności złożonego wniosku.

Art. 302.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych

decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary:

1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z

urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że

przekroczenie lub naruszenie ustało, albo

2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia

przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte.

2. W razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się

odpowiednio art. 301 ust. 2-5.

Art. 303.

Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska w ciągu 30 dni od dnia wpływu

wniosku, o którym mowa w art. 301 ust. 2 lub art. 302 ust. 1 pkt 1, stwierdzi,

że przekroczenie lub naruszenie jest wyższe niż podano we wniosku lub nie

ustało, wymierza na okres 60 dni, począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w

której stwierdzono bezzasadność wniosku, nową wysokość kary biegnącej, stosując

stawki kar zwiększone 2-krotnie.

Art. 304.

Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska stanowiących

podstawę wymiaru kary albo do dnia zmiany stawek kar, o których mowa w art. 310

ust. 2 i art. 311 ust. 2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji nowy wymiar kary

biegnącej, stosując nowe stawki od dnia ich wprowadzenia.

Art. 305.

1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi ciągły pomiar wielkości

emisji i spełnione są warunki określone w ust. 3, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska wymierza karę na podstawie przedstawionych wyników

pomiarów.

2. Przekroczenia na podstawie ciągłych pomiarów określa się za rok

kalendarzowy.

3. Przekroczenie może być ustalone na podstawie ciągłych pomiarów wielkości

emisji, jeżeli przyrząd pomiarowy:

1) umożliwia automatyczny ciągły zapis wyników i był on prowadzony przez rok

kalendarzowy poprzedzający rok, w którym ustalane jest przekroczenie,

2) jest uwierzytelniony w rozumieniu ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. -

Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr

121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 120, poz. 1268).

4. Jeżeli wyniki ciągłych pomiarów, o których mowa w ust. 3 pkt 1, nasuwają

zastrzeżenia, stosuje się odpowiednio art. 299-304.

Art. 306.

1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów

ciągłych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe,

2) sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów w

zakresie:

a) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

b) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

c) emitowania hałasu do środowiska.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby

uzupełniania brakujących wyników pomiarów.

Art. 307.

1. Karę za przekroczenie ilości pobranej wody wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wymierza, z zastrzeżeniem ust. 4, na podstawie prowadzonych przez

podmiot korzystający ze środowiska pomiarów ilości pobieranej wody,

wykonywanych za pomocą przyrządów uwierzytelnionych w rozumieniu ustawy -

Prawo o miarach.

2. Przekroczenie ustala się jako ilość wody pobranej z przekroczeniem

pozwolenia w okresie pomiędzy kontrolami.

3. Jeżeli pobrane z jednego ujęcia ilości wody powodują przekroczenie kilku

warunków pozwolenia, karę ustala się za przekroczenie, które powoduje

najwyższy wymiar kary.

4. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi pomiarów, o których

mowa w ust. 1, do ustalenia przekroczenia przyjmuje się maksymalną techniczną

wydajność eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wody, pomnożoną

przez ustalony szacunkowo czas ich wykorzystywania.

Art. 308.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w sprawie

wymierzenia kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie przekracza najniższego

wynagrodzenia za pracę pracowników obowiązującego w dniu 30 września roku

poprzedniego, określonego na podstawie odrębnych przepisów.

Rozdział 2

Wysokość kar

Art. 309.

1. Karę wymierza się w wysokości 10-krotnej wielkości jednostkowej stawki

opłat:

1) za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) za pobór wód.

2. Za składowanie odpadów z naruszeniem rodzaju i sposobów składowania odpadów,

określonych w decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska lub

magazynowanie odpadów z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób

magazynowania odpadów wymierza się karę w wysokości 0,1 stawki opłaty za

umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

Art. 310.

1. Górne jednostkowe stawki kar wynoszą, z zastrzeżeniem art. 312:

1) 984 zł - za 1 kg substancji, w wypadku przekroczenia dopuszczalnego

składu ścieków,

2) 10 zł - za 1 m3 ścieków, w wypadku przekroczenia dopuszczalnej

temperatury, odczynu albo poziomu sztucznych substancji

promieniotwórczych.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych

stawek kar za przekroczenie:

1) dopuszczalnych ilości substancji w ściekach oraz sposób ustalania kary,

gdy przekroczenie dotyczy więcej niż jednej substancji,

2) dopuszczalnej temperatury, odczynu oraz ilości sztucznych substancji

promieniotwórczych w ściekach.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) szkodliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska wodnego,

2) wielkość przekroczenia warunków dotyczących stanu ścieków.

Art. 311.

1. Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu

przenikającego do środowiska wynosi 48 zł za 1 dB przekroczenia, z

zastrzeżeniem art. 312.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych

stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) zróżnicowanie, w zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej

stawki kary za 1 dB przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu

przenikającego do środowiska, dla następujących wielkości przekroczenia:

a) od 1 do 5 dB,

b) powyżej 5 do 10 dB,

c) powyżej 10 do 15 dB,

d) powyżej 15 dB,

2) zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze względu na porę dnia lub porę

nocy.

Art. 312.

Do jednostkowych stawek kar, określonych w art. 310 ust.1 i art. 311 ust. 1 oraz

określonych na podstawie art. 310 ust. 2 i art. 311 ust. 2, stosuje się

odpowiednio art. 290 ust. 4 i art. 291.

Rozdział 3

Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza, wprowadzanie ścieków oraz emisję hałasu

Art. 313.

1. Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 1, wymierza się

za każdą substancję wprowadzaną do powietrza z przekroczeniem warunków

określonych w pozwoleniu.

2. Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź

rodzajów gazów lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstawania, miejsca

wprowadzania lub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na

stanowiskach pomiarowych, na których przekroczenie jest najwyższe.

Art. 314.

1. Podstawą stwierdzenia przekroczenia ilości, stanu lub składu ścieków są

wyniki trzykrotnych w ciągu godziny pomiarów stanu lub składu ścieków, przy

czym:

1) podstawą stwierdzenia przekroczenia składu ścieków oraz poziomu

sztucznych substancji promieniotwórczych są wyniki analiz próbki ścieków

powstałej po wymieszaniu trzech próbek ścieków o jednakowej objętości,

pobranych w ciągu godziny,

2) przekroczenie dozwolonej temperatury i dozwolonej wartości odczynu pH

ustala się, przyjmując wartość średnią z wielkości przekroczeń

stwierdzonych w wyniku trzech pomiarów dokonanych w ciągu godziny.

2. Podstawę stwierdzenia przekroczenia podlegającego karze może stanowić jeden

pomiar, jeżeli wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi trwa krócej niż jedną

godzinę.

3. Zasad ustalania wielkości przekroczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, nie

stosuje się w przypadku prowadzenia ciągłego pomiaru ilości, stanu lub składu

ścieków.

4. Przekroczenie ilości i składu ścieków wyraża się ilością substancji

wprowadzanych do wód lub do ziemi z naruszeniem pozwolenia.

5. Przekroczenie stanu ścieków wyraża się ilością ścieków wprowadzanych do wód

lub do ziemi z naruszeniem warunków pozwolenia.

Art. 315.

Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się:

1) uwzględniając przekroczenia ustalone odrębnie dla pory dnia i pory nocy.

2) za przekroczenie poziomu hałasu w punkcie pomiarowym, w którym ma ono

wartość najwyższą dla pory dnia i dla pory nocy.

Dział IV

Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze

środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych

Art. 316.

Organem właściwym w sprawach odraczania terminu płatności opłaty za korzystanie

ze środowiska, o której mowa w art. 276 ust. 1, a także jej zmniejszania i

umarzania jest marszałek województwa, a w sprawach administracyjnych kar

pieniężnych - wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Art. 317.

1. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej

kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska

obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo

przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia

podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia

złożenia wniosku.

2. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, części

albo całości opłaty lub kary.

3. Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w części, w jakiej przewyższa ono

kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska, w przypadku,

gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję.

4. Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do

zrealizowania przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 318.

1. Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać

złożony do właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny być one

uiszczone.

2. Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z

obowiązku ich uiszczenia w części, w jakiej nie mogą podlegać odroczeniu.

3. Wniosek powinien zawierać:

1) wskazanie wysokości opłaty lub kary, o której odroczenie terminu

płatności występuje strona,

2) opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 317 ust. 1,

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych

niż 6 miesięcy.

4. Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez

wnioskodawcę planowanych przedsięwzięć, właściwy organ może zażądać dodatkowo

przedłożenia dowodów potwierdzających możliwość finansowania przedsięwzięcia.

5. Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:

1) opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej

wysokość,

2) realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie,

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia,

4) termin odroczenia opłaty albo kary.

6. Właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności

opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.

7. W przypadku wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 1, naliczane są odsetki

za zwłokę na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy - Ordynacja

podatkowa.

Art. 319.

1. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą

odroczenia płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłat i kar, właściwy

organ, w drodze decyzji, orzeka o zmniejszeniu, z zastrzeżeniem ust. 3,

odroczonych opłat albo kar o sumę środków własnych wydatkowanych na

realizację przedsięwzięcia; jeżeli odroczenie dotyczy przedsięwzięcia

służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza się

także środki pochodzące z budżetu gminy.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa

dotyczące opłaty prolongacyjnej.

3. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w związku ze

składowaniem lub magazynowaniem odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej

instrukcję eksploatacji składowiska odpadów lub bez decyzji określającej

miejsce i sposób magazynowania odpadów albo wymierzone za przekroczenie

warunków określonych w decyzji, w razie terminowego zrealizowania

przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji, umorzenie

odroczonych opłat albo kar.

4. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą

odroczenia płatności nie usunęło przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy

organ, w drodze decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonych opłat albo

kar wraz z opłatą prolongacyjną, o której mowa w przepisach działu III ustawy

- Ordynacja podatkowa.

Art. 320.

1. Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatności nie zostanie

zrealizowane w terminie, właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji,

obowiązek uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z określonymi w

przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę

naliczanymi za okres odroczenia.

2. Właściwy organ może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, także przed

upływem terminu odroczenia w razie stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące

podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z harmonogramem.

Art. 321.

W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania biegu terminu

przedawnienia należności.

Tytuł VI

Odpowiedzialność w ochronie środowiska

Dział I

Odpowiedzialność cywilna

Art. 322.

Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Art. 323.

1. Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża

szkoda lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu

odpowiedzialnego za to zagrożenie lub naruszenie przywrócenia stanu zgodnego

z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych, w szczególności przez

zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed zagrożeniem lub

naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może

on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.

2. Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, z

roszczeniem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednostka

samorządu terytorialnego, a także organizacja ekologiczna.

Art. 324.

W razie wyrządzenia szkody przez zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku

art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten

jest wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody.

Art. 325.

Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza

okoliczność, że działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na

podstawie decyzji i w jej granicach.

Art. 326.

Podmiotowi, który naprawił szkodę w środowisku, przysługuje względem sprawcy

szkody roszczenie o zwrot nakładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość

roszczenia ogranicza się w tym przypadku do poniesionych uzasadnionych kosztów

przywrócenia stanu poprzedniego.

Art. 327.

1. Każdy, komu przysługują roszczenia określone w przepisach niniejszego

działu, wraz z wniesieniem powództwa może żądać, aby sąd zobowiązał osobę, z

której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia

informacji niezbędnych do ustalenia zakresu tej odpowiedzialności.

2. Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyba że powództwo okazało

się bezzasadne.

Art. 328.

Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z roszczeniem o zaprzestanie

reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny

rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80.

Dział II

Odpowiedzialność karna

Art. 329.

Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 28, nie gromadzi, nie przetwarza

danych i nie udostępnia nieodpłatnie informacji na potrzeby państwowego

monitoringu środowiska,

podlega karze grzywny.

Art. 330.

Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie art. 75, obowiązkowi w trakcie prac

budowlanych nie zapewnia ochrony środowiska w obszarze prowadzenia prac,

podlega karze grzywny.

Art. 331.

Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 76 ust. 4, nie informuje wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do użytku obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub o terminie zakończenia rozruchu

instalacji,

podlega karze grzywny.

Art. 332.

Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w

rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 92 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 333.

Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 95 do prowadzenia

pomiarów poziomów substancji w powietrzu, nie spełnia tego obowiązku lub nie

przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.

Art. 334.

Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w

rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 96,

podlega karze grzywny.

Art. 335.

Kto nie przeprowadza rekultywacji powierzchni ziemi, czym narusza obowiązki

określone w art. 102 ust. 1 i 2,

podlega karze grzywny.

Art. 336.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 106 ust. 1 do uzgodnienia z organem

ochrony środowiska warunków rekultywacji powierzchni ziemi, nie spełnia tego

obowiązku albo prowadzi rekultywację wbrew uzgodnionym warunkom,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto:

1) uniemożliwia prowadzenie rekultywacji zgodnie z obowiązkiem określonym w

art. 108 ust. 2,

2) używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza standardy

jakości określone na podstawie art. 105.

Art. 337.

Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 107 do prowadzenia

pomiarów zawartości substancji w glebie lub ziemi, nie spełnia tego obowiązku

lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.

Art. 338.

Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w uchwale rady

powiatu wydanej na podstawie art. 116 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 339.

1. Kto, wprowadzając do środowiska substancje lub energie, w zakresie, w jakim

nie wymaga to pozwolenia, przekracza dopuszczalne standardy emisyjne,

określone na podstawie art. 145 ust. 1 lub art. 169 ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto:

1) nie przestrzega wymagań dotyczących prawidłowej eksploatacji instalacji

lub urządzeń, określonych na podstawie art. 146 ust. 2,

2) w razie awarii instalacji nie spełnia wymagań określonych na podstawie

art. 146 ust. 4.

Art. 340.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 147 ust. 1 - do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji,

2) art. 147 ust. 2 - do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji,

3) art. 147 ust. 4 - do prowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji z

instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny,

nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym

okresie,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w drodze decyzji, wydanej

na podstawie art. 150 ust. 1-3, do prowadzenia w określonym czasie pomiarów

lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie

przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym okresie.

Art. 341.

Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 149 ust. 1, nie przedkłada

właściwym organom wyników pomiarów,

podlega karze grzywny.

Art. 342.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 152 do zgłoszenia informacji

dotyczących eksploatacji instalacji, nie spełnia tych obowiązków lub

eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto eksploatuje instalację pomimo wniesienia

sprzeciwu, o którym mowa w art. 152 ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację

instalacji przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu.

Art. 343.

1. Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających określony

w art. 156 ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów

określonych w uchwale rady gminy, wydanej na podstawie art. 157 ust. 1.

Art. 344.

Kto narusza zakaz wprowadzania do obrotu lub ponownego wykorzystania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska określony w art. 160 ust. 1,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 345.

Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 161, nie oczyszcza lub nie

unieszkodliwia instalacji lub urządzeń, w których są lub były wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, albo, co do których

istnieje uzasadnione podejrzenie, że były w nich wykorzystywane takie

substancje,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 346.

1. Kto wykorzystując substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska, nie przekazuje okresowo odpowiednio wojewodzie albo wójtowi,

burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o rodzaju, ilości i miejscach

ich występowania, czym narusza obowiązek określony w art. 162 ust. 3 i 4,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto w wymaganym zakresie nie dokumentuje rodzaju,

ilości i miejsc występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie

dla środowiska oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiązek

określony w art. 162 ust. 2.

Art. 347.

1. Kto, wprowadzając do obrotu wykonane z tworzyw sztucznych jednorazowe

naczynia i sztućce, nie zamieszcza na nich informacji o ich negatywnym

oddziaływaniu na środowisko, czym narusza obowiązek określony w art. 170

ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto wprowadza do obrotu określone na podstawie art.

170 ust. 2 produkty z tworzyw sztucznych i nie zamieszcza na nich informacji

o ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.

Art. 348.

Kto narusza określony w art. 171 zakaz wprowadzania do obrotu produktów, które

nie odpowiadają wymaganiom, o których mowa w art. 169 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 349.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 175 ust. 1 - do prowadzenia okresowych pomiarów poziomów w

środowisku wprowadzanych substancji lub energii,

2) art. 175 ust. 2 - do prowadzenia ciągłych pomiarów poziomów w środowisku

wprowadzanych substancji lub energii,

3) art. 175 ust. 3 - do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku

wprowadzanych substancji lub energii w związku z eksploatacją obiektu

przebudowanego,

nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym

okresie,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w drodze decyzji, wydanej

na podstawie art. 178 ust. 1-3, do prowadzenia w określonym czasie pomiarów

lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie

przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym okresie.

Art. 350.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 177 ust. 1, nie przedkłada właściwym

organom wyników pomiarów,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 179, nie

przedkłada mapy akustycznej terenu.

Art. 351.

1. Kto eksploatuje instalację bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego

warunków,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto eksploatuje instalację bez wniesienia

wymaganego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 187.

Art. 352.

Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o tym niezwłocznie osób

znajdujących się w strefie zagrożenia oraz jednostki organizacyjnej Państwowej

Straży Pożarnej albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, czym narusza

obowiązek określony w art. 245 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 353.

Kto nie wykonuje obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 247

ust. 1,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 354.

1. Kto, prowadząc zakład o zwiększonym lub dużym ryzyku, nie wypełnia

obowiązków określonych w art. 250 i 251,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto w przypadku wystąpienia awarii nie wypełnia

obowiązków określonych w art. 264.

Art. 355.

Kto, prowadząc zakład o dużym ryzyku:

1) nie opracowuje lub nie wdraża systemu bezpieczeństwa, o którym mowa w

art. 252,

2) rozpoczyna ruch zakładu, nie posiadając zatwierdzonego raportu o

bezpieczeństwie,

3) nie analizuje i nie wprowadza uzasadnionych zmian do raportu o

bezpieczeństwie w terminie określonym w art. 256 ust. 1,

4) nie wykonuje obowiązków określonych w art. 261 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3,

5) nie wykonuje obowiązków określonych w art. 263,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 356.

Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o dużym ryzyku mogącą mieć wpływ na

wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, nie uzyskując zatwierdzenia przez

komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej zmian w raporcie o

bezpieczeństwie,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 357.

Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o zwiększonym ryzyku mogącą mieć wpływ na

wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, nie przedkładając komendantowi

powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska zmian w programie zapobiegania awariom,

podlega karze aresztu albo ograniczeniu wolności albo grzywny.

Art. 358.

Kto nie dopełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 259

ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 359.

1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 287 ust. 1, nie prowadzi

wymaganej ewidencji,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku przedstawienia wykazu, o

którym mowa w art. 286.

Art. 360.

Kto nie wykonuje decyzji:

1) o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie art. 364,

2) o wstrzymaniu oddania do użytku lub zakazu użytkowania obiektu

budowlanego, zespołu obiektów, instalacji lub urządzenia, wydanej na

podstawie art. 365, 367 lub 368,

3) o zakazie produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu

produktów nie spełniających wymagań ochrony środowiska, wydanej na

podstawie art. 370,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 361.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 329-360 następuje na podstawie

przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Dział III

Odpowiedzialność administracyjna

Art. 362.

1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na

środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć

obowiązek:

1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia,

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się:

1) zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma

zostać przywrócone środowisko,

2) termin wykonania obowiązku.

3. W razie braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań, o których

mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może zobowiązać podmiot korzystający

ze środowiska do uiszczenia na rzecz właściwego gminnego funduszu ochrony

środowiska i gospodarki wodnej, z zastrzeżeniem ust. 4, kwoty pieniężnej

odpowiadającej wysokości szkód wynikłych z naruszenia stanu środowiska.

4. Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o którym mowa w ust. 1,

zobowiąże do wpłaty kwot na rzecz właściwych gminnych funduszy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej proporcjonalnie do wielkości szkód.

5. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o której mowa

w ust. 3, stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym

że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska

właściwemu do nałożenia obowiązku.

6. Przepisy ust. 1 pkt 2 i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do władających

powierzchnią ziemi podmiotów korzystających ze środowiska, które nie

oddziałują negatywnie na środowisko, jeżeli na zasadach określonych w ustawie

są one obowiązane do rekultywacji powierzchni ziemi.

Art. 363.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie

fizycznej eksploatującej instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska

lub eksploatującej urządzenie, wykonanie w określonym czasie czynności

zmierzających do ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko.

Art. 364.

Jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo

osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub

zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda

decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla

zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska.

Art. 365.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma w drodze decyzji

użytkowanie instalacji:

1) eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego,

2) eksploatowanej z naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego przez

okres przekraczający 6 miesięcy.

2. W odniesieniu do nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego,

zespołu obiektów lub instalacji związanych z przedsięwzięciem zaliczonym do

mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma w drodze decyzji:

1) oddanie do użytku, jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony środowiska, o

których mowa w art. 76,

2) użytkowanie w przypadku stwierdzenia niedotrzymywania wynikających z mocy

prawa standardów emisyjnych albo określonych w pozwoleniu warunków emisji

po upływie 30 dni od zakończenia rozruchu,

3) użytkowanie, jeżeli w ciągu 5 lat od oddania do użytku zostanie

ujawnione, iż przy oddawaniu do użytku nie zostały spełnione wymagania

ochrony środowiska, o których mowa w art. 76, i nie są one nadal

spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska o fakcie oddawania do eksploatacji

instalacji lub obiektów.

Art. 366.

1. Decyzji, o której mowa w art. 364 i 365, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 2.

2 Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się, gdy zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3; art. 367 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

3. W decyzji, o której mowa w art. 364 i 365 ust. 1 i 2 pkt 2 i 3, określa się

termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla

środowiska jej zakończenia.

Art. 367.

1. W razie:

1) wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub

energii do środowiska bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego

warunków,

2) naruszania przez podmiot korzystający ze środowiska warunków decyzji

określającej wymagania dotyczące funkcjonowania instalacji wymagającej

zgłoszenia

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji,

użytkowanie instalacji.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

może na wniosek prowadzącego instalację, w drodze decyzji, ustalić termin

usunięcia naruszenia.

3. W razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor

ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania

działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej

zakończenia.

Art. 368.

1. W razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania dotyczące

eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, prowadzonej

przez osobę fizyczną w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, wójt,

burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie

instalacji; art. 367 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać

użytkowanie instalacji lub urządzenia, jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała

się do wymagań decyzji, o której mowa w art. 363.

Art. 369.

Przepisów art. 367 ust. 1 i art. 368 nie stosuje się, jeżeli zachodzą przesłanki

do wydania decyzji o wstrzymaniu działalności, zgodnie z art. 364 lub 365.

Art. 370.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zakaże, w drodze decyzji, produkcji,

sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów nie spełniających

wymagań ochrony środowiska.

Art. 371.

Przepisy ustawy o odpadach wskazują inne niż wymienione w ustawie przypadki

wstrzymywania przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w drodze

decyzji, działalności prowadzonej z naruszeniem wymagań ochrony środowiska.

Art. 372.

1. Po stwierdzeniu, iż ustały przyczyny wstrzymania działalności, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na

wniosek zainteresowanego, wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności.

2. W razie podjęcia decyzji o wstrzymaniu oddania do eksploatacji obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Art. 373.

1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej w razie naruszenia przepisów

art. 248-269 może wydać decyzję:

1) nakazującą usunięcie w określonym terminie stwierdzonych uchybień, lub

2) wstrzymującą użytkowanie instalacji,

jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować ryzyko wystąpienia awarii

przemysłowej.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3. W decyzji, o której mowa w ust.1 pkt 2, określa się termin wstrzymania

działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej

zakończenia.

Art. 374.

1. Decyzje, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem decyzji określonych

w art. 365 i 372, dotyczące:

1) ruchu zakładu górniczego - wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego

okręgowego urzędu górniczego,

2) morskiego pasa ochronnego - wymagają uzgodnienia z właściwym dyrektorem

urzędu morskiego.

2. Niezajęcie stanowiska, w terminie 14 dni, przez organ właściwy do

uzgodnienia oznacza brak uwag i zastrzeżeń.

3. Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w sytuacji

zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośredniego zagrożenia pogorszeniem

stanu środowiska w znacznych rozmiarach.

Art. 375.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa w niniejszym dziale,

wszczyna się z urzędu.

Tytuł VII

Organy administracji oraz instytucje ochrony środowiska

Dział I

Organy administracji do spraw ochrony środowiska

Art. 376.

Organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są:

1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

2) starosta,

3) wojewoda,

4) minister właściwy do spraw środowiska.

Art. 377.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska działające na podstawie przepisów ustawy o

Inspekcji Ochrony Środowiska wykonują zadania w zakresie ochrony środowiska,

jeżeli ustawa tak stanowi.

Art. 378.

1. Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, organem ochrony środowiska, właściwym w

sprawach, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3, art. 51 ust. 2, art. 106, 149,

150, 152 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 178, 183 ust. 1, art. 237 i 362 ust. 1

i 3, jest starosta.

2. Wojewoda jest właściwy w sprawach:

1) związanych z przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na

środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, oraz z eksploatacją

instalacji na terenach zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2) dotyczących przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych.

3. W przypadku zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne, wójt,

burmistrz lub prezydent miasta jest właściwy w sprawach:

1) wydawania decyzji, o których mowa w art. 150 ust. 1 i art. 154 ust. 1,

2) przyjmowania wyników pomiarów, o których mowa w art. 149 i 150,

3) przyjmowania zgłoszeń, o których mowa w art. 152 ust. 1.

Art. 379.

1. Marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta

sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska

w zakresie objętym właściwością tych organów.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, mogą upoważnić do wykonywania funkcji

kontrolnych pracowników podległych im urzędów marszałkowskich, powiatowych,

miejskich lub gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych.

3. Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do:

1) wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzętem przez całą dobę na

teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest

działalność gospodarcza, a w godzinach od 6 do 22 - na pozostały teren,

2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności

kontrolnych,

3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania

osób w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego,

4) żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających

związek z problematyką kontroli.

4. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa lub

osoby przez nich upoważnione są uprawnieni do występowania w charakterze

oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia przeciw przepisom o

ochronie środowiska.

5. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa

występują do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie

odpowiednich działań będących w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli

organy te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o

ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie, że takie

naruszenie mogło nastąpić, przekazując dokumentację sprawy.

6. Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kontrolowana osoba fizyczna

obowiązani są umożliwić przeprowadzanie kontroli, a w szczególności dokonanie

czynności, o których mowa w ust. 3.

Art. 380.

1. Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden

egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolowanej

osobie fizycznej.

2. Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu lub

kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia i

uwagi wraz z uzasadnieniem.

3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanego podmiotu

lub kontrolowaną osobę fizyczną kontrolujący umieszcza o tym wzmiankę w

protokole, a odmawiający podpisu może, w terminie 7 dni, przedstawić swoje

stanowisko na piśmie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, staroście

lub marszałkowi województwa.

Art. 381.

1. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach postępowania w sprawach

oceny oddziaływania na środowisko dla planów i programów, o których mowa w

ustawie, jest:

1) minister właściwy do spraw środowiska - w stosunku do postępowań

przeprowadzanych przez centralny organ administracji rządowej,

2) wojewoda - w stosunku do pozostałych postępowań.

2. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach postępowania w sprawach

oceny oddziaływania na środowisko dla wskazań lokalizacyjnych autostrady jest

minister właściwy do spraw środowiska.

Art. 382.

1. Jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia

sprawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jest organ

właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje się

lub realizuje przedsięwzięcie związane z przedmiotem postępowania.

2. Jeżeli nieruchomość, o której mowa w ust. 1, położona jest na terenie

działania więcej niż jednego organu, właściwy jest organ, na którego terenie

działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje

przewidziane prawem decyzje w uzgodnieniu z pozostałymi właściwymi organami.

Art. 383.

Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje

się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest

jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym.

Art. 384.

Właściwi ministrowie zapewniają warunki niezbędne do realizacji przepisów o

ochronie środowiska przez podległe i nadzorowane jednostki organizacyjne.

Art. 385.

1. Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzeń:

1) określi jednostki organizacyjne odpowiadające za nadzór nad

przestrzeganiem przepisów o ochronie środowiska w Siłach Zbrojnych,

2) może określić, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

szczegółowe sposoby realizacji przepisów o ochronie środowiska w Siłach

Zbrojnych.

2. W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zostaną ustalone:

1) jednostki organizacyjne odpowiadające za nadzór,

2) zakres odpowiedzialności jednostek podległych i nadzorowanych,

3) przysługujące kompetencje w zakresie wykonywanych zadań.

3. W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone forma, zakres,

układ, techniki i terminy przedkładania przez jednostki nadzorowane

informacji o istotnym znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania przepisów o

ochronie środowiska.

4. Minister, wydając zarządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględni

specyfikę funkcjonowania sił zbrojnych:

1) w zakresie eksploatowania charakterystycznej infrastruktury,

2) w toku działalności szkoleniowej,

3) w toku innej szczególnej działalności mającej związek z koniecznością

spełnienia wymagań ochrony środowiska.

Dział II

Instytucje ochrony środowiska

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 386.

Instytucjami ochrony środowiska są:

1) Państwowa Rada Ochrony Środowiska,

2) komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko,

3) fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

Rozdział 2

Państwowa Rada Ochrony Środowiska

Art. 387.

Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska, zwaną dalej Radą, jako organ

doradczy i opiniodawczy ministra właściwego do spraw środowiska.

Art. 388.

Do zakresu działania Rady należy opracowywanie dla ministra właściwego do spraw

środowiska opinii w sprawach ochrony środowiska, a także przedstawianie

propozycji i wniosków zmierzających do tworzenia warunków zrównoważonego rozwoju

i ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy jego stanu.

Art. 389.

Występując do Rady o opinię minister właściwy do spraw środowiska dołącza

niezbędne materiały.

Art. 390.

W skład Rady wchodzą przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz

oraz członkowie, w liczbie do 30, powoływani przez ministra właściwego do spraw

środowiska na okres 5 lat spośród przedstawicieli nauki, środowisk zawodowych,

organizacji ekologicznych oraz przedstawicieli samorządu gospodarczego.

Art. 391.

1. Wydatki związane z działalnością Rady są pokrywane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.

2. Obsługę biurową Rady zapewnia minister właściwy do spraw środowiska.

Art. 392.

Członkom Rady oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom zamieszkałym poza

miejscowością, w której odbywa się posiedzenie i biorącym udział w posiedzeniu,

przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych

w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących

pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Art. 393.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób funkcjonowania Państwowej Rady Ochrony Środowiska, mając

na uwadze potrzebę sprawnego funkcjonowania Rady.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust, 1 zostaną ustalone:

1) organizacja Rady,

2) tryb działania Rady.

Rozdział 3

Komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko

Art. 394.

Tworzy się Krajową Komisję do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko oraz

wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko.

Art. 395.

1. Krajowa Komisja do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko, zwana dalej

Krajową Komisją, jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do

spraw środowiska w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.

2. Przewodniczącego Krajowej Komisji, zastępców przewodniczącego, sekretarza i

członków Krajowej Komisji, w liczbie od 40 do 60, powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw środowiska spośród przedstawicieli nauki, praktyki

oraz organizacji ekologicznych.

3. Do zadań Krajowej Komisji należy w szczególności:

1) wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez ministra właściwego do

spraw środowiska w związku z jego uprawnieniami wynikającymi z tytułu I

działu VI ustawy,

2) monitorowanie funkcjonowania systemu ocen oddziaływania na środowisko

oraz przedstawianie opinii i wniosków, w tym dotyczących rozwoju

metodologii i programów szkoleniowych w zakresie ocen oddziaływania na

środowisko,

3) wydawanie opinii w sprawach projektów aktów prawnych dotyczących systemu

ocen oddziaływania na środowisko,

4) współpraca z komisjami, o których mowa w art. 396 ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska może, na wniosek wojewody, zwrócić się

do Krajowej Komisji o wydanie opinii w sprawach należących na mocy tytułu I

działu VI ustawy do kompetencji wojewody.

Art. 396.

1. Wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko, zwane dalej

wojewódzkimi komisjami, są organami opiniodawczo-doradczymi wojewodów w

zakresie ocen oddziaływania na środowisko.

2. Przewodniczącego wojewódzkiej komisji, zastępcę przewodniczącego, sekretarza

i członków komisji, w liczbie od 20 do 40, powołuje i odwołuje wojewoda w

porozumieniu z marszałkiem województwa spośród przedstawicieli nauki,

praktyki oraz organizacji ekologicznych.

3. Do zadań wojewódzkich komisji należy w szczególności:

1) wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez wojewodę w związku z jego

uprawnieniami wynikającymi z tytułu I działu VI ustawy,

2) przedstawianie opinii i wniosków dotyczących rozwoju programów

szkoleniowych w zakresie ocen oddziaływania na środowisko,

3) współpraca z Krajową Komisją i innymi wojewódzkimi komisjami.

4. Wojewoda może, na wniosek starosty, zwrócić się do wojewódzkiej komisji o

wydanie opinii w sprawach należących na mocy tytułu I działu VI ustawy do

kompetencji starosty.

5. Dwóch lub więcej wojewodów może powołać wspólną wojewódzką komisję.

Art. 397.

1. Wydatki związane z działalnością Krajowej Komisji i wojewódzkich komisji są

pokrywane z części budżetu państwa, której dysponentem jest odpowiednio

minister właściwy do spraw środowiska albo wojewoda.

2. Obsługę biurową Krajowej Komisji i wojewódzkich komisji zapewnia odpowiednio

minister właściwy do spraw środowiska albo wojewoda.

Art. 398.

Członkom Krajowej Komisji i wojewódzkich komisji oraz zapraszanym na posiedzenie

specjalistom zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie i

biorącym udział w posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i

noclegów na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz

wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na

obszarze kraju.

Art. 399.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób funkcjonowania Krajowej Komisji oraz wojewódzkich komisji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) organizacja komisji,

2) tryb działania komisji.

Rozdział 4

Fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej

Art. 400.

1. Na zasadach określonych ustawą działają Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej, zwany dalej Narodowym Funduszem, wojewódzkie fundusze

ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej wojewódzkimi

funduszami, powiatowe fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane

dalej powiatowymi funduszami, oraz gminne fundusze ochrony środowiska i

gospodarki wodnej, zwane dalej gminnymi funduszami. Ilekroć w ustawie jest

mowa o funduszach, rozumie się przez to Narodowy Fundusz, wojewódzki

fundusz, powiatowy fundusz i gminny fundusz.

2. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mają osobowość prawną i w rozumieniu

ustawy o finansach publicznych są odpowiednio państwowym funduszem celowym

oraz wojewódzkimi funduszami celowymi.

3. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą samodzielną gospodarkę

finansową, pokrywając z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na

finansowanie zadań określonych w ustawie oraz kosztów działalności.

Art. 401.

1. Przychodami funduszy są wpływy z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska i

administracyjnych kar pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz

przepisów szczególnych, a także z tytułu kwot pieniężnych uzyskanych na

podstawie decyzji, o której mowa w art. 362 ust. 3.

2. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat produktowych

pobieranych na podstawie przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie

gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie

depozytowej.

3. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat i kar pieniężnych

ustalanych na podstawie przepisów ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

4. Przychody, o których mowa w ust. 3, przeznacza się w równych częściach

wyłącznie na finansowanie:

1) potrzeb geologii w zakresie poznania budowy geologicznej kraju oraz w

zakresie gospodarki zasobami złóż kopalin i wód podziemnych,

2) potrzeb górnictwa służących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na

środowisko wynikającego z wydobywania kopalin i likwidacji zakładów

górniczych.

5. Przychodami funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny,

świadczenia rzeczowe i środki pochodzące z fundacji oraz wpływy z

przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

6. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być także

przychody z tytułu emisji obligacji własnych oraz inne przychody związane z

działalnością tych funduszy.

7. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty i pożyczki.

Art. 402.

1. Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą

wyodrębnione rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystrybucji wpływów, o

których mowa w art. 401 ust 1. Wpływy te, powiększone o przychody z

oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o opłaty poniesione na

egzekucję należności oraz o koszty obsługi rachunków bankowych, przekazywane

są na rachunki bankowe funduszy w terminie do 15 dnia następnego miesiąca po

ich wpływie na rachunki zarządu województwa i wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem wpływów z kar na

rachunki Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, o których mowa w

ust. 1, pomniejsza je o 20%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia

przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska z przeznaczeniem na

usprawnienie funkcjonowania Inspekcji Ochrony Środowiska i na premie dla jej

pracowników, o których mowa w odrębnych przepisach.

3 W razie nieterminowego przekazania wpływów, o których mowa w ust. 1, wpływy

te są przekazywane wraz z odsetkami za zwłokę określonymi w przepisach ustawy

Ordynacja podatkowa.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, stanowią w 20%

przychód gminnego funduszu, a w 10% - powiatowego funduszu.

5. Wpływy z tytułu opłat i kar za usuwanie drzew i krzewów stanowią w całości

przychód gminnego funduszu gminy, z której terenu usunięto drzewa lub krzewy.

6. Wpływy z tytułu opłat i kar za składowanie i magazynowanie odpadów stanowią

w 50% przychód gminnego funduszu gminy, a w 10% - przychód powiatowego

funduszu powiatu, na których obszarze składowane są odpady. Jeżeli

składowisko odpadów jest zlokalizowane na obszarze więcej niż jednej gminy

lub więcej niż jednego powiatu, przychód podlega podziałowi proporcjonalnie

do powierzchni zajmowanych przez składowisko na obszarze tych gmin lub

powiatów.

7. Wpływy z tytułu opłat i kar po dokonaniu podziału, o którym mowa w ust. 4

albo 6, stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% - wojewódzkiego

funduszu.

Art. 403.

1. Gminne i powiatowe fundusze są funduszami celowymi w rozumieniu ustawy o

finansach publicznych.

2. Przychody funduszy, o których mowa w ust. 1, są gromadzone na odrębnym

rachunku bankowym.

Art. 404.

1. Gminy i powiaty, w których przychody funduszy ochrony środowiska, o których

mowa w art. 401 ust. 1, są większe niż 10-krotność średniej krajowej

przychodów z roku poprzedniego przypadających na jednego mieszkańca, liczonej

odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują nadwyżkę z tytułu tych przychodów

do właściwego funduszu wojewódzkiego.

2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski średnią

krajową przychodów gminnych i powiatowych funduszy, o których mowa w art. 401

ust. 1, osiągniętą w roku poprzednim, w terminie do końca I półrocza roku

następnego.

3. Gminy i powiaty dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, na rachunek

odpowiedniego funduszu wojewódzkiego, w terminie do dnia 15 sierpnia roku

następującego po roku, w którym wystąpiła nadwyżka; od kwot niewpłaconych w

terminie nalicza się odsetki w wysokości ustalonej dla zaległości

podatkowych.

Art. 405.

Środki funduszy przeznacza się na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki

wodnej w celu realizacji zasady zrównoważonego rozwoju.

Art. 406.

Środki gminnych funduszy przeznacza się na:

1) edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i zasady

zrównoważonego rozwoju,

2) wspomaganie realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska,

3) wspomaganie innych systemów kontrolnych i pomiarowych oraz badań stanu

środowiska, a także systemów pomiarowych zużycia wody i ciepła,

4) realizowanie zadań modernizacyjnych i inwestycyjnych, służących ochronie

środowiska i gospodarce wodnej, w tym instalacji lub urządzeń ochrony

przeciwpowodziowej i obiektów małej retencji wodnej,

5) urządzanie i utrzymywanie terenów zieleni, zadrzewień, zakrzewień oraz

parków,

6) realizację przedsięwzięć związanych z gospodarką odpadami,

7) wspieranie działań przeciwdziałających zanieczyszczeniom,

8) profilaktykę zdrowotną dzieci na obszarach, na których występują

przekroczenia standardów jakości środowiska,

9) wspieranie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz pomoc

dla wprowadzania bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii,

10) wspieranie ekologicznych form transportu,

11) działania z zakresu rolnictwa ekologicznego bezpośrednio oddziałujące na

stan gleby, powietrza i wód, w szczególności na prowadzenie gospodarstw

rolnych produkujących metodami ekologicznymi położonych na obszarach

szczególnie chronionych na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody,

12) inne zadania ustalone przez radę gminy, służące ochronie środowiska i

gospodarce wodnej, wynikające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na

programy ochrony środowiska.

Art. 407.

Środki powiatowych funduszy przeznacza się na wspomaganie działalności, o której

mowa w art. 406 pkt 1-11 oraz na:

1) realizację przedsięwzięć związanych z ochroną powierzchni ziemi,

2) inne zadania ustalone przez radę powiatu, służące ochronie środowiska i

gospodarce wodnej, wynikające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na

programy ochrony środowiska

Art. 408.

Działalność, o której mowa w art. 406 i 407, może być finansowana przez

przyznawanie dotacji.

Art. 409.

Środki wojewódzkich funduszy przeznacza się na wspomaganie działalności, o

której mowa w art. 406 pkt 1-11 i art. 407 pkt 1, oraz na dofinansowywanie:

1) działań na rzecz ochrony przyrody oraz zadań związanych ze zwiększaniem

lesistości kraju,

2) działań polegających na zapobieganiu i likwidacji poważnych awarii i ich

skutków,

3) badań, upowszechniania ich wyników, a także postępu technicznego w

zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

4) opracowywania i wdrażania nowych technik i technologii, w szczególności

dotyczących ograniczania emisji i zużycia wody, a także efektywnego

wykorzystywania paliw,

5) zapobiegania lub usuwania skutków zanieczyszczenia środowiska, w

przypadku gdy nie można ustalić podmiotu za nie odpowiedzialnego,

6) systemu kontroli wnoszenia przewidzianych ustawą opłat za korzystanie ze

środowiska, a w szczególności tworzenia baz danych podmiotów

korzystających ze środowiska obowiązanych do ponoszenia opłat,

7) opracowywania planów służących gospodarowaniu zasobami wodnymi oraz

utworzenia katastru wodnego,

8) innych zadań służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej,

wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju, ustalonych w planach

działalności wojewódzkich funduszy, w tym realizacji programów ochrony

środowiska.

Art. 410.

1. Środki Narodowego Funduszu przeznacza się na wspomaganie działalności, o

której mowa w art. 406 pkt 1-11, art. 407 pkt 1 i art. 409 pkt 1-6, oraz na:

1) rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i aparatury kontrolno-

pomiarowej, służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej,

2) rozwój specjalistycznego potencjału wykonawczego służącego realizacji

inwestycji na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

3) rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i ośrodków przetwarzania

informacji, służących badaniu stanu środowiska,

4) realizację kompleksowych programów badawczych, rozwojowych i

wdrożeniowych służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej oraz

programów edukacji ekologicznej,

5) wspomaganie realizacji wojewódzkich i ponadwojewódzkich programów ochrony

środowiska,

6) realizację innych zadań służących ochronie środowiska i gospodarce

wodnej, wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju, ustalonych w planie

działalności Narodowego Funduszu.

2. Środki Narodowego Funduszu można przeznaczać za zgodą ministra właściwego do

spraw środowiska na wspieranie projektów i inwestycji, o których mowa w

ust. 1, poza granicami kraju.

Art. 411.

1. Działalność, o której mowa w art. 409 i 410, finansowana jest przez:

1) udzielanie oprocentowanych pożyczek,

2) dopłaty do oprocentowania preferencyjnych kredytów i pożyczek,

3) przyznawanie dotacji,

4) wnoszenie udziałów do spółek działających w kraju,

5) nabywanie obligacji, akcji i udziałów spółek działających w kraju,

6) nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

niezwiązaną z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji rządowej i

samorządowej.

2. Przeznaczenie środków na finansowanie potrzeb geologii wymaga zasięgnięcia

opinii ministra właściwego do spraw środowiska, a na finansowanie potrzeb

górnictwa - opinii ministra właściwego do spraw gospodarki oraz Prezesa

Wyższego Urzędu Górniczego.

3. Pożyczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być częściowo umarzane, pod

warunkiem terminowego wykonania zadań i osiągnięcia planowanych efektów.

4. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą dysponować rachunkami środków

dewizowych.

5. Narodowy Fundusz może udzielać poręczeń spłaty kredytów oraz zwrotu środków

przyznanych przez rządy państw obcych i organizacje międzynarodowe,

przeznaczonych na realizację zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

zgodnie z ustawą z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach

udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz.U. Nr 79,

poz. 484 i Nr 80, poz. 511 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550, Nr 60, poz. 693 i

Nr 86, poz. 958); udzielając poręczenia Narodowy Fundusz pobiera opłatę

prowizyjną.

6. Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do spraw

środowiska, jeżeli przyznanie środków przez rządy państw obcych i organizacje

międzynarodowe, zgodnie z ustaleniami umów międzynarodowych, jest

uwarunkowane udzieleniem przez ministra właściwego do spraw środowiska

gwarancji zwrotu wypłaconych kwot w całości lub w części, z przyczyn

określonych w tych umowach.

7. Wnioski o przyznanie pożyczek lub dotacji, których wartość jednostkowa

przekracza 10.000.000 EURO, dotyczące środków technicznych służących jedynie

ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko, w szczególności

oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów lub składowisk odpadów, powinny zawierać

uzasadnienie obejmujące analizę ewentualnych alternatywnych rozwiązań

organizacyjnych, technicznych lub technologicznych mających na celu

wyeliminowanie lub ograniczenie powstawania zanieczyszczeń oraz wprowadzenie

czystszej produkcji.

8. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji oraz pożyczek

na podstawie umów cywilnoprawnych.

9. Formy umowy cywilnoprawnej nie stosuje się do przekazywania środków na

nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej

niezwiązaną z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji rządowej i

samorządowej, o których mowa w ust. 1 pkt 6, jeżeli ich fundatorem jest

Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.

10. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki finansowe

bankom z przeznaczeniem na udzielanie kredytów, pożyczek lub dotacji na

wskazane przez siebie programy i przedsięwzięcia z zakresu zadań ochrony

środowiska i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii, a także dopłaty do

oprocentowania udzielanych na ten cel preferencyjnych kredytów bankowych i

pożyczek.

11. Środki powierzone Narodowemu Funduszowi i wojewódzkim funduszom, pochodzące

z pomocy zagranicznej, są wykorzystywane na dofinansowanie przedsięwzięć z

zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej zgodnie z umowami, na

podstawie których środki te przekazano, oraz zgodnie z procedurami

obowiązującymi w tych funduszach.

Art. 412.

1. Organami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd.

2. Obsługę Rady Nadzorczej i Zarządu zapewnia biuro Narodowego Funduszu.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy.

Art. 413.

1. Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy od 13 do 15 osób, a rady nadzorcze

wojewódzkich funduszy - 9 albo 10 osób.

2. Skład i strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w drodze

zarządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając w składzie

Rady dwóch przedstawicieli strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i

Samorządu Terytorialnego oraz przedstawiciela organizacji ekologicznych,

wybranego spośród zgłoszonych przez nie kandydatów cieszących się poparciem

największej liczby tych organizacji.

3. W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stronę samorządową Komisji

Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego lub organizacje ekologiczne

minister właściwy do spraw środowiska może delegować na ich miejsce swoich

przedstawicieli.

4. Członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw środowiska.

5. W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą:

1) przedstawiciel wojewody,

2) przedstawiciel właściwej komisji do spraw środowiska sejmiku województwa,

3) przewodniczący wojewódzkiej komisji ochrony przyrody,

4) przedstawiciel Narodowego Funduszu wyznaczony przez Radę Nadzorczą tego

funduszu,

5) jeden lub dwaj specjaliści z dziedziny ochrony środowiska i gospodarki

wodnej wyznaczeni przez sejmik województwa,

6) dwaj przedstawiciele wyznaczeni przez sejmik województwa,

7) przedstawiciel organizacji ekologicznych wybrany spośród kandydatów

zgłoszonych przez organizacje działające i posiadające struktury

organizacyjne na terenie danego województwa i cieszących się poparciem

największej ich liczby,

8) przedstawiciel samorządu gospodarczego wybrany spośród kandydatów

zgłoszonych przez samorządy gospodarcze.

6. Członków rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu, uwzględniając stanowisko

jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 5, powołuje i odwołuje

zarząd województwa.

7. Uchwała zarządu województwa, o której mowa w ust. 6, podlega nadzorowi

wojewody, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o

samorządzie województwa (Dz.U. Nr 91, poz. 576, Nr 155, poz. 1014, Nr 160,

poz. 1060 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 26, poz.

306, Nr 48, poz. 550 i 552, Nr 62, poz. 718, Nr 88, poz. 985, Nr 91, poz.

1009 i Nr 95, poz. 1041).

8. Funkcji członka rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu nie mogą pełnić

wojewoda, wicewojewoda oraz członkowie zarządu województwa.

Art. 414.

1. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich

funduszy należy odpowiednio:

1) ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

2) uchwalanie projektów rocznych planów finansowych,

3) ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek, udzielania dotacji oraz

dopłat do oprocentowania preferencyjnych kredytów i pożyczek,

4) zatwierdzanie wniosków zarządu w sprawach emisji obligacji własnych oraz

nabywania obligacji, akcji i udziałów spółek, zaciągania kredytów i

pożyczek, wnoszenia udziałów do spółek,

5) zatwierdzanie wniosków o udzielenie pożyczek i dotacji, których wartość

jednostkowa przekracza:

a) w przypadku pożyczki lub dotacji z Narodowego Funduszu - równowartość

odpowiednio kwoty 1.000.000 EURO lub 500.000 EURO,

b) w przypadku pożyczki lub dotacji z wojewódzkiego funduszu - 0,5%

przychodów uzyskanych przez ten fundusz w roku poprzednim,

6) zatwierdzanie rocznych sprawozdań zarządu z działalności i rocznego

sprawozdania finansowego Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

7) ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu i pracowników biura

Narodowego Funduszu oraz członków zarządów i pracowników biur wojewódzkich

funduszy,

8) kontrola działalności Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów wojewódzkich

funduszy,

9) składanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku kalendarzowego

sprawozdań:

a) z działalności Narodowego Funduszu - ministrowi właściwemu do spraw

środowiska,

b) z działalności wojewódzkich funduszy - właściwemu zarządowi

województwa,

10) zatwierdzanie wyboru podmiotu właściwego do badania sprawozdania

finansowego.

2. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu, oprócz określonych w ust. 1,

należy:

1) przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska w celu

uzgodnienia strategii działania Narodowego Funduszu,

2) uchwalanie, w oparciu o politykę ekologiczną państwa, raz na cztery lata,

strategii działania Narodowego Funduszu do dnia 30 listopada roku

poprzedzającego pierwszy rok objęty tą strategią,

3) uchwalanie, na podstawie polityki ekologicznej państwa i list

przedsięwzięć priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie fundusze,

planu działalności i zatwierdzanie list priorytetowych programów

Narodowego Funduszu do dnia 31 stycznia każdego roku.

3. Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich funduszy, oprócz określonych w ust. 1,

należy:

1) uchwalanie, w oparciu o politykę ekologiczną państwa i wojewódzkie

programy ochrony środowiska, planów działalności wojewódzkich funduszy do

dnia 30 listopada każdego roku na rok następny,

2) zatwierdzanie list przedsięwzięć priorytetowych wojewódzkich funduszy do

dnia 30 czerwca każdego roku na rok następny.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wynagrodzenie członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu za udział w

pracach Rady, kierując się przepisami o wynagrodzeniu członków rad

nadzorczych spółek Skarbu Państwa, a wynagrodzenie członków rad nadzorczych

wojewódzkich funduszy określi, w drodze zarządzenia, właściwy zarząd

województwa.

5. Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich

funduszy, zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie i

biorącym udział w posiedzeniu, przysługuje prawo do zwrotu kosztów podróży i

noclegów na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz

wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju.

Art. 415.

1. Zarząd stanowią prezes i jego zastępcy, powoływani i odwoływani:

1) w Narodowym Funduszu - przez ministra właściwego do spraw środowiska, na

wniosek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu,

2) w wojewódzkich funduszach - przez zarząd województwa, na wniosek rady

nadzorczej wojewódzkiego funduszu.

2. Funkcji członka zarządu Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy nie

można łączyć z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej, a

także z członkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa.

3. Prezes Zarządu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując

wszystkich czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych

Narodowego Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7; zasadę tę stosuje się

odpowiednio do prezesów zarządów wojewódzkich funduszy.

4. Prezes Narodowego Funduszu i odpowiednio prezesi wojewódzkich funduszy

zatrudniają pracowników biura Narodowego Funduszu i odpowiednio wojewódzkich

funduszy. W odniesieniu do pracowników zatrudnianych na kierowniczych

stanowiskach Prezes zasięga opinii Zarządu.

5. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów wojewódzkich funduszy należy

odpowiednio:

1) opracowywanie projektów planów działalności Narodowego Funduszu i

wojewódzkich funduszy, w tym projektów corocznych list programów

priorytetowych Narodowego Funduszu,

2) opracowanie projektów rocznych planów finansowych,

3) dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Narodowego

Funduszu i wojewódzkich funduszy,

4) gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, z

zastrzeżeniem uprawnień Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy,

5) kontrolowanie wykorzystania pożyczek i dotacji przyznanych ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

6) opracowywanie analiz i ocen ekologicznej efektywności funkcjonowania

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

7) składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu i radom nadzorczym

wojewódzkich funduszy sprawozdań z działalności Narodowego Funduszu i

wojewódzkich funduszy.

6. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu, oprócz określonych w ust. 5, należy

opracowywanie projektów strategii działania Narodowego Funduszu i zasięganie

opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego co do zawartych w

nich ustaleń.

7. Do dokonywania czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, oprócz prezesa zarządu, są

upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:

1) pozostałych członków zarządu,

2) pełnomocników powołanych przez prezesa zarządu, działających w granicach

ich umocowania.

8. Dokonanie przez osoby, o których mowa w ust. 7, czynności prawnej w zakresie

praw i obowiązków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy bez zachowania

trybu określonego w art. 414 ust. 1 pkt 5 nie powoduje nieważności tej

czynności prawnej w stosunku do osób trzecich.

9. Pracą biura Narodowego Funduszu i odpowiednio wojewódzkich funduszy kieruje

prezes.

Art. 416.

1. Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania organów Narodowego Funduszu

określa jego statut.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, nada, w drodze rozporządzenia, statut, o

którym mowa w ust. 1, uwzględniając właściwe wykorzystywanie funduszy w celu

realizacji zasady zrównoważonego rozwoju.

3. Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania wojewódzkiego funduszu

określa statut nadany przez zarząd województwa po uzgodnieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska.

Art. 417.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady gospodarki finansowej Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) podstawy gospodarki finansowej,

2) zawartość rocznych planów finansowych,

3) terminy opracowywania rocznych planów finansowych.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) rodzaje kosztów wchodzących w koszty działalności,

2) sposób ustalania wyniku finansowego,

3) sposób zwiększania i zmniejszania funduszu statutowego i funduszu

rezerwowego,

4) możliwość tworzenia innych rodzajów funduszy,

5) wymagania dotyczące sprawozdawczości finansowej.

Art. 418.

Zasady prowadzenia rachunkowości Narodowego Funduszu określają odrębne przepisy.

Art. 419.

1. Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu sprawuje minister właściwy do

spraw środowiska.

2. Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu są przekazywane w ciągu 7 dni od

ich podjęcia ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

3. Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z prawem jest

nieważna; o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka, w drodze

decyzji, organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania

uchwały.

4. Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

uchwały, może wstrzymać jej wykonanie.

5. W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy z dnia 11 maja

1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104,

poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr

144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853 oraz z

2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008).

6. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy, z tym że

organem nadzoru jest wojewoda.

7. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru nie może we

własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały Rady Nadzorczej Narodowego

Funduszu lub wojewódzkiego funduszu; organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do

sądu administracyjnego.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, wydanie postanowienia o wstrzymaniu

wykonania uchwały należy do sądu administracyjnego.

Art. 420.

Zarząd powiatu lub zarząd gminy do dnia 15 stycznia przedstawiają do

zatwierdzenia radzie powiatu lub radzie gminy projekt zestawienia przychodów i

wydatków na dany rok, odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu.

Art. 421.

1. Minister właściwy do spraw środowiska składa Radzie Ministrów, nie później

niż do dnia 31 lipca, informacje o działalności Narodowego Funduszu i

wojewódzkich funduszy za ubiegły rok.

2. Zarządy województw składają ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz

sejmikowi województwa, nie później niż do dnia 31 maja, informacje o

działalności wojewódzkich funduszy za ubiegły rok.

3. Zarząd Narodowego Funduszu zamieszcza corocznie, w drodze obwieszczenia,

informacje o działalności Narodowego Funduszu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski B.

4. Zarządy wojewódzkich funduszy zamieszczają corocznie, w drodze

obwieszczenia, informacje o działalności tych funduszy w dziennikach

urzędowych województw.

5. Starostowie, wójtowie, burmistrzowie lub prezydenci miast zatwierdzone

zestawienie przychodów i wydatków odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu

podają do publicznej wiadomości.

Tytuł VIII

Programy dostosowawcze

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 422.

1. Program dostosowawczy jest wynegocjowanym indywidualnie szczegółowym

harmonogramem rzeczowo-finansowym realizacji obowiązków związanych z ochroną

środowiska przez prowadzącego instalację.

2. Celem programu dostosowawczego jest doprowadzenie do najszybszego

zrealizowania obowiązujących wymagań ochrony środowiska przez instalacje,

które ze względów technologicznych lub ekonomicznych nie mogą osiągnąć tych

wymagań w terminach przewidzianych przez przepisy powszechnie obowiązujące, a

za utrzymaniem eksploatacji instalacji przemawia interes publiczny.

Art. 423.

1. O ustalenie programu dostosowawczego może ubiegać się prowadzący istniejącą

instalację zaliczoną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na

środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, objętą obowiązkiem

uzyskania pozwolenia zintegrowanego, należącą do grup wskazanych na podstawie

art. 425.

2. Przez instalacje istniejące rozumie się instalacje, których eksploatację

rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy.

3. Prowadzący instalację może ubiegać się o ustalenie programu dostosowawczego,

jeżeli:

1) realizuje przedsięwzięcia zapewniające spełnienie przez instalację

wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki oraz usunięcie szkód

w środowisku spowodowanych przez eksploatację instalacji,

2) eksploatacja prowadzonej przez niego instalacji nie powoduje pogorszenia

stanu środowiska w znacznych rozmiarach, a w szczególności nie zagraża

życiu lub zdrowiu ludzi.

Art. 424.

1. Ustalenie treści programu dostosowawczego poprzedza postępowanie

negocjacyjne prowadzone na warunkach wskazanych w dziale II.

2. Program nie może trwać dłużej niż 6 lat od dnia, w którym decyzja

zatwierdzająca program stała się ostateczna, a zaplanowany termin jego

realizacji nie może przekroczyć dnia 31 grudnia 2010 r.

3. Postępowanie negocjacyjne nie może być prowadzone ani wszczęte po dniu

31 grudnia 2009 r.

Art. 425.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,

dla których prowadzący mogą ubiegać się o ustalenie programu dostosowawczego,

uwzględniając organizacyjno-techniczne możliwości ustalania programów

dostosowawczych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje

instalacji w zależności odpowiednio od rodzaju i skali działalności

prowadzonej w instalacjach.

Dział II

Ustalenie treści programu dostosowawczego

Art. 426.

1. Program dostosowawczy jest ustalany na wniosek prowadzącego instalację.

2. Wniosek należy przedłożyć wojewodzie.

3. Wniosek o ustalenie programu dostosowawczego powinien zawierać:

1) wykazanie istnienia okoliczności uniemożliwiających lub w bardzo istotny

sposób utrudniających dotychczasową realizację obowiązków związanych z

ochroną środowiska,

2) wskazanie wymagań najlepszej dostępnej techniki, które nie są spełnione

przez instalację,

3) wskazanie szkód w środowisku, jakie powoduje lub powodowała eksploatacja

instalacji, w szczególności wynikających z przekraczania standardów

jakości środowiska,

4) opis przedsięwzięć zrealizowanych w okresie ostatnich 3 lat przed

złożeniem wniosku oraz realizowanych aktualnie,

5) wiarygodny plan sposobu finansowania poszczególnych etapów przedsięwzięć

wskazanych w programie dostosowawczym,

6) obliczenie przewidywanej wysokości opłat za korzystanie ze środowiska,

jakie prowadzący instalacje powinien ponosić w okresie realizacji programu

dostosowawczego, jeżeli wnioskowane jest odroczenie terminu ich płatności.

4. Do wniosku prowadzący instalację załącza:

1) projekt programu dostosowawczego,

2) przegląd ekologiczny spełniający wymagania, o których mowa w art. 238,

3) wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego ustalenia,

które będą zawarte w programie dostosowawczym.

5. Wojewoda może, w drodze postanowienia, wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w

określonym czasie przeglądu ekologicznego, określając w razie potrzeby metody

badań i studiów.

6. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać, z

zastrzeżeniem ust. 7, wymagania określone w ustawie dla tego rodzaju

pozwolenia.

7. Informacja, o której mowa w art. 208 ust. 2 pkt 1, powinna zawierać,

wynikający z programu dostosowawczego, termin osiągnięcia przez instalację

wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki.

Art. 427.

1. Projekt programu dostosowawczego powinien zawierać:

1) wskazanie i opis wszystkich przedsięwzięć, których realizacja zapewni

spełnienie wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki oraz

usunięcie szkód spowodowanych eksploatacją instalacji,

2) harmonogram realizacji konkretnych przedsięwzięć w okresie realizacji

programu, ze wskazaniem etapów,

3) przewidywane koszty realizacji poszczególnych etapów,

4) proponowane warunki emisji na poszczególnych etapach realizacji

przedsięwzięcia,

5) proponowany zakres odroczenia terminu płatności opłat za korzystanie ze

środowiska w okresie realizacji programu,

6) proponowane ewentualne sankcje pieniężne za niezrealizowanie

poszczególnych etapów przedsięwzięcia.

2. Etapy przedsięwzięcia powinny określać konkretny zakres zadań realizowanych

w kolejnych okresach nie dłuższych niż 6 miesięcy.

3. Sankcje pieniężne za niezrealizowanie poszczególnych etapów przedsięwzięcia

nie mogą być niższe niż przewidywane koszty danego etapu.

4. Odroczenie terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska może

dotyczyć najwyżej 70% ich przewidywanej wysokości.

Art. 428.

1. Wszczęcie postępowania negocjacyjnego dotyczącego treści programu

dostosowawczego następuje w drodze postanowienia wojewody.

2. Odmowa wszczęcia postępowania negocjacyjnego następuje w drodze decyzji,

jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych ustawą.

Art. 429.

Z zastrzeżeniem art. 424 ust. 2 i art. 427 ust. 2-4, przedmiotem negocjacji mogą

być:

1) terminy realizacji poszczególnych przedsięwzięć,

2) warunki emisji w okresie realizacji programu dostosowawczego,

3) termin i wyrażony procentowo zakres odroczenia opłat za korzystanie ze

środowiska,

4) wysokość sankcji pieniężnych.

Art. 430.

1. Negocjacje o ustalenie treści programu dostosowawczego toczą się pomiędzy

prowadzącym instalację a komisją negocjacyjną, zwaną dalej komisją.

2. Koszty postępowania negocjacyjnego obciążają prowadzącego instalację

ubiegającego się o ustalenie programu dostosowawczego; należności z ich

tytułu są uiszczane na rachunek właściwego wojewody

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowany koszt

postępowania negocjacyjnego.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostanie ustalona:

1) kwota opłaty podstawowej,

2) współczynniki różnicujące wysokość opłaty w zależności od rodzaju

instalacji objętej postępowaniem.

5. Poniesienie kosztów, o których mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku

wniesienia opłaty, o której mowa w art. 210 ust. 1.

Art. 431.

Negocjując treść programu dostosowawczego, komisja powinna uwzględnić w

szczególności:

1) potrzebę jak najszybszego dostosowania instalacji do wymagań wynikających

z najlepszej dostępnej techniki oraz usunięcia szkód w środowisku

spowodowanych eksploatacją instalacji,

2) aktualny stan środowiska na terenie, na którym prowadzona jest

eksploatacja instalacji,

3) ewentualne skutki dopuszczenia czasowych odstępstw od powszechnie

obowiązujących warunków emisji,

4) przyjęte na podstawie ustaw programy działań w zakresie ochrony

środowiska, a w szczególności te, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i

art. 119 ust. 1,

5) potrzebę ułatwienia realizacji przedsięwzięć, w szczególności poprzez

odraczanie opłat za korzystanie ze środowiska, jednak wyłącznie w zakresie

niezbędnym do szybkiej ich realizacji,

6) sytuację ekonomiczno-finansową wnioskodawcy i faktyczne możliwości

zrealizowania zaplanowanych przedsięwzięć,

7) zapewnienie możliwości funkcjonowania podmiotu korzystającego ze

środowiska w okresie realizacji programu.

Art. 432.

1. Negocjacje są prowadzone w trakcie posiedzeń, do których stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące

rozprawy administracyjnej.

2. Negocjacje prowadzi przewodniczący składu komisji.

3. Stanowisko komisji w trakcie negocjacji jest ustalane w drodze głosowania,

zwykłą większością głosów.

4. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.

Art. 433.

Negocjacje nie mogą trwać dłużej niż 2 miesiące od daty wyznaczenia pierwszego

posiedzenia negocjacyjnego.

Art. 434.

W razie nieuzyskania w terminie, o którym mowa w art. 433, porozumienia pomiędzy

komisją a prowadzącym instalację co do treści programu dostosowawczego

przewodniczący zwraca sprawę wojewodzie, który w drodze decyzji odmawia

ustalenia programu dostosowawczego.

Art. 435.

1. Zawarcie porozumienia dotyczącego treści programu dostosowawczego jest

stwierdzane protokołem podpisanym przez uczestników negocjacji.

2. Przewodniczący składu komisji niezwłocznie przesyła wojewodzie uzgodniony

program dostosowawczy oraz protokół, o którym mowa w ust. 1.

3. Po otrzymaniu programu dostosowawczego i protokołu wojewoda, w drodze

decyzji, zatwierdza program dostosowawczy oraz wydaje pozwolenie zintegrowane

na warunkach określonych w programie dostosowawczym.

4. Program dostosowawczy stanowi integralną część decyzji w przedmiocie

pozwolenia zintegrowanego.

5. W decyzji o wydaniu pozwolenia zintegrowanego wojewoda dodatkowo:

1) zobowiązuje prowadzącego instalację do realizacji programu

dostosowawczego,

2) wskazuje obowiązek poniesienia sankcji wskazanych w programie w przypadku

niezrealizowania jego postanowień,

3) orzeka o odroczeniu terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska

w procencie uzgodnionym w programie dostosowawczym na okres realizacji

programu dostosowawczego.

6. Wojewoda, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia zintegrowanego,

jeżeli stwierdzi, że:

1) pomimo zrealizowania uzgodnionego programu dostosowawczego instalacja nie

spełni wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki,

2) uzgodniony program nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 424 ust. 2

i art. 427 ust. 2-4.

Art. 436.

1. Pozwolenie wydane po przeprowadzeniu postępowania negocjacyjnego w zakresie

realizowanego programu dostosowawczego może być, z zastrzeżeniem ust. 2,

zmienione, po przeprowadzeniu postępowania negocjacyjnego, jeżeli:

1) prowadzący instalację przedstawi rozwiązanie korzystniejsze z punktu

widzenia ochrony środowiska,

2) konieczność zmian wynika ze zmian regulacji prawnych normujących

zagadnienia objęte programem.

2. Zmiana warunków pozwolenia nie może powodować przedłużenia terminu

realizacji poszczególnych przedsięwzięć objętych programem dostosowawczym.

Dział III

Komisja negocjacyjna

Art. 437.

1. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 428 ust. 1, wojewoda powołuje

komisję do prowadzenia negocjacji o ustalenie treści programu

dostosowawczego.

2. W skład komisji wchodzi po jednej osobie delegowanej przez wojewodę,

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, marszałka województwa i wójta,

burmistrza lub prezydenta miasta, z zastrzeżeniem ust. 3, dysponującej wiedzą

fachową w dziedzinie ochrony środowiska.

3. Jeżeli instalacja położona jest na terenie kilku gmin, w miejsce osoby

delegowanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w skład komisji

wchodzi osoba delegowana przez starostę.

4. Przewodniczącym składu komisji jest osoba delegowana przez wojewodę.

5. Członkowie komisji za udział w jej pracach otrzymują zryczałtowane

wynagrodzenie.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowaną wysokość

wynagrodzenia członków komisji negocjacyjnej.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, ustalona zostanie wysokość

wynagrodzenia przewodniczącego oraz pozostałych członków komisji za udział w

jednym postępowaniu.

8. Techniczną obsługę pracy komisji zapewnia wojewoda.

9. Wydatki związane z działalnością komisji są pokrywane z części budżetu

państwa, której dysponentem jest wojewoda.

Art. 438.

1. Członkowie komisji w zakresie prowadzonych negocjacji nie mogą być związani

poleceniami służbowymi.

2. Do członków komisji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika.

3. Komisja ma prawo żądania od organów administracji informacji mogących mieć

istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.

Dział IV

Skutki prawne wszczęcia postępowania negocjacyjnego oraz ustalenia programu

dostosowawczego

Art. 439.

W razie wszczęcia postępowania negocjacyjnego podlegają zawieszeniu postępowania

w przedmiocie wydania decyzji, o których mowa w art. 362 ust. 1, art. 365 ust. 1

pkt 1 i art. 367 ust. 1, do czasu wydania ostatecznej decyzji kończącej

postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego.

Art. 440.

1. Do opłat, których termin płatności został odroczony w trybie art. 435 ust. 5

pkt 3, stosuje się przepisy art. 319-321.

2. Decyzje w sprawie zmniejszania, umarzania albo podwyższania opłat wydaje

marszałek województwa.

Art. 441.

1. Wojewoda, w razie stwierdzenia, iż nie został zrealizowany określony etap

programu dostosowawczego, nałoży, w drodze decyzji, obowiązek zapłaty sankcji

pieniężnej, ustalonej w programie dostosowawczym na rzecz gminnego funduszu

ochrony środowiska i gospodarki wodnej właściwego ze względu na miejsce,

gdzie znajduje się instalacja objęta programem dostosowawczym.

2. Do należności z tytułu obowiązku zapłaty sankcji pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym

że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewodzie.

3. Jeżeli instalacja objęta programem dostosowawczym znajduje się na terenie

więcej niż jednej gminy, w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się

wielkość wpłat na poszczególne gminne fundusze uwzględniając proporcje

terenu, w jakich zakład zawierający instalację objętą programem znajduje się

na obszarze poszczególnych gmin.

4. W razie stwierdzenia, iż określony etap nie został zrealizowany pomimo

upływu okresu 6 miesięcy od przewidywanego w programie dostosowawczym

terminu, wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 5, wyda decyzję o uchyleniu

pozwolenia zintegrowanego wydanego w wyniku postępowania negocjacyjnego.

5. Uchylenie pozwolenia zintegrowanego wydanego w wyniku postępowania

negocjacyjnego zwalnia z obowiązku zapłaty sankcji pieniężnych za

niezrealizowanie etapów kończących się po dniu uchylenia pozwolenia.

Tytuł IX

Przepis końcowy

Art. 442.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.